False Pretense Novels & Stories

Bago pa ako makasagot, biglang kumislap ang camera phone mula sa gilid. Dorian leaned in ever so slightly para kunwari close kami. “Smile again. This one's probably going online.” Pinilit kong ngumiti. He did, too. This time, medyo genuine. And for a split second, habang pinipilit naming maging mag-jowa kunwari, naisip ko. What if we’re too good at pretending? What kind pretending is it? Kabaliwan.

Pagkatapos ay yumuko ako nang bahagya sa mesa. “Listen carefully,” sabi ko. Nakita kong nag-iba agad ang postura ni Dante. Ito na ang seryosong bahagi ng usapan. “Huwag na huwag mong ipapakita kay Andres na alam mo ang totoo. O kaya naman, alam mong ako ito,” sabi ko. “Meaning?” “Pretend.” Napakunot ang noo niya. “Pretend that you believe her and their scheme.”

"Eh di tapusin na natin 'to! Sabihin natin ang totoo! Na fake lang 'to lahat para hindi ka na ma-pressure!" Waeren stepped closer, holding my shoulders. "No. If we admit it's fake now, I'm finished. They'll see it as a sign of weakness and deception. We have to double down. We have to make them believe that you are indispensable to me." "Pero paano? I'm just a commuter! I'm just a girl in a hoodie!" "You're the girl who told my Uncle he was just an obstacle," Waeren smiled, a real, genuine smile. "And for that, I’m giving you a promotion."

sabi ko, medyo kinakabahan ako sa topic na ito dahil baka mainsulto ko siya. “It is true that I am thirty years old. Faking something about your identity is considered crime and it may harm my company and I don’t need to fake my age, I even look younger than my actual age.” Pinigilan ko ngumiti nang mahina pa siyang tumawa habang sumasagot. Taas ng confidence niya sumagot, and I must admit that he’s only speaking truthe truth. Akala ko nga ay college student siya kung hindi lang dahil sa malaki niyang braso.

Ginagap niya ang palad nito at nakikiusap ang mga matang tumunghay dito. “I disagree. Because that is the dumbest idea I’ve ever heard, Joleen. Do you think you’re still in highschool? Don’t you think it’s a bit immature and selfish to plan fooling Lolo Nemo with a fake fiance just so he’ll leave you alone?”

I shivered on that thought, at mabuti na lang at tagong-tago ako, naka black cap at mask, kaya hindi nila malalaman ang katauhan sa likod nito na posibleng maibenta sa iba pag hindi ko matutupad ang usapan ng boss nila. Pinaupo ako ni Sarge, ang bugaw at manager ng online sex trafficking dito sa amin. Makikita sa kanyang mukha ang pagkagulat at tuwa nung hinubad ko na ang aking mask at nakita niya ang imahe ng babaeng kilala sa pagiging ulirang anak ng buong baranggay.

Pinakalma ko ang sarili ko at nagpakawala ng buntong-hininga. “Do you know your parents’ job?” tanong ni Skyler. I grinned loudly after rolling my eyes upward. “Is this necessary?” tanong ko pabalik. “Yes, so please, cooperate?” Bumuntong-hininga ako. “Entrepreneur and CEO.” sagot ko na lang. “Wrong,” he chuckled.”Your parents are the leader of an organization called The Leviathan. Don’t bother searching it up, you’ll get nothing.”

"Mabait po iyon si sir, ma'am. Mukhang masuwerte po siya na ikaw ang magiging wife niya dahil alam ko po na mabuti kayong tao. Nasaktan na po si sir dati at saksi po kami kung paano siya naapektuhan ng ex-girlfriend niya kaya umaasa po kami na sana ay hindi na siya masaktan ulit dahil hindi niya po deserve iyon." "You're right and no one deserves to get hurt. Pero hindi ko maipapangako na hindi ko sasaktan ang boss niyo." Ang hirap kasing mangako dahil hindi ko alam kung matutupad ko ba lalo na at hindi ko talaga masasabing hindi ko sasaktan o masasaktan ang lalaking iyon. Promises are meant to be broken pa naman kaya hindi na ako nangangako.

I blushed. Ngumuso ako at pinglaruan ang mga daliei sa kamay. “I… I am really sorry. Sana mapatawad mo ko. Wala na akong mahanap na valid reason kung bakit ko ginawa ‘yon. Mali pa rin na lokohin ka. Siguro kung may hindi ako… uh… pagsisihan sa ginawa ko. Uh… maybe ‘yong nag-undergo ka na ng operation. Seeing you now doing what the normal person do makes me… happy… and… uh, makes me think na somehow nakatulong ako na bumalik ka sa dati… pero! I regret that I fooled you. Kasalanan ko rin ‘yon pero ‘di ba… alam mo rin naman na hindi ako… siya? So, you are pretending too. That means, you fooled me, right?”