Romans & histoires Eyes Don't Lie Meaning

, my question made her look at me in the eye, I raised my left brow. "H-hindi ko a-alam na kaibigan mo si Ed.", utal nyang paliwanag. Ang tingin ko ay hindi ko inaalis sa kanya, it's her. That eyes can't lie, it never did not even once. And I can say she is telling fact.

Punong- puno na ito ng mga luha ngunit di ko magawang punasan. "Tell me straight to the eye. Totoo ba ang sinasabi niya?" His eyes were begging to know the truth. Kita ko rin ang pait at sakit dito. Hindi niya inaalis ang kamay niya na para bang binabasa ang sagot sa mga mata ko, sinisigurado na di ako makakapagsinungaling.

No, hindi ko siya kayang tingnan sa mga mata. Nang di ko pa rin magawang iangat ang mukha ko ay kusa ng gumalaw ang kamay nito. Ngayo'y hawak na nito ang aking baba at inangat ang aking mukha dahilan para mapatitig ang mga mata ko sa kanya. Kita ko ang kasabikan at kasiyahan sa abuhing mga mata niya. Ayaw ko mang umasa at mag assume pero iyon talaga ang nakikita ko. And eyes cannot lie.

“No. I didn’t.” “Your lips can lie but your eyes can’t,” wika niya dahilan para mapaiwas ako ng tingin. “So, you’re doubting my love now, huh. Why? Is it because of Lia? I can get rid of her. We can go to a far place. If it’s about my mom─”

Natawa naman sila. "OMG. Leigh naman, gusto ka pa rin ng tao." "Tse! Pinapaasa niyo lang ako. Ang sama-sama nga niya sa akin eh!" "Leigh, you may not see and feel it but we can see and say it." "Ewan ko sa inyo. Ang sakit kaya ng mga pinagsasabi niya noon huling usap namin." "The mouth can lie but the eyes can't. Words do lie but actions don’t."

"Pero sana, nawala na talaga ang sakit na nararamdaman mo." "O-oo naman. Matagal na panahon na iyon, Klaire." "Pero iba ang sinasabi ng mga mata mo." "A-ano?" She rolled her eyes. "Lips can lie, Cali. Pero ang mga mata? Hindi." Hindi ako nakasagot. Bakit ba pinag-uusapan namin ang bagay na ito? Napatayo ako. Gusto ko na kasing umiwas sa pinag-uusapan namin.

Nilakasan niya ang loob at tumitig sa itim na itim nitong mga mata kahit pa pakiramdam niya ay nalulunod siya at hindi makahinga sa nababasa niyang mga emosyon dito. Halo-halong mga emosyon ang nakikita niya dito, may galit, may sobrang muhi, may selos at may iba pang emosyong hindi niya kayang bigyan ng pangalan. Ngayon na talaga siya naniniwala sa kasabihang, ‘Eyes is the window to the soul’ pero imbes na magsalita ay tumalikod ito at tuloy-tuloy na lumabas ng receiving area. Doon naman siya biglang napansin ni Max na napatigil pa sa pakikipag-asaran sa matanda.