Spoken Poetry Tungkol Sa Pandemya 소설 & 이야기

Itong awiting ito Ay alay sayo Sintunado man tong Mga pangako sayo Ang gusto ko lamang Kasama kang tumanda Patatawanin kita Pag hindi ka masaya Bubuhatin kita Pag nirayuma ka na O kay sarap isipin Kasama kang tumanda Ibibili ng balot pag mahinang tuhod Ikukuha ng gamot pag sumakit ang likod O kay sarap isipin Kasama kang tumanda Sasamahan kahit kailanman Humigit kumulang di mabilang Tatlumpung araw sa isang buwan Umabot man tayo sa three thousand one Magmukha mang bruha Paggising sa umaga Pupunasan ko pa ang muta mo sa mata O kay sarap isipin Kasama kang tumanda Paglalaba pa kita Matapos mamalantsa

Pagkatapos kong magsalita, katahimikan ang namayani sa buong paligid. Tanging si Mommy lamang ang nakatingin sa akin na tila unti-unti nang namumuo ang luha sa kanyang mga mata. "Pero anak...delikado ang mga bansang iyon. Paano kung may epidemic? Paano kung magkaroon ng digmaan? Paano kung mahawa ka? Paano kung may mangyari sa'yo?" seryosong wika ni Mommy. Isa-isa nang binanggit ang lahat ng kinatatakutan niya kaya naman, buong pagsuyo ko na siyang hinawakan sa kamay para pakalmahin. Hindi ko din kasi talaga inaasahan na ito ang magiging reaction niya eh.

Kj ka remember? Hayss. Oo nga naman. Bahala na si batman. Sana naman walang pang bubully na maganap sa outing nato. Nakakasawa na. Maingay ang loob ng van habang nasa byahi kami dahil sa mga tawanan at tuksoan na nangyayari. ''Hoy ang tahimik mo jan. Makisabay ka naman.'' tawag ni Nica sa atensyon sabay sundot sa may tagiliran ko.

Lying here with you Listening to the rain Smiling just to see The smile upon your face And these are the moments I thank God that I'm alive And these are the moments I'll remember all my life I found all I've waited for And I could not ask for more Looking in your eyes Seeing all I need Everything you are Is everything to me And these are the moments I know heaven must exist And these are the moments I know all I need is this I have all I've waited for, yeah And I could not ask for more Dumating na ako sa mansiyon. Bago pa ako lumabas ng sasakyan. Chinat ko muna si Tanya. Me: "Mansiyon already, karating ko lang baby." Hindi ko na inantay ang reply niya mabilis na akong lumabas ng sasakyan.

Ngunit sa puso ng dalawa, ramdam ang apoy—isang apoy na hindi mawawala, isang apoy na handang magsiklab muli sa susunod na laban, ngunit ngayon ay nagbibigay lamang ng pahinga, init, at pangako sa isa’t isa. Habang nakaupo sa veranda, ramdam nina Aurora at Lucas ang malamig na simoy ng hangin na dahan-dahang humahaplos sa kanilang mga mukha. Ngunit sa pagitan nila, nananatili ang init—isang apoy na tahimik, ngunit malakas, punong-puno ng pangako at hindi matitinag na damdamin. Nakatanaw si Aurora sa niyebe sa lawa, ang bawat kristal na bumabagsak ay parang humuhuni, isang paalala na sa mundo na puno ng panganib, may sandaling katahimikan pa rin.

“Sapat na ang pagkakataong ito. At hinding-hindi ko sasayangin.” Ang araw ay tuluyan nang naglaho, at ang mga ilaw ng lungsod ay nagsimula nang magliwanag sa aming paligid. Sa gabing iyon, sa gitna ng pagdududa at pag-asa, sa wakas ay wala nang lihim na nagtatago sa pagitan namin. Ang katotohanan ay lumabas na—magaspang, masakit, ngunit totoo. At sa katotohanang iyon, magsisimula kaming bumuo muli ng bagong simula. TO BE CONTINUE

Tanong ko pa. Huminga siya ng malalim at siya ay nagsalita, “Yes,” Sagot niya sa ‘kin at tumingin siya sa buwan na tanging liwanag ngayong gabi, “Let’s just hope na walang nangyaring masama sa kanya,” Wika pa niya. Phoenix’s POV

"Hanggang sa may pusong handang ibigay ang kanilang pag-ibig, hanggang sa may isipang handang mangarap, at hanggang sa may taong handang tumulong sa kapwa. Ang kwentong ito ay magpapatuloy hanggang sa mayroong himig na maaaring awitin, hanggang sa mayroong pag-asa na maaaring ibahagi, at hanggang sa mayroong pag-ibig na maaaring ibigay. Ito ay magpapatuloy magpakailanman, anak. Sapagkat ang walang hanggang himig ay hindi kailanman tititigil – ito ay patuloy na bubuhay, patuloy na lalakas, at patuloy na magbibigay ng liwanag sa mga dilim na gabi." At sa sandaling iyon, habang ang huling sinag ng araw ay huling kumislap sa pangalan ng Lunsod na nakasulat sa malaking pylon sa pasukan – "LUNSOD

para saan pa ang galng niya sa pag arte para magpaawa sa jeep at labas ng simbahan para mamalimos. Tama umabot siya sa pontng iyo grade six lamang iya noon tandang tanda niya iyon. Dahil sa pagkaalaa ng buhay at nakaraan lalong naging malungkot ang boses ni Trisha habang binabasa ang tula "Eto ang Tula" I can’t breathe, I can't speak. There are words I want you to Know.. there are things I want you to see. Far far away you walk forever

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda