Novel & Cerita Emotionally Drained Quotes

pag-ulos na walang tigil na yumayanig sa buo kong pagkatao! It really hurt me physically, emotionally and mentally. I was totally drained. I think, it would ruin my entire life! Pagkatapos nito ay hindi ko na gugustuhin pa ang mabuhay! Walang tigil sa pagtulo ang aking mga luha, habang ang aking mga mata ay nakatunghay lang sa kisameng hindi ko naman makita. Kasabay nang unti-unting pagkapunit ng aking pagkatao ang tila likidong idinulot niya sa aking kaloob-looban.

Bulong ko habang tumalikod para umakyat ng hagdan. Parang namamanhid ang katawan ko dahil sa pagod. "Pwede ba tayong mag-usap?" Napapikit ako sa iritasyon. Natigil ang hakbang ko nang nagpakawala ako ng marahas na buntong-hininga bago humarap sa kanya. “Ganoon ba talaga kaimportante? I’m too exhausted... I’m drained, Sam. Please... Hindi ba ako makapagpahinga man lang?”

It seems like it's giving me back the energy I lost for doing my best to survived the day. "I want to be like you," wala sa sariling sabi ko sa buwan na para bang naririnig ako nito. "I want to be someone's light in the dark," I added then I smiled bitterly. "But how will I do that if I can't even provide myself the light to get out of the dark I'm in right now? How can...I help someone if I can't even help myself? H-How can I stop someone from drowning when I'm also trying my best not to drown? H-How can---" I stopped and tightly closed my eyes when I felt that my tears were about to fall.

I felt guilty dahil inuna ko pang uminom, hindi ko man lang tuloy nakita ang anak kagabi at ngayong umaga. I’m already tired kahit na wala pa naman akong ginagawa. Isang mahabang buntonghininga ang pinakawalan ko bago ako sumisimsim sa aking inumin. As if everything has been really draining me lately. I’m even surprise with myself when I just saw myself crying silently. Isang buntonghininga ang pinakawalan ko roon. Para bang ang bigat-bigat ng nararamdaman lately. But of course, I still needed to work my ass off. Kahit nga may sakit ay tila ba hindi pupuwedeng lumiban sa kompanya.

“You kept on telling me I am strong, Kir and that you admire me for being strong but do you know that being strong doesn’t mean being immune to the pain itself? I am strong, yes but I am no invincible! I feel pain! I feel tired! And I feel drained with all of this shit that is happening to me! Malakas ako, oo pero nanghihina rin ako! Napapagod din ako! At sa totoo lang ay pagod na pagod na pagod na ako! Gusto ko na lang sumuko!” I bursted my emotions out. My raw emotions are all over the place and I can’t seem to pick it up! I’ve been keeping and bottling all these pent up emotions for far too long already and now... Now, I exploded like a freaking time bombed! “Gusto ko lang naman na sumaya

Kusang huminto ang mga kamay ko sa pagtulak rito at kusa ring tumulo ang munting luha sa mga mata ko. That time I am terribly got tired. Mentally, physically, and emotionally tired. I am so much tired of all the problems that I am carrying around me. Lahat sa akin ay pagod na. I am just a woman who also feels exhausted. All I need is only a solution to my problems, but then I am only insulted by him.

Mga bagay na pwede niyang dalhin. Sunod-sunod na paghikbi ang kumawala sa kaniyang labi dahil sa kagustuhan na pigilan ang pagbuhos ng kaniyang luha. Hanggang sa wala na siyang magawa kung hindi ang tumigil na lamang at tingnan ang maletang malapit ng mapuno. She's emotionally and mentally drained. She needs to breathe. She needs to rest. Muli niyang pinuno ang maleta. Mabagal na ang kaniyang pagkilos at unti-unti ng natutuyo ang kaniyang luha.

tanong nito sa kanya habang sakay sila ng lift paakyat ng command center. "Ako dapat ang nagtatanong sa iyo niyan." Banayad itong umiling. "Those things are emotionally draining. I'd never get used to it." Hinaplos niya ang likod nito. "I love you, I'm proud to be your wife." Hindi niya sinabi iyon para pagaanin ang loob ng asawa. Sinabi niya iyon para maintindihan nitong walang bahagi ng pagkatao nito ang hindi niya tanggap.

SOBRA ANG LUNGKOT NA NARARAMDAMAN NI TRINI, SUBALIT HINDI na magawa pang umiyak ng dalaga. She was emotionally, physically, and mentally drained. Wala na siyang luhang mailuluha pa. Wala na siyang mapiga pa sa kaniyang mga mata. She had been crying for months. These past few weeks had been emotionally draining for her. Na kahit ang pagkawala ni Bulingling na siyang pinakamatagal niyang naging alaga ay hindi na niya magawang iyakan pa.

Dahan-dahan akong umupo nang mas maayos. Ramdam ko bigat sa dibdib ko. “Sino pa ba ang totoo sa paligid natin?” bulong ko. Hindi na siya tactical question. Hindi na siya strategy. Emotional exhaustion na siya. Trust exhaustion. Parang lahat ng mukha na nakikita ko ngayon, may invisible question mark na. Lumapit si Torren sa table. Hindi mabilis. Hindi threatening. Pero steady.