11:22 Novels & Stories

Tiningnan niya naman ang relo niya. "Oras na para mahalin ulit ako" sagot niya. Nagulat naman ako sa naging sagot nito kaya umiwas ako ng tingin at ganun rin siya. "9:22, malapit na tayong makarating sa Butuan" "Ahh" sagot ko at tumango "Nakatulog ka na ba?" "No, I can't sleep" sagot niya kaya tumango nalang ulit ako

Ang panghuli ay sakay ang magkakaibigan. It was already eleven in the evening. Hindi pa rin umuusad ang red dot kung saan nandoon ang posibleng lokasyon ni Bree. Ang lahat na nasa loob ng kotse ay kabado sa pwdeng mangyari. They all hoped that this night will end the way they want it to end.

Pagkasara ng pinto, tahimik. Nakatayo si Adrian Blackwood sa may bintana, hands in his pockets, staring at the skyline like he owned it — which, honestly, baka totoo naman. He didn’t even look at me when he spoke. “You’re late.” “It’s 11:59.” I blurted out before I could stop myself. He glanced over his shoulder, a tiny flicker of amusement in his cold eyes. “Precise. I like that.” “Sit.”

Nakakapressure pala pag nililigawan ng sabay ng dalawang lalaki! Tumingin ako sa aking wristwatch. "Mag e-eleven na pala ng gabi... Kaya naman pala inaantok na ako.” pukaw ko sa kanilang atensyon saka humikab at umaktong inaantok na.

Naka white sleeve na silang lahat kulang nalang ang coat nila. "Chill. I'm just joking. Hahaha. Sinabi namin 'yun para magising na kayo alam n'yo ba kung anong oras na?" nakangising saad ni Art habang tinitignan ang mga kasamahan namin na iritado na rin. "Oh sh-t! Its already 12 in the afternoon!" Kristan cursed while nibbling his bottom lip. "Exactly, tulog mantika kayo. Alas dos ang kasal at kailangan pang mag karoon ng photo shoot and video.." my eyes windened the darted in to the clock.

Punong-puno ito ng samo't saring mga putahe. "Hija, hindi ako maaagang nagluto. Sadyang anong oras ka nang nagising. Tingnan mo nga ang oras, tanghali na, o." Tinuro ni Manang Sela ang orasan at agad na napatingin si Karina sa direksyon niyon. Namilog ang kanyang mata when she saw the time. It is already past 11AM. Ibig sabihin ba no'n. . .

"Why were they together?" "I don't know." Tiningnan ulit ni Cael ang litrato. Tapos kumunot ang noo niya. "There's something wrong." "What?" Itinuro niya ang likuran. "The clock." Lumapit ako — may lumang orasan sa dingding ng kapilya. 11:47 PM ang nakalagay. Napigil ang paghinga ko. "That's the same time from the story."

“Anong maipaglilingkod ko sa pagbisitang ito, Miss Ingrid?” Nagtagpo ang paningin naming dalawa, at sandaling walang gumalaw sa amin. Tapos ay umiwas siya ng tingin, bago tumingin ulit sa akin. Lumingon siya sa wall clock, at ibinalik ang tingin sa akin. “11:59 na,” sabi niya. Itinagilid ko nang bahagya ang ulo ko, hindi kumbinsido. “Anong point mo?”

Matapos ang maikling paliwanag na 'yon, lumabas na siya nang tuluyan. Ang mga malalaking pinto ng apartment 2202 at 2201 ay nakabukas nang malawak, at isang napakabangong amoy ng pagkain ang lumalabas mula sa kusina ng 2202. Sabay silang naglakad patungo sa pinto ng 2202. Iniaayon ni Hunter ang hakbang niya sa mabagal na lakad ni Luna, at kalmado ang boses niya. "What kind of thoughts? Share them with me."

“I love you.” rinig kong bulong ni Rufus sa aking tainga dahilan para maimulat ko ang aking mga mata. I knew it was Rufus, and I am still half asleep kasi kakatulog ko lang din naman. “Anong oras na?” agad na tanong ko sa kanya nang yakapin ko s'ya. “Sorry if I wake you up. It's already 11 pm.” sagot niya naman.