Novel & Cerita Eleven Minutes

Nababagot na ako roon at wala akong naiintindihan sa mga pinagsasabi niya dahil sabi niya tuturuan niya raw ako. Nananakit na rin ang mga paa ko sa kakatayo kaya napagdesisyunan kong umupo na lamang at tingnan ito. Pinagmasdan ko ito habang naglalakad upang kunin ang takip ng panluto. Mayamaya pa ay umikot ito paharap sa aking direksyon at ngumiti, "Eleven more minutes and then we're finish, wife." he announced.

Kinabukasan "Hay salamat naman at break time na. Arat sa canteen sis." hila sa akin ni Drea papalabas ng room. Katatapos lang ng klase namin sa unang subject. Nalate pa nga kami dahil sa late na nagising kanina tong si Drea, inumpisahan niya na kasi ang pag aaoutline sa gagawin niyang novel.

Pamilya bang masasabi ang isang magkadugo kong hindi naman sila nagmamahalan? Pagkatapos ng tatlumpong minutong paghihintay ay nagsalita si Daiki mula sa earpiece na suot ko. “They are here. Five o’oclock. Midwest, two kilometers. There are five of them.” “Armed?” tanong ko sa kanya? “No, they look normal.” “I see,” sabi ko. “Reid said, they will handle them.” “I will wait then.”

𝗖𝗵𝗮𝗽𝘁𝗲𝗿 𝗘𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗥𝗲𝗳𝘂𝘀𝗮𝗹

Di naman ito gaano kalayo mula sa library kaya nakarating kami agad sa loob ng dalawang minuto. As we were waiting for our subject teacher to come, Larriel and Reizel didn't talk much. I supposed nagtatampo sila sa'kin. I understand them naman. Ilang beses na nila akong pinagsabihan na mag move on at itigil ang kahibangan ko kay Kien. Pero ayaw talaga ng puso ko. Baliw na baliw na talaga ang puso ko sa lalaking yun. Kaya pati mga kaibigan ko ay nagtatampo na sa'kin dahil sa kabaliwan ng puso kong ito.

Ilan minuto palang ang nakakalipas ng magparamdam at magpakita din si Angela sa kapatid niyang si Janet, Si Janet na mas bata ng isang taon kay Perla. Habang nagpapahinga si Janet sa kanyang kama, bigla na lang siyang gininaw, Hindi pa man niya nabubuksan ang Aircon ay may kakaiba talagang hangin na pumasok at bumabalot sa buo niyang kuwarto, kaya isinara niya ang nakabukas na bintana na malapit sa kanyang kama, kung titingnan ay maalinsangan naman sa labas ng mga oras na iyon.

HINDI namalayan ni Yza, nakaidlip na pala siya sa paghihintay sa pagdating ni Manuel. Ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin nakauwi si Manuel. Nag-alala na rin siya para sa lalake. Simula nakasama niya si Manuel ay ito ang unang pagkakataon na hating gabi na pero hindi pa rin nakauwi. Lumipad ang tingin niya sa orasan na nskasabit doon sa dingding. Quarter to one in the morning, ibig sabihin madaling araw na pero wala pa rin si Manuel.

nandito ako ngayon sa mini bar ng hotel na tinutuluyan ko hindi ko nga alam kong bakit ako nandito wala naman akong problema pero napa pasok ako dito dahil parang gusto kong mag lasing at maramdaman ang init ng alak ng nakakailang bote na ako ay nararamdaman ko na ang tama ng alak di naman ako masyadong pala inom kaya kahit ilang bote lang ng alak ay mabilis akong tamaan ng pagkalasing ng maramdaman ko ng lasing na ako ay agad akong umakyat sa room ko dito sa hotel ilang minuto mo nga akong naka upo para magpababa ng tama ng alak sakin ng maramdaman kong ok na ang pakiramdam ko ay agad akong nag lakad papunta sa elevator ng bumukas ito at agad akong pumasok mas naramdaman ko ang pagkahilo sa

"Niloloko lang kita, one-way glass 'yan." Inilabas ni Elara ang kanyang ulo. "Huh! Salamat naman." Sinulyapan niya ang relo sa kamay ng lalaki, at laking gulat niya nang makitang apatnapung minuto na pala siyang nasa itaas! Diyos ko, napakabilis ng takbo ng oras. Ang apatnapung minuto na madalas ay parang matagal, ngayon ay parang isang kurap lang ng mata!