Family Issue Quotes นิยาย & เรื่องราว

Gusto niya lang maging bukas ang tatlo sa kanya. “We will have a family day. I don’t have family to bring.” “Kami ng papa mo.” “But you will go with Lottie and Earl. I’m in grade five already.” Hinaplos niya ang buhok nito. “Gagawan namin ‘yan ng paraan. Family mo na kami.” “Even if we're not blood-related?” “Yes!” si Lottie na ang sumagot. Pabibo talaga! “Momma said family is not blood, it’s from the heart. But my twinnie baby princess will come from Momma’s tummy.”

Parang tanga na ako sa pag-ulit pero okay lang basta makipag-usap lang siya. “Hindi nga siguro pero kahit magkakaiba ang bawat pamilya ay may pagkakapareho pa rin.” I smiled. And that is a genuine smile. “Ano?” I asked. “Naniniwala kasi ako na kahit gaano kagulo ang isang pamilya na hindi nagkakasundo ay may isa sa kanila na pinapahalagahan pa rin ang pamilya.”

Kundi bilang isang taong malapit nang madamay sa isang bagay na matagal na niyang sinubukang kalimutan. “May mga pagkakamali ang pamilya natin,” sabi niya. “Hindi lahat naayos ng pera o impluwensya.” Napangisi ako nang bahagya. “Wala akong pakialam sa moral lecture,” putol ko. “Sabihin mo kung sino siya.” Saglit siyang natahimik. Hindi yung simpleng katahimikan na puno ng pag-iisip.

**Aling Gina** (mahinahong nagsalita): "Hindi mo kailangang madaliin, Anak. Ang mahalaga, nandiyan ka para sa mga anak mo, at nagagawa mong magbigay ng pagmamahal sa kanila. Hindi mo kailangan ng ibang tao para makumpleto ang pamilya mo. Minsan, ang pinakamagandang pamilya ay yaong puno ng pagmamahal at pagkakaunawaan." Bumuntong-hininga si Alona at ngumiti. Ramdam niya ang bigat na unti-unting naglalaho dahil sa mga salitang ito ng kanyang ina. Sa huling araw nilang iyon sa Coron, siya ay nagkaroon ng pakiramdam ng kapanatagan. Ang mga anak niya ang nagbigay sa kanya ng lakas at tapang upang magpatuloy, at alam niyang magiging masaya sila sa kabila ng lahat ng mga pagsubok.

“Tita pasensiya na pero kahit na papano ay mayroon namang kayamanan ang aming pamilya.” sabi nito. “O talaga?” walang emosyon na tanong nito. “Naniniwala naman ako sa sinasabi mo at ngayon kung may dapat mang maging paborito sa pamilya niyo ay hindi ikaw iyon kundi ang kapatid mo lalo na ngayon na hindi kana makapaglakad. Hindi ka na makatayo ngayon at mas lalong hindi na makasayaw kaya nasisiguro ko na mas mabango na ngayon sa pamilya niyo ang kapatid mo. maipapayo ko lang sayon na kung may ipon ka man ay mas mainam ng huwag mo na lang itong gastusin sa mga walang kwentang bagay at ilaan mo na lang sa mga bagay na kailangan mo sa araw-araw.” mahabang pangaral nito na may halong pangungutya.

Nagbuga ako ng isang malalim na paghinga. "Nakakalungkot nga, e. Kahit ano'ng sitwasyon namin, galit pa rin sa 'kin ang mga kapatid ko. Hindi ko alam kung hanggang kailan kami ganito," pagsusumbong ko kay Julian. "You guys can overcome this. You are family. Kahit ano'ng tigas sa 'yo ng kapatid mo, mahal na mahal ka pa rin nila," sagot nito kaya't natawa ako.

People who have been drawn to us, people who have joined our family by happenstance or with tremendous zeal? Our universe, like our family, has been stitched together by conflicting forces and circumstances, by experiences, by hope and love. Family should and is far broader than the people with whom we share DNA. "If given the chance... I want you to become my Papa, Tito Aquilino. Do you have a family already? Girlfriend perhaps? My Mama is single! You can be together! Bagay kayo!" Nagliwanag lalo ang mukha ni Akihiro. Nagkatinginan kami ni Aquilino. Blangko ang mukha niya. Hindi ko mabasa ang kung ano man ang tumatakbo sa isip niya. Hinayaan lang namin na magsalita si Akihiro.

Tila ba may dumaan na lungkot sa mata ng aking ama habang sinasabi ang mga kataga na iyon. “ Tay, magbago man ang ikot o gulong ng panahon, ang pamilya ay mananatiling pamilya. Kadugo man o hindi. Dahil ang pagmamahal ay sadyang mananahan na sa kaibuturan ng puso natin. Masaktan man o magkaroon ng hindi maganda unawaan. A family will forever be family. " Makahulugan na sagot ko sa aking ama na siyang ikinatango nito sa akin at sabay na gumuhit ng isang patak na luha mula sa kanyang mga mata. “ Salamat anak, isa ka sa pinakamagandang biyaya na dumating sa buhay naming lahat.” Muling sabi ni Tatay kaya naman sinugod ko ito ng yakap na siyang ikanaganti naman ng huli.

I smile at her at nilagay nilagay sa likod ng tenga nya ang takas na buhok na humarang sa muka nito. “If you think that Familia is benificial for you or may personal na dahilan kayo kung bakit kayo sumali dito, think twice.” Lumakad ako at tumingin sa paligid. Sandaling sumimsim at nilagay sa gilid ang beer in can. “Familia need a person with a strong heart and will. Kung mahina ka, isang patak lang ng dugo ay magiging dahilan ng panghihina mo, hindi ka bagay dito.” Umupo ako doon and cross my legs.

Marahan nya itong pinunasan. “Maybe fate didn’t write us as siblings — maybe it wrote us as something more.” She carefully listened to what I wanted to say “You’re the only family I want to hold this close. I know they approve of us, but I’d fight for you even if they didn’t." “Blood doesn’t make us family, but love makes you mine.” Matapos kong sabihin lahat ng 'yun ay naramdaman ko ang marahang pagdampi ng labi nya sa mga labi ko. I slowly closed my eyes to savor the sweetest moment. I pulled her closer to me and passionately answered her kisses