Novel & Cerita Elementary Graduation Guest Speaker Speech

Ilang segundo siyang napatigil at napatitig kay Payne, sinabi niyang ang journey ni Payne sa school ay dapat maging inspirasyon sa lahat. Tinawag ng principal si Payne upang pumunta sa stage at magbigay ng mensahe. Inaasahan ni Mrs. Martinez na nakapaghanda ng speech si Payne na sinabi niya isang linggo bago ang araw ng graduation, ngunit, ang inihanda ni Payne ay ang kaniyang sarili. Isa - isa niyang binitawan ang mga salitang humuhulagpos sa kaniyang isip.

he said, directly looking at me. Hindi ko maiwasang mapangiti. “And if there’s one thing I’d want every graduate here to feel today. It is even if the world didn’t say it enough… you’ve made someone proud,” he said with a ghost of a smile. Matapos ang maraming speech, dumating din ang oras para sa mga awards at diploma. Everyone got so excited, lalo na ’yong mga deserving ng awards. Pinatayo lahat ng laudes. It was the highlight of the day. And then the emcee started to call each of us.

I continued my speech na hindi ko alam kung saan tutungo. “Yes! No more exams and quizzes! Yes! Makakatulong na tayo sa mga magulang natin. Yes! Simula na para bumawi sa lahat ng hirap at pagsisikap na dinanas ng mga magulang natin habang tayo, maghapon na nakaupo sa loob ng classroom at natututo. All those hardships, sufferings, and sacrifices our family made were worth it in the end. As my speech ended, all the graduates stood up, threw their cups in the air, and shouted, “Yes!”

I roamed my eyes and I saw everyone looking at me, I smiled at them and I opened my paper of speech to start. "Good morning to our honorable guest, To the owner of the FAW University, Ms. Janine Williams. to our Dean, to the president of the FAW University, and as well as the members of the management, to the professors, to the parents, to our friends and loved ones of the graduates, and to you, my fellow graduates, Congratulations!" I said and I took a deep breath.

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking dibdib. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang valedictory speech ni Ms. Perez. Let's give her a round of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito," panimula ko habang tinatanguan ko sila.

There's a text message from Shantall, "Diyan ka lang muna kina mama. Malapit na kaming matapos. Ina-assure lang ng mga teacher na maayos na maide-deliver ni Joshua ang speech nya dahil darating si Mayor." Ngumiti ako bago nag-type ng reply at sinabing hihintayin ko sila. Oo nga pala't si Joshua ang valedictorian nila kung kaya't sya rin inatasan na gumawa ng graduation speech. Totoo nga ang sinabi nya sa akin one year ago na magsisikap na sya sa buhay nya at hindi na puro pagbubulakbol ang aatupagin. I smiled. At least, kung umalis man ako ay alam kong nagsisikap silang dalawa.

Dumating ang araw ng graduation namin. Sabay- sabay kaming umakyat sa entablado upang tanggapin ang aming parangal at diploma. Napatingin ako kay Primo habang nagbibigay siya ng valedictrian speech niya. I am proud of him. Alam kong malayo pa ang lalakbayin namin pero sigurado akong hindi siya mahihirapang abutin ang pangarap niya.

Ni hindi pa nakaka-graduate ng high school. Ilang buwan makalipas ang trahedyang iyon sa buhay niya, ang inaasahan niyang isa sa gagabay sa kan’ya, ang lolo Roman niya, ay nasawi rin sa isang insidente. Habang ito ay nagdi-deliver ng speech niya bilang guest speaker sa dinaluhang Lawyers conference, inatake ito sa puso at hindi na umabot sa ospital. Ang masaklap pa, nangyari iyon isang araw bago ang high school graduation niya.

Dinadaan ko na lang sa patagay-tagay ng wine. Hindi ko nga rin malapitan ang mga kaibigan ko dahil pansamantala akong pinagbawalan na gumala. Mamaya na raw pagkatapos ng announcement. Sa kalagitnaan ng kainan, nagsalita ang master of ceremony. Pinipilit akong magsalita sa gitna para magpasalamat. "Thank you, everyone, for coming to my graduation party. Lending your spare time to this special event of mine means a lot to me and very much appreciated. Thank you once again and please do enjoy the party."

Bumaba kami sa stage at matapos ang bigayan ng mga diploma ay tinawag na si Xander sa stag para magbigay ng kanyang speech. Everyone was silent at lahat ay nakikinig sa anak ko na ismarteng nakatayo sa harap ng lahat. Matapos niyang batiin ang school administration, ang mga magulang at mga guests pati na ang fellow graduates niya ay nagsimula na siyang magsalita.