Fall From Grace Chapter 1 Novels & Stories

Natitiyak niyang mag-iiwan ng pulang marka ang bawat daanan ng labi nito. Pinanatili ni Issa ang katinuan ng isip at itinulak palayo si Vince. Ngunit bigo siyang makawala man lang sa pagkakahawak nito sa mga kamay niya. "Vince, nasasaktan ako! Please, stop... I-I'm sorry!" she heaved a frantic sob. She was enfeebled by his animalistic desire, realizing the filthy side of him. Vince was enthused by lasciviousness, like a man in hunger.

May ngiti sa labi pero may tensyon pa rin sa boses. Napahagikgik si Alexis, unang beses ngayong gabi. “Hindi na. Tapos na ’yung chapter na ’yon,” sagot niya, pero sa loob-loob niya: baka nagsisimula na ang bagong isa. Huminto sila sa harap ng elevator. Sa sandaling iyon, nagkatinginan ulit sila—hindi na dahil sa pagtataka, kundi dahil sa tahimik na tanong na sabay nilang gustong itanong:

Natumba ako nang subukan kong tumayo para umalis sa lugar na iyon, pinilit ko pa ring tumayo kahit nangangatog ang tuhod ko. Naka hinga ako nang makalabas ako sa kwarto, nagmamadali akong pumasok sa elevator nakarating ako sa groundfloor na kahit pinagtitinginan ako ay wala akong pakialam mahalag sa akin ay makaalis, agad akong pumara nang taxi iyak ako nang iyak hanggang sa pag uwi ko hindi mapuknat ang pagluha ko.

Sobrang lakas ng kabog ng d****b ko na animo’y lalabas ito mula sa ribs ko. Handa na akong gumiling nang tumugtog ang ‘Careless Whisper by George Michael’. Ngunit napa-upo ako kasabay ng pagtakip ko ng tenga nang makarinig ako ng malalakas na putukan ng baril. Nagpalinga-linga ako habang gulantang na gulantang sa nangyayari. Mga hiyawan ng tao ang naririnig ko at halos nagkakagulo na ang lahat. Walang pag-aalinlangan na tumakbo na rin ako papasok sa loob at umakyat sa second floor. Tinungo ko ang kwarto namin ng anak ko at halos takasan ako ng bait nang wala si Maggy sa higaan.

Ang isa ay nasa likod niya para suportahan ang katawan niya. I grind my hips. Bumitaw siya sa halikan namin at pinanuod ko siyang lumiyad dahil sa paggalaw ng balakang ko. Kinuha ko naman ang pagkakataon na iyon para itutok ang sarili ko. Nagtiim-bagang ako bago marahas na itinulak papasok ang sarili ko sa kaniya. Bumagsak siya sa kama, tumulo ang luha mula sa mga mata niya pero wala akong pakialam. Lumuhod ako sa ibaba niya at marahas na hinila palapit sakin ang baywang niya kasabay ng pagsalubong ng balakang ko. “ARGH! GRACE!”

At sa likod ng bawat alaala, bawat halakhak at bawat hapdi ng puso, may bagong simula—isang simula na walang kanya o ako, kundi ako. Narito ang Arc 6, Chapter 59 – 2,000 words Tagalog, nakatuon sa POV Prudence Georgina Chapman: ang sandali kung saan nakikita niya si Edison—hindi bilang CEO, kundi bilang tao. Ipinapakita rito ang emosyonal na pagbabalik-tanaw, tensyon, at realizasyon ng katotohanan. ---

Para siyang hihimatayin nang maghubad ito sa harapan niya at tumambad ang matayog nitong ari na para bang sumasaludo ito sa kanya. Muli itong nagmura nang malutong. Pagkatapos ay nagsimula na sa sarili nitong galaw—slowly and then suddenly, he started moving faster. Noong una pa lang niyang makita ito sa bar ay agad na nagwala ang mapaglaro niyang imahinasyon. And Isabella knows he’s someone from hell because she could feel it. But now, it felt like heaven. Being fucked by the devil from hell who took all her innocence.

I'm always updating a typographical, grammatical, or spelling errors in my chapters so be bare with me. CHAPTER 1 Your destiny was always on the wheel of fate. Minsan nasa ibabaw, minsan nasa ilalim. People just wait to thrive for what luck would bring them. Some folks drill their ambition deep, pumping every ounce of grit in hopes of climbing out of the pit. They refuse to place blind trust in fate, convinced their true place is always at the peak. The bitter truth gnawed at me, no matter how hard we claw for the summit, it’s all too easy to slip to the bottom when people around you are quick to pull you down, shackling you with scorn and whispers you can’t silence or outrun.

Ngayon ko lang nakita si Grace na ganitong kaupset at talagang nakakatakot sya. Ayaw pa sana umalis ni Jean kung hindi pa ito tinawagan ng parents nya. Hindi parin ako kinikibo ni Grace. Akala nya talaga ako ang nagsimula ng gulo kanina. Sana hindi ko nalang pinatulan ang isip bata na si Jean. Ako pa tuloy ang napasama.

, napansin siya ni Grace at agad lumapit sa kanya " uhmmmm, Im okey. Thank you", saad niya na kinokontrol ang paghinga. Parang mahilo hilo siya ngunit keri pa naman. Nagpaalam ullt siya kay Grace at ipinagpatuloy ang pag alis habong kontrolafo ang paglakad. Pagadating niya sa baba ay naupo siya sa mga benches sa longue, parang sumobra ang sakit at hindi niya kaya ang tumayo at maglakad. Payapain niya muna saglit ang sakit bago ulit tumuloy, ngunit ilang minuto na nag nakakaraan ay hindi pa rin humuhupa iyon, pinagpapawisan na rin siya ng malamig. Kahit nahihilo ay kiniha niya ang kanyang cellphone at tumingin sa kanyang list kung sino ang pwede niyang istorbohin.