Elementary Graduation Guest Speaker Speech Novels & Stories

They gave inspiring speeches for us, graduates. “We have to apologize but our third special guest can’t come because of hectic schedules,” saad ng emcee. “But Mr. Kramer wishes you all the best and a bright future ahead,” I heard disappointment gasps from some of the students. I got confused. Bakit, sino ba ang Mr. Kramer na ‘yon at disappointed sila na hindi ito nakapunta? “Sayang, akala ko ngayon ko na siya makikita ng personal,” rinig kong bulong ng block mate ko.

Katatapos ko lang magtoothbrush nang marinig kong tumutunog ang aking cellphone. Nang tingnan ko ito ay nakita kong tumatawag si Santi. “Ready ka na ba sa speech mo, Gigi?” tanong ni Santi nang sagutin ko, naka video call ito. Sa makalawa na ang practice ng graduation namin. Ako ang valedictorian ng batch namin kaya may nakaready na akong speech.

Natatawa na lang ako dahil napaka sungit nito. Nang magsimula na ang seremonya ay nakinig na kami sa nagsasalita at sa mga professors na nagbibigay ng mga mensahe nila para sa mga gagraduate. “Dapat kapag tayo ang nag graduate, pumunta rin sila, a,” sabi ni Keij na nakaupo sa may bandang likuran ko. Nagtawanan naman kami dahil sa sinabi nito. Kahit kailan talaga ang lalaking ito, e!

Natapos ang lahat at nagbigay ng speech ang mga nakakuha ng latin honors sa bawat kurso kabilang ako. My speech was very simple though. I told everyone about my life, about my struggles, about my mother. I told everyone how I carried on with my problems just to reach my goals. I told everyone about my perception of living and my belief that money isn't the most important thing in this world, but love. Hindi ko napigilan ang sariling mapaluha matapos palakpakan ng lahat. Nang natapos ang graduation ceremony ay agad kong tinungo si nanay upang yakapin.

Pumalakpak na parang may dumaang kalapati at natahimik silang lahat at si ako biglang naiwang pumalakpak at halos ng mga mata nila sa akin tumama. Opsss, hindi ako Guest Speaker dito. Napa upo na lang ulit ako. “Thank you Ms.Sontoria for your wonderful applause.” yun lang naspecial mention kaagad ang pangalan ko. ((( Sean POV’s))) I don't want to be part of the Graduation program reason why I want to kill Leon right away.

Magkahawak-kamay kami ni Nanay habang naglalakad sa corridor hanggang sa makarating kami sa venue. Naghanap ako ng upuan para sa kanila ni Tatay. I made sure that they were feeling comfortable before I left and gone to my designated seat. Mayroong long table na para sa mga guest at nasa likuran lang kami no'n. We're being arranged from boys to girls and alphabetically. Isinuot ko na ang toga dahil iyon rin ang ginawa ng mga batchmates ko. After waiting for few more minutes, our Graduation Day started. The guess speaker is also the person who graduated here in WeSaS and now a successful person in her field.

Wala sila. Nagsimula akong bumati sa lahat ng mga naroon, guro, special guest, principal, parents and students. Pilit akong ngumiti habang nagsasalita at sinimulan ko ang laman ng speech ko. “Good afternoon, esteemed faculty, proud parents, honored guests, and, of course, my fellow graduates. As we gather here today, the moment we walk in the aisle, clad in our caps and gowns, we stand on the brink of a new chapter in our lives, ready to take another step for the new journey, poised to dive into the future that awaits us.

“Yung tungkol sa mga naghahanap sayo noong nakaraang araw nasa campus noong graduation mo.” “Alam ko na yun, kaya nga wala ako doon noong graduation ko dahil umiwas na ako sa gulo, ayaw ko naman masira ang araw ng ibang tao dahil sa akin, mas okay na ako lang ang wala kesa masir ang araw ng lahat ng gragraduate.” “Hindi lang yun Sam, yung guest speaker niyo nang araw na iyon ay ang boss ng mga naghahanap sayo.” Nagloading muna ang sinabi niya sa akin.

Sasabihin lang daw ito sa mismong graduation namin. Mag-isa lang kasi akong nag-martsa sa aking graduation day, my mommy insisted na sumama, pero nakikita ko na hindi pa nito kaya, kagagaling lang kasi nito sa lagnat baka mabinat. May napapansin na ako these past months na parang madalas itong nahihilo pero pag tinatanong ko naman siya ay lagi niya lang akong i-na-assure na okay lang siya. I was giving my Valedictory Speech, ng biglang lumapit ang adviser ko at basta nalang hinawakan ang aking kamay at bahagyang yumuko sa harapan ng maraming tao bilang paghingi ng paumanhin.

Unti-unti nang lumalawak ang mundo niya… Sa buong tatlong oras na program, napuno ng mga inspirational speech ang buong graduation ceremony. Ramdam ng bawat isang magsisipagtapos ang magkahalong lungkot at saya. Sa wakas… Naisara na ang kabanata ng libro kung saan itinuturing silang ‘bata’ ng lipunan. Pagkatapos ng araw na iyon, kailangan nilang doblehin ang kasipagan para maabot ang kanilang mga pangarap. Hindi na lang ito basta isang laro, nakasalalay na roon ang kanilang mga pangarap.