Novel & Cerita Graduation Sayings Funny

sita ko pa sa kanya, kase ang lakas ng boses niya, baka magising yong babae "Don't worry Miko, they won't start the graduation without their top and most excellent student" I assured "My goooooddddd! bakit kasi ngayon mo pa naisipang mag try sumakay ng bus out of all the days" I didn't respond to his complaint.

May mga tawa na medyo lasing na ang tono. Kanina pa sila nag-aaya sa group chat. Celebration daw. Finally, tapos na. Kahapon lang ang graduation nila. Graduate na siya. Graduate na sila kaya dapat masaya. Pero habang nakatingin siya sa mga kaklase niyang todo ang tawa, may kung anong kumikirot sa dibdib niya. Graduate na siya. Ibig sabihin ay wala na ang student excuse. Wala nang “kaya ko pa magtiis, nag-aaral pa lang naman ako.” Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay.

— naupo naman silang dalawa sa may sofa at para bang pagod na pagod dahil sa pag buntong hininga nilang dalawa. "Gurl, pumasok kana kaya. Napapagod na kami sa mga studyante na yun. Masyado na kaming na stress."— mahina akong napatawa sa sinabi ni Polly. "Sa bahay na lang daw ako, hintayin ko na lang daw ang graduation."— "WHAT?!"— Napatawa ako dahil sabay silang sumigaw at tumayo "Kung kelan patapos na ang klase saka ka e hohome school? ano ka grade school?"— napaka OA talaga ng babaeng to

sinabayan niya ako palabas ng school. “Heto. Busy kasi gaya nga ng sabi mo, graduating students na tayo.” Napakamot siya sa ulo niya. “Oo nga,” Tumingin ako sa suot niya. “Ang ganda mo tignan sa uniform mo,” “Thanks. Ah saan ka? Samahan na kita,” ang sabi niya. “Hindi na. Uuwi na rin naman ako,” “Wala kayong klase mamaya?”

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking d****b. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang Valedictory Speech ni Ms. Reyes. Let's give her around of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito…" panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Napatingin ako sa kamay ko na may singsing. 'Kapag naka graduate na tayo, pakakasalan kita!' Tumulo ang luha ko ng maalala ang mga salitang iyon.

Hindi pa nakuntento si Mona ay pinisil niya pa ang magkabilang pisngi ko. "Baka naawa lang sakanya. Syempre, walang magulang e." Rinig kong bulungan ng mga kaklase namin. Nakita kong haharapin sana sila ni Ligaya kaya pinigilan ko siya at nilayo sa kanila. "Mga inggetera. Kala mo ang gaganda" puna ni Mona. "Huwag na natin patulan. This is our graduation day, huwag nating hayaang masira. Common, we should make this day memorable." Hayag ko at hinila sila.

Higit na napakalayo nito kumpara sa ama niya—sa lalaking rason din kung bakit narito ito ngayon. Masayang celebration ang inabot namin pagkatapos naming makauwi galing graduation ceremony ko. Masayang celebration naman ang kanilang i-pinadiwang, pagkatapos nilang umuwi galing graduation ceremony. Kaya gano’n na lang kaatat ang mga kaibigan at ka-trabaho ni Celine ng malaman ng mga ito na graduation na niya. Hindi na makapagpigil ang mga ito at agad na nagyaya ng inuman para sa lahat.

sabi ng emcee saka sumunod ang saxophone intro music ng anim na lalaking manunugtog. Malakas kaming nagpalakpakan habang pumapasok ang mga Faculty members sa Stadium. "Wow, Nice! May pa-saxophone pa sila." sabi ng mga kaibigan ko habang pumapalakpak. Now Playing: Graduation March Song "Subrang dami nila. Anong oras kaya tayo nito makakauwi?" si Criezel. "Processional pa lang tayo gurl, malayo pa tayo sa katotohanan." sabi ko.

Tiis-tiis muna sa ngayon pero pasasaan ba at magkakasama rin kami balang araw. "Anak, congrats! Galing-galing talaga. Sayang wala ako d'yan. Edi sana nasabitan kita ng medals. Pasensya ka na ah kung hindi ako nakauwi para sa graduation mo. Ang dami kasing pinapagawa ng boss ko saka ayaw akong payagang mag-leave."