Family And Work Quotes นิยาย & เรื่องราว

“Pero anak, hindi masama kung minsan ay ibaba mo muna ang trabaho. Hindi lahat ng bagay nakukuha sa pagiging abala.” Umayos ng upo si Lolo at dahan-dahang tumango. “Adrian, hindi puro negosyo ang buhay. Ang koneksiyon sa mga tao, ’yan ang tunay na puhunan. At ang imbitasyon ng pamilya Madrigal ay hindi basta-basta tinatanggihan," bahagya niyang itinuro ng tingin si Charry. Pakiramdam ko’y lalo akong napipressure. Para akong iniipit sa dalawang panig, ang sariling paninindigan ko at ang bigat ng mga salitang galing sa pamilya ko mismo.

Na kahit gaano ka pa kayaman, kung wala ka namang oras para sa sarili mo, hindi mo talaga ma-e-enjoy ang buhay. Kaya lang ay ganoon din naman kasi talaga ako. Choice kong magtrabaho, at pagtuunan talaga ng pansin ang future generations sa pamilya namin. Na kahit alam kong wala akong time para magbakasyon, dahil puro lang ako trabaho, hinahanap din kasi talaga ng katawan ko ‘yon. “Choice mo ba ‘yon?” “Ang alin?” tanong niya, gamit ang mababang boses.

Puwede ko naman sigurong gampanan ang responsibilidad ko bilang asawa at ina sa mga anak namin na hindi nakokompromiso ang trabaho ko sa grocery. “Ako ang magtratrabaho para sa magiging pamilya natin, Martina. You have nothing to worry about. Basta dito ka sa bahay natin at alagaan ang mga magiging anak natin, syempre pati ako.” Pilyo niyang sagot pa sa akin. Sa kabilang banda ay may punto naman siya. Hindi basta-basta ang pagbuo ng pamilya kaya kailangang mag focus ako hanggang sa maging maayus ang bubuuin naming pamilya.

Ang aming mga trabaho ay nagbibigay sa amin ng layunin, ngunit ang aming pamilya ang nagbibigay sa amin ng buhay. Ang mga hamon ay patuloy na dumarating, ngunit ngayon, hinarap namin ang mga ito bilang isang yunit. Ang sakit ni Leo, ang problema sa eskwela ni Mia, ang pagkabigo sa isang proyekto ni Mason, ang emosyonal na paghihirap ng isang pasyente ni Sophie, ang mga ups and downs sa startup ni Isabella – bawat isa ay aming pinag-uusapan, pinagsasaluhan, at sama-samang nilalapatan ng solusyon.

“Mom, ang dami kong natutunan ngayon. Hindi pala basta-basta ang negosyo. Mahirap rin pala makisama sa iba't ibang tao.” Napangiti ako habang nagmamaneho. “Tama ka, anak. Kaya nga lagi kong sinasabi—importante sa trabaho ang pasensya at malasakit. Mukhang nakuha mo na 'yon. Sa totoo lang, mukhang maaga-aga kaming magre-retire ng Daddy mo.”

Hindi man ganoon kalaki, malaking bagay na iyon para sa pamilya ng mga empleyado niya. "Gawin ninyong lakas ang inyong pamilya para magtrabaho. Salamat rin dahil kahit sa tuwina ay napapagod kayo. Hindi kayo tumitigil sa pagseserbisyo rito sa kompanya ko. Magandang gabi sa inyong lahat."

wika niya sa akin. “Salamat, Red. Ang suporta mo ay malaking bagay para sa akin,” sagot ko, ramdam ang ginhawa sa kanyang mga salita. Naisip ko na ang tunay na halaga ng pamilya sa mga ganitong pagkakataon. Hindi lang kami nagtutulungan sa mga negosyo. Nagiging sandalan din kami sa mga pagsubok na dumating. “Basta’t huwag kalimutan, kailangan natin ng balanseng buhay. Huwag hayaan na ang trabaho ang magtakda ng ating kaligayahan,” dagdag ni Red, sabay ngiti.

Gusto ko, kompleto kami. "Paano kayo makabubuo kung palagi kayong nakasubsob sa trabaho?" tanong niya pa kaya napalingon na kami sa kanya. "Lux, dapat ay itinutuon mo ang iyong atensyon sa iyong magiging pamilya. Dumito ka na lang sa bahay," dagdag niya.

Ayaw pa nga sana nilang pumayag na umalis ako sa puder nila kasi daw mami-miss nila ang kambal at wala daw'ng mag-aalaga sa mga anak ko pag nasa trabaho na ako. Hindi ko man sila magkadugo pero pamilya na ang naging turing ko sakanila. Kahit hindi ko sila kadugo hindi nila ako hinusgahan at nilaitlait. Hindi kagaya sa pamilya ko na kadugo ko mismo ay hinusgahan ako at tinawag-tawag ng kung anong masasakit na salita. Family is not about blood. It's about who's willing to hold your hand when you need it the most.

“Ayaw mo akong bumalik sa trabaho ko dahil nahihiya kang malaman ng ibang tao, lalo na ng mga nakakakilala sa pamilya mo, na ganoon lang ang trabaho ng asawa mo. Hindi ba?” “Bakit kailangan laging nakakabit sa pinag-uusapan natin ang pamilya ko, Laica? I told you they have nothing to do with us.” “Talaga? Eh, si Tracey? Does she have nothing to do with us as well?”