Family And Work Quotes Novels & Stories

" Umismid ako at akmang tatayo na. "Kaya kong mag-isa para buhayin ang negosyo at ang pamilya ko. You don't have to work or think about the company. Hindi mo kailangang magpakapagod dahil kaya kong buhayin ang sarili natin." "Hindi ganyan ang dating sa akin so if you will excuse me—

Tapos galing pa siyang trabaho. “Tsk, tapos ano? Maglulumpasay ka lang diyan at hayaang titigan lang kita na masakit ang pangangatawan? I told you before, you don't have to work. Can't you see? This is work—a pretending type of work.” ayan na naman siya at sesermonan na naman ako. “Kailangan eh. Kasi…” di ko makapa sa isip ko kung ano ang sasabihin ko. Ayoko namang sabihin na para sa utang ko sa pamilya ko, basta ayoko.

“We don’t have time at huwag kang mag-alala saglit lang naman ito. Ihahatid ka rin namin pabalik sa Elysian. May mahalaga lang tayong pag-uusapan bilang pamilyang may layong mapag-isa.” Naririndi na ako, tangana talaga! Hindi naman ako pwedeng sumuway dahil wala akong mana na makukuha at mahihirapan akong magtrabaho kung sakali dahil kung gugustuhin ni dad na impluwensyahan ang mga kumpanya ay wala akong laban. Gigipitin lang ako ng pamilya ko para bumalik at umayon sa gusto nilang mangyari sa buhay ko.

Ayos lang din sa akin na unahin niya naman ang trabaho niya. "Love, hindi naman sa ano ahh. Pero kasi, minsan kailangan din natin na unahin ang ibang bagay kaysa sa ating dalawa. Ayos lang naman sa akin, basta huwag ka lang gumawa ng bagay na makakasakit sa akin. Love, asikasuhin mo rin ang trabaho mo, ang family mo. Importante din 'yon bukod sa akin." Mahinahon kong tugon sa kaniya. DAVID POV.

Maigsing tugon lamang nito na agad naman niya na napagtanto ang kahalagahan ng salita nito. "I have to work for a while." Pagpapaalam niya sa asawa at mga anak niya. "I’ll be back soon, then we can discuss where you want to have our next family vacation." Wala naman nagawa ang pamilya niya dahil alam nila ang kahalagahan ng trabaho ng ama bilang senador at isa pa sa trabaho rin nito nila nakukuha ang karangyaan sa buhay na tinatamasa nila. "Bilisan mo, Jaime. Oras mo na ito dapat para sa amin." habol na lamang ng asawa niya.

"Hindi ba siya rin ang nagluluto ng tatlong beses sa isang araw?" "Palagi mong nirereklamo na wala siyang kinikita at wala siyang income. Pero kung hindi siya ang nag-aalaga ng pamilya, magagawa mo bang magtrabaho nang walang inaalalang iba?" "Ang pamilyang ito ay binubuo ninyo ni ate. Ikaw ang may hawak sa mga bagay sa labas, at siya ang may hawak sa mga bagay sa loob ng bahay. Pareho kayong may ambag sa pamilya. Hindi mo pwedeng sabihin na wala siyang ginagawa at hindi siya nakakatulong. Sa totoo lang, mas pagod pa nga siya kaysa sa'yo sa trabaho. Kung hindi ka naniniwala, palitan na lang kayo ni ate. Ikaw ang maglaba, magluto, mag-alaga ng bata, at maglinis ng bahay, habang siya naman ang

palagi nalang akong nililink ng mga tao sa paligid ko sa mga taong di ko naman gusto at malabo kong magugustuhan. "stop it. Wala akong panahon sa mga walang kwentang bagay. Pamilyado akong tao. Hindi na mahalaga sakin kung marami akong trabaho at marami akong tungkuling dapat gampanan gaya ng pagiging magulang sa mga anak ko. Dahila ayaw ko at ayaw nilang magkaroon ng papalit sa pwesto ng ina nila ay wala na kayong dapat pang isuhestiyon saakin. Kailanman ay hindi ko hiniling ang awa o opinyon niyo.. Makakaalis na kayo."pagtataboy ko sakanya. Napairap ito dahil sa pagkapahiya at padabog na lumabas ng opisina.