Faking A Smile Quotes Novels & Stories

Natatawang sabi ni Jake na ikinatawa nilang lahat. Sira tong tukmol na 'to, ah! Pati tuloy ako natawa na lang sa mga kalukohan nila. Haysstt. Nakakawala ng stress. "Basta, always remember, don't let your problem change your smile, Let your smile change your problem." Nakangiting sabi ni Shane. Ayiieeee saan niya napulot 'yon? Hahaha!! "Saan mo na research 'yan, nget?" natatawang sabi ko.

Bago pa ako makasagot, biglang kumislap ang camera phone mula sa gilid. Dorian leaned in ever so slightly para kunwari close kami. “Smile again. This one's probably going online.” Pinilit kong ngumiti. He did, too. This time, medyo genuine. And for a split second, habang pinipilit naming maging mag-jowa kunwari, naisip ko. What if we’re too good at pretending? What kind pretending is it? Kabaliwan.

My Mom once again smiled. "Do you want milk, baby?" My mom asked so I smiled and nodded my head. I stand up in the chair. "Hatid na lang ni Mommy sa kwarto mo." She smiled at me so I smiled back and nod. Umakyat ako sa kwarto at pumasok sa banyo para maglinis, nakausot ako ng pantulog na damit, humiga ako sa kama at tumingin sa kisame. Narinig kong bumukas ang pinto kaya napaupo ako sa kama, I gave my mom a fake smile. "Baby, stop smiling it's fake." My mom said so I chuckled and dropped my smile. She handed me a glass of milk before sitting beside me. "Bakit ka nandito, baby?"

Natigil ako sa paghigop sa tsaa. Wearing my new white mask i showed him my wonderful smile.Seriously? Sinong may gustong marinig ang sasabihin niya. "Let me hear it"i focus my eyes on his roman nose. "That's fake ,you know that.So stop smiling like an idiot"puna niya at nilingon ang paligid kahit na wala naman talagang magtatangkang magpunta dito ng ganitong oras.

- I tried my best para hindi mahalata ang tunay kong emosyon ngayon as I faked a laugh in the air. "He-hey are you okay?"- Micka asked in the other line. "Yes- yes, of course... Ahmm we'll talk sometime okay, I just have to do something... Like ahm. Something surprised probably "- nauutal kong sabi sa kanya. Half of it is a lie and half of it is fact. Tuluyan ko ng ibinaba ang tawag as I catch my breath. It's so hard to pretend to be okay, kahit sa tawag lang.

Hinayaan ko na kaysa naman ano pang isipin ng mga tao dito na nag-aaway kami na hindi naman kami magsyota. "Smile Clovett in one two three good shot," napapailing na lang ako sa ginagawa niya sa akin. Ayaw niya kasing siya lang ang may post tapos ako wala, kaya kahit wala naman akong idea kung paano mag post kundi ang ngumiti lang sa camera, dahil yun naman ang sabi niya.

I asked but it seems mostly for me. Napaawang ang mga labi nito saka nagpilit ng ngiti. Para namang nairita ako sa ngiting iyon. "Sorry--" "Don't fake a smile if you don't feel like doing it. It's fine not to be fine, okay?" Tumango ito at tumitig sa akin diretso sa mata. Parang binabasa ang aking emosyon. Nakatitig sa aking ng ilang segundo.

Natatakot akong makita siyang nalulungkot. Nakita ko ang paglamlam ng kanyang mga mata at ang pagkawala ng kanyang ngiti. Slowly, he nodded his head and smiled. He didn't say anything. He just... smiled. But I know that smile too well. It's not genuine. Alam kong napipilitan lang siya. At parang binibiyak ang puso ko nang makita ang kalungkutan na naglalaro sa kanyang mga mata. He can fake his smiles and all... but his eyes will tell his true feelings and emotions.

Nakatitig kasi siya sa akin na para bang nakakita ng kakaiba sa kinikilos ko. Lumapit siya sa akin. "You are smiling..." sita niyang ikinataas ng kilay ko. "So what? Does smiling prohibited right now?" tanong kong medyo naiirita. Ngumisi kasi siya. "For you, it is. You prohibit yourself, remember? But the smile a while ago, it's genuine. I feel it." Biglang sumeryoso si Sonia. "I am happy, brother..." Natigilan ako. Are they thinking my smiles are all fake all the time? No way...

Minsan nga, hinihiling ko na lang na sana hindi na lang sila nag-anak kung papabayaan lang rin nila at ipapamigay basta sa kung sino. Oo nga at kilala ako ng mga taong nakapaligid sa ’kin bilang isang babaeng walang preno ang bibig kung magsalita. Kilala ako bilang mataray at matapang na babae. Pero totoo nga talaga ang kasabihang, ‘there’s a pain in every smile’. Magaling lang talaga akong magtago ng mga emosyon. Hay, jusko. Naiiyak ako. Mabilis kong pinigilan ang mga luha ko at binuksan na lang ang youtube app ng Ipad. Baka makita pa ako ni Vish na umiiyak ng walang dahilan.