Kindergarten Quotes Graduation Novels & Stories

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking d****b. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang Valedictory Speech ni Ms. Reyes. Let's give her around of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito…" panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Isang buwan ko na itong nararamdaman pero pinagwalang bahala ko lang. "What happened? Are you okay?" nag-aalalang tanong nito sa akin. "I am okay, baby. Don't worry about me," ngitian ko lang ito. "How about school?" tanong nito sa akin. "Guess what, I am going to graduate." "Congrats, baby. I am so proud of you." "Dapat lang," nakanguso kong sambit. "Baby, gusto ko sanang umuwi ka sa graduation ko."

Hindi ako nagsisisi na binuksan ko ang pintuan ng buhay ko sa mga taong ito, tunay sila at alam kong hindi nila tatalikuran ang katulad ko. At sa babaeng nagbigay kahulugan sa lahat para sa akin... Buong pagmamalaki kong inangat ang medal na nakasuot sa leeg ko at sinabing... "Thank you, Erie!" ***** Natapos ang ceremony pero narito pa rin kami sa school. Kabilaan ang iyakan at batian ng mga kapwa ko graduates. Lahat ay nagbibigayan ng letter o regalo sa isa't isa, ramdam sa bawat sulok ng ENH ang saya na may halong lungkot.

"You mean... you are going to-" "Just wait and see friendship." Nakangiting sambit ko bago ko siya tinalikuran. One month later.... "HAPPY graduation!" masiglang bati sa'min ng mommy ni Stacey. Nakangiting niyakap namin ang ginang. "Sumakay na kayo sa kotse nang makauwi na agad tayo." Dagdag pa nito. "Mom, sabi ko simpleng celebration lang huh. Baka naman ang bongga na naman niyan." Nakairap na sambit ni Stacey.

I think she is the most beautiful graduate. Narating namin ang quadrangle kung saan idaraos ang ceremony. Ilang sandali pa tinawag na ang mga graduates. Nakaupo lang kami malapit kung saan nakaupo si ate. Kaway kami ng kaway sa kanya at kita ko ang tulo ng luha niya, nag thumbs up lang ako sa kanya. Alam kong luha yun ng kaligayahan. Nang tinawag na siya para mag bigay ng speech, pinunasan niya ang mga luha niya. Tahimik ang lahat, nang magsalita si ate.Her speech made us all cry. It was a heartbreaking, inspiring, a motivation and her success. Lahat ng nakikinig ay nagpunas ng luha, dahil binahagi ng ate ang kanyang mga naging karanasan, hindi man buong kwneto, pero alam ko doon siya kumuha

Napapadalas ang pagpunta namin sa tambayan, at bumawi narin ako sa kaniya sa ilang araw na hindi kami masyadong magkasama dahil sa pag-aaral. The most awaited day came to our lives. We're moving up while for some they're graduating. It's time for them to face the reality, the world. Striving to find job that will give them an understandable pay, achieve their goals in life, and travel in some places they wishes to go since they will be capable of supporting theirselves financially. "Happy Moving Up," Rafus sincerely uttered beside me. I turn to him and smile. The Graduates are currently climbing up the stage to receive their diplomas together with their proud and grateful parents.

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking dibdib. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang valedictory speech ni Ms. Perez. Let's give her a round of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito," panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Nakausap na nila ang school at maging ang parents ng ka-batch nila para sa graduation na iyon. “Wow! I’m so proud of you anak!” masayang sabi ni Claire matapos nilang kuhanan ng picture at niyakap ito ng mahigpit sa harao ng stage. “Thank you mommy!” Hindi lang basta photographer ang naroroon kundi ilang mga piling press lamanga para kuhanan ang graduation na iyon. Nalinis na ang issue tungkol sa kanilang dalawa ni Zekiel nang malaman nilang ipinaulit nila ang graduation na naganap.

I continued my speech na hindi ko alam kung saan tutungo. “Yes! No more exams and quizzes! Yes! Makakatulong na tayo sa mga magulang natin. Yes! Simula na para bumawi sa lahat ng hirap at pagsisikap na dinanas ng mga magulang natin habang tayo, maghapon na nakaupo sa loob ng classroom at natututo. All those hardships, sufferings, and sacrifices our family made were worth it in the end. As my speech ended, all the graduates stood up, threw their cups in the air, and shouted, “Yes!”

Papuntahin nyo muna dito, gusto ko siyang makausap. *"Wala jud me ka anha bisag pang tambong na lang sa imong graduation kay saon man gud wala man ikaplete" – hindi kami nakapunta dyan kahit sa pag attend man lang ng graduation mo kasi walang pamasahe. *“Ma, okay ra. Nakasabot ra man gud ko,”--- Ma, okay lang. Naintindihan ko. *“Kanus-a man ka mouli, nak? Mingaw nami nimo,”--- Kailan ka uuwi, nak? Miss ka na namin.