Novel & Cerita Eleven Minutes

Pagpasok niya, nakita niyang nakaupo si Adrian sa likod ng mesa, seryoso ang mukha habang may binabasa, na parang hindi man lang siya napansin. “Sir,” tawag niya. “You called for me?” Ilang segundo ang lumipas bago ito nagsalita. “You’re late.” Napakurap si Luna. “I just got here—” “Three minutes,” putol nito, malamig ang boses. “I don’t tolerate delays.” Napahigpit ang hawak niya sa folder. “It won’t happen again,” sagot niya.

"Come here." "Bakit?" "It's part of Rule Number Eleven," sabi niya. "May Rule Eleven na agad?!" "Rule Eleven: We spend at least thirty minutes a day just talking. No phones. Just us," sabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya at tumayo ako. Dinala niya ako sa balcony ng penthouse. Mula rito, kitang-kita ang nagkikislapang mga ilaw ng siyudad. Ang simoy ng hangin ay malamig, saktong-sakto sa pagod na nararamdaman ko.

Nang isara ni Romer ang p***o, nanatili si Olive sa gitna ng malaking sala. Hawak niya ang tiyan. Ang maliit na bukol na unti-unting lumalaki. Tatlong buwan na. Tatlong buwan na niyang tinatago ang lihim na maaaring magbago sa lahat. Tatlong buhay na nasa loob niya. Pero sa halip na saya, ang tanging nararamdaman niya ay takot at sakit.

umiiyak na pagkausap niya sa asawa sa kanyang isipan. ANG paglipas ng bawat minuto sa lugar na iyon ay tila ba katumbas ng bente kuwatro oras. Inside her head is a big battleground. Pilit niyang nilalabanan ang hindi magagandang bagay na pilit sumisiksik doon. While lying on the bed, she closed her eyes and tried to stay focus by humming the song Levi always sings to her. Sa kanyang isipan ay paulit-ulit niyang binabalikan ang magagandang alaala na binuo nila nitong mga nakalipas na buwan.

“What do you think it is?” Sa ganda nito ay halatang mamahalin na hindi mo aakalain na isang alam. “This is made for you.” I look at my wrist. I smile as I saw it suit to me. “How do I use this?” Hinawakan niya ang pulsuhan ko. “Press here.” May pinindot siya sa may pendant nito dahilan para kumislap ang green diamond. He look at me. “There's a microphone inside with gps tracking.” Our eyes meet. “No matter where you are, I'll be there immediately.”

Basta ang alam ko, ang crush ko noong Grade Eleven ako ang last dance ko. Tahimik akong pumunta sa madilim na bahagi ng dalampasigan nang magsimula ang kainan. Mahigpit kong hawak ang aking cellphone saka ito tinutok sa aking tenga nang matawagan ang tamang numero. "Ang akala ko, pupunta ka ngayon? Puro ka talaga kasinungalingan, Pa," puno ng panunumbat kong sabi nang sagutin ni Papa ang aking sagot.