Faking A Smile Quotes Novels & Stories

Pinasok niya sa dalawang bulsa niya ang kamay na hindi manlang inaalis ang tingin niya sakin. "Are you still mad?" he softly questioned me. His question made me smirk. "Why. I don't see a reason to get mad at you Yuri right?" I sarcastically told him and shows my fake smile. I saw how his face started to get dark. I maintain my fake smile. "Stop that your fake smile or I might reap it out of your face," he said while gritting his teeth. I just rolled my eyes and remove my fake smile. "I think the party is over. You may leave now" I told him and maintained my straight face.

Nakatalikod na ito ngayon at nakaharap sa salamin pero ang tingin nito ay nasakaniya at kita niya iyon dahil sa salamin. "Alam mo mali ka. We're not that close for you to know if my smile is genuine of not, pero kahit na hindi tayo gano'n ka-close, genuine ang smile ko palagi since day 1." Pagsasalta niya ng nakangiti, or rather, pagsisinungaling.

"Fuck! I'm jealous of that fucking guy who smiled and holds my wife's hand!" ***

"Come again?" "I said you look prettier when you smile. Keep smiling. Baka i-extend pa kita rito." Mabilis na umiling ako. "No, thanks. It's the last thing I want. Wag kang mag-alala. I'll stop smiling starting from now." Maverick laughed. "Just kidding." I put my hands on my hips and tried hard not to show my smile. "I know." Binigyan niya ako ng nang-aakit na tingin na sinagot ko naman ng nanghahamong tingin.

Paglapag pa lang ng helicopter ay sinalubong na agad kami ni Tito Lee na may malapad na ngiti sa labi. Madeline smiled widely and sweetly. Her smile looked so authentic na kung hindi ko lang alam ang tungkol sa plano namin, iisipin ko na tuwang-tuwa siya sa father niya. I also faked a smile and greeted him. “Samuel,” he said while smiling widely, at gano’n ding ngiti ang ginawa ko. Well, since I don’t really know how to genuinely act in front of him, mas mabuti na sundin ko na lang ang parehong reaksyon na pinapakita niya sa akin.

“Mabuti naman at naisipan mo pang bumalik?” Kaagad niyang hinawakan ang kamay ko at ipinagsalikop ito sa palad niya. “Sorry, natagalan ako.” “Ano pang magagawa niyang sorry mo?” sabi ko sabay irap sa kaniya. “At puwede ba, ngumiti-ngiti ka nang hindi nakaka-attract ng kung sino-sino iyang kasungitan ng mukha mo.” “Wala naman akong pakialam sa kanila. Why would I bother myself smiling, hindi ko naman sila kilala?”

“Akala...akala… maraming namamatay sa maling akala. Halika na, bumaba na tayo.” “Okay na ba ang suot ko?” nag-aalangan pa niyang tanong. Ang lapad ng ngiti ng kanyang Uncle Ruben. “Para namang hindi ako makapaniwala na ang pamangkin kong celebrity ay nawawalan ng tiwala sa kanyang pag-aayos. Napakaganda mo, iha.” wika nito saka hinagod ng tingin ang kabuuan ng pamangkin.

“Nakikiusap ka ba sa akin or nang-iinsulto?” He smiled—hindi iyong nang-aasar na smile at mas lalong hindi iyon smirk—and it made my heart go crazy and wild. Bahagyang umaliwalas din ang gwapo niyang mukha at natawa siya. “But I really think you’re a brat, though or am I wrong?”