Faking A Smile Quotes Novels & Stories

“Mabuti naman at naisipan mo pang bumalik?” Kaagad niyang hinawakan ang kamay ko at ipinagsalikop ito sa palad niya. “Sorry, natagalan ako.” “Ano pang magagawa niyang sorry mo?” sabi ko sabay irap sa kaniya. “At puwede ba, ngumiti-ngiti ka nang hindi nakaka-attract ng kung sino-sino iyang kasungitan ng mukha mo.” “Wala naman akong pakialam sa kanila. Why would I bother myself smiling, hindi ko naman sila kilala?”

“Akala...akala… maraming namamatay sa maling akala. Halika na, bumaba na tayo.” “Okay na ba ang suot ko?” nag-aalangan pa niyang tanong. Ang lapad ng ngiti ng kanyang Uncle Ruben. “Para namang hindi ako makapaniwala na ang pamangkin kong celebrity ay nawawalan ng tiwala sa kanyang pag-aayos. Napakaganda mo, iha.” wika nito saka hinagod ng tingin ang kabuuan ng pamangkin.

“Nakikiusap ka ba sa akin or nang-iinsulto?” He smiled—hindi iyong nang-aasar na smile at mas lalong hindi iyon smirk—and it made my heart go crazy and wild. Bahagyang umaliwalas din ang gwapo niyang mukha at natawa siya. “But I really think you’re a brat, though or am I wrong?”

he said back. Bahagya akong natawa. Naabutan ko siyang nakatitig muli sa akin. Magkalapit lamang ang aming mga mukha dahil nga nakayakap siya sa akin. "Smile when you're happy, Ian." "Siguro nga mapapadalas na ang pagngiti ko," sabi ko, "gustong gusto mo 'tong ngiti ko, 'di ba?" It was then his smirk appeared, "Yes, please smile often."

Nangangasar ba siya? "Stop smiling, Sir Elio!" Singhal ko sa lalaki. Hindi na ako nakatiis sa mga mapang-asar niyang mga ngiti at sinabihan ko na siya. Natawa naman siya, kaya mas lalong naningkit ang mga mata kong medyo singkit. "Why? Can't I smile? I mean, my day is so beautiful to not smile, Nika." he teased playfully, his voice carrying a warmth that softened my faux sternness.

Step two, smile kahit plastic. Napatingin ako diretso sa kanya, at doon ko mas lalong naramdaman ang pagkakaiba. Ang mga mata niya walang init, walang yakap. Puro pader, puro distansya. Ang galing no? Sa harap ng ibang tao, para kaming picture-perfect family. Pero sa likod ng bawat salita, halatang pilit lang ang lahat. Bahagya akong ngumiti, ‘yung tipong hindi ko alam kung mas sarcastic ba o polite. “I’m… fine. Tulad ng lagi.”

"How could you stand firm and smile everytime like it's just nothing? Anong gamit mong foundation, Ang kapal kasi Ng pagmumuka mo." She said. Saka lang Naman Siya nagkakaroon Ng lakas Ng loob sa tuwing kaming dalawa lang and she has no effect on me. "If you're minding your own business, Red. I'm sure you'll be the most successful woman in the world" I sarcastically says. I don't like anybody who keep on keeping quite everytime someone degrade them. "Tss. Gold digger." She said. A smile curved into my lips without her knowing. Wala akong panahon na makipag sagutan sa kanya, mag sasayang lang Ako Ng panahon sa pakikipag plastikan sa kanya.

I have so many plushies in my room. Kumuha ulit ako ng isa para ibigay kay Josh. “Looks like you,” I teased him while comparing the plushies at him. Nakatitig lang si Josh sa akin, at kulang nalang ay kainin niya ako sa mga titig niya. Kainin? Gusto ko din iyon. “You look more beautiful with a genuine smile, Adeline,” he softly muttered. Natigilan ako sa kanya. Genuine smile. Bakit? Are all my smiles are fake? I don’t even know about that.

She did not die because she was killed. "We are really sorry dear for your lost." Hingi ni Queen Snow. I smiled silently and pretended that I am okay. I am not okay at all but I have to force a smile in front of them. I won't ruin this because of my personal feelings. This is how I taught when I was a spy. Fake it till you make it.