روايات وقصص ضمن Eyes Don't Lie Meaning

I rolled my eyes which made him chuckled. "The tongue can tell lies, but eyes can't," giit pa niya na may panunukso kaya humalukipkip ako. "You are always talking about him eh hindi rin naman kayo papayag na makasama ko siya ulit." Nagpakawala ako ng marahas na hangin at tumingin sa malayo. "Sinabi ko?" Nanlaki naman ang mata ko at nagtatanong ko siyang tiningnan na ikinatawa niya.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin kaya ang magsinungaling dahil lagi akong tinatraydor ng aking mga mata. They say eyes are the door for the truth. Totoo iyon, dahil ilang beses ko na noong sinubukang magsinungaling kay Marl, pero lagi niya akong nahuhuli sa tuwing tinititigan ang mga mata ko. Kaya hangga’t maaari, kailangan kong iwasan ang mga mapanuring mga mata ni Tita Ingrid. Dahil hindi ko hahayaang matalo ako sa pangalawang yugto ng larong nasimulan ko.

Anas niya. "You're not good at lying. Alam mo ba iyon?" Hindi na siya sumagot. Itanggi niya man iyon ay hindi rin ito maniniwala. Her lips can easily tell those lies pero hindi ang kanyang mga mata. Kaya nga kahit anong tago niya ay nahalata pa rin iyon ng kapatid niya. "Ilang ulit mo man itanggi, your eyes can't deny it, your actions won't too!"

"Sana pala di nalang kita niyaya. Edi sana hindi mo siya nakita ulit." "Ok lang yon." "Hindi yon ok kasi alam kong hindi ka ok." "Pano mo naman nasabing hindi ako ok?" "Eyes don't lie, love" "Ok na ko. Masaya na ko. Nandiyan naman kayo ng anak ko eh." "As I said, eyes don't lie. You're just gaslighting yourself." "Ano bang gusto mong gawin ko para maniwala kang masaya na ko?"

"Admiring... my soul?" "Yeah. Sabi ni Tita, your art is honest. Minsan masakit, pero laging totoo." Lumingon siya sa akin, at sa titig niya, parang nababasa niya lahat ng pait na dinadaanan ko. "Kaya nung makita kita sa convenience store kanina na parang pasan ang mundo, alam ko agad na ikaw 'yun. The eyes don't lie, even when the person does."

Eyes can't lie. “Miks, hindi ako tanga para hindi mapansin iyon. Isang buwan na ako dito mahigit, kaya talagang mahahalata ko iyon. At kung may nalalaman ka man, baka pwedeng malaman ko rin.” seryosong tugon ko. Nag-iwas ito nang tingin. Akala ko sign na iyon para magkwento siya pero nagulat nalang ako nang nagbabalak na itong umalis.

Punyemas! Meron kaya kaming larawan na nakangiti kaming dalawa? Parang mas gusto kong makita 'yon. I want to see if am I really happy at that time. I can fake a smile but I can sense real emotions kung titingin ako sa sarili kong mga mata. Sa mata kasi nailalabas lahat. Kasi ang mata, hindi marunong magsinungaling. "Do you like it?" Punyemas?

"Met thousands of eyes. Learned to interpret them. And only one out of every hundred ever made it through me." She wasn't boasting. She was simply stating a fact. "What are you saying?" I asked, although inside, I already had an idea where this was headed. "Your eyes." She leaned over slightly, not threatening—just closer, more intimate. "They scream disgust. Hate. You say you don't feel anything for him anymore. But hate? It's not the opposite of love. It's part of it." I blinked. Once. And then again. "Y-you're talking rubbish," I said hastily, too hastily. My voice shook, and she saw it. She didn't push, though. She didn't need to.

It's like he is looking at my whole being, his cold eyes pierced through my soul. "She doesn't know what happened to her so therefore I concluded she had an amnesia." I can't look at him in the eyes. Does he know that I am just lying? Wait, I'm not lying to him right now 'cause ngayon lang bumalik ang alaala ko. Yes, definitely not. "A-amnesia? Doc are you kidding me?" The look in my bestfriend's face is easy to read. Her eyes are getting blurry as if tears are about to fall.

Hindi nga ba ang sabi, eyes are the window of the soul? “Bola,” hindi niya napigilang sabihin pero ang lapad lapad naman ng kanyang ngiti. Dahil gusto niyang maniwala sa sinasabi nito kaya hindi na siya magtataka kung pati ang mga mata niya ay nakatawa. Nang lingunin niya ang mga magulang ay parang hindi sila pansin ng mga ito. Paano, mataman itong nakikinig kay Lian na parang hindi napapagod magkuwento. Matamang nakatingin sa kanya si Kidlat ng sabihin nitong, "Hindi bola ang pagsasabi ng katotohanan."