Family Support Quotes Mga Nobela at Kwento

Hindi na kami madalas lumalabas, at hindi na rin kami madalas na nagkakausap. Pareho kasi kami ni Quen na pressured sa pamilya. Kahit supportive sa kanya si tita, hindi pa rin maiwasan na ma-pressured siya sa pamilya niya. Sino ba naman kasing hindi matatakot sa future? Sino ba naman kasi ang hindi kakabahan na baka maling path pala iyong tine-take mo. Masyado kaming na-i-stress sa pamilya, kaya nung sabihin niya sa'kin na nabawasan ang lungkot niya noon nang dumating si coach sa buhay niya, natuwa ako.

“Kinalimutan mo pa rin kami, Cedrick.” “Hindi totoo ‘yan.” “Kahit ‘yong mga kamag-anak ni nanay sa NCCP walang maibigay man lang na tulong. Kahit ‘yong pamilya ng tatay mo, ‘yong totoong tatay mo, hindi man lang magbigay ng tuloy. Mayaman ‘yon ate mo sa isang tatay mo ‘di ba? Alam mo naman na siguro ang tungkol sa isa pang pamilya ng totoong tatay mo.”

“Salamat na nagpunta ka kahit sinabi kong huwag. Hindi ko inakala na malaking tulong sa akin ang presensiya mo. Just you being here makes me calmer.” “Masaya ako na may naitutulong ako sa iyo kahit moral support lang,” sagot ko. “Huwag mo masyadong pasanin ang lahat ng problema ng pamilya niyo. Pwede ka naman humingi ng suporta mula sa mga pinsan mo. Bakit kailangang akuin mo lahat ng responsibilidad?” Huminga ng malalim si Cain at tumingin na naman sa katapat naming pader. Mahabang sandali ang lumipas bago siya nagsalita ulit. “Hindi ako tunay na anak ni papa.”

Si Eleanora, nakatayo sa tabi niya, ay idinagdag, "At tandaan, nandito kami para sa iyo, anuman ang mangyari." Nakakaaliw ang kanilang mga salita, kahit na hindi ako lubos na naniniwala sa kanila. Sanay akong humawak ng mga bagay nang mag-isa, at ang sitwasyong ito ay hindi naiiba.. Ngunit ang pagkakaroon ng suporta ng aking pamilya, kahit na ito ay maingat, ay isang bagay na aking pinahahalagahan.

"Swerte ni Ben at naging anak ka niya, maganda na mabait pa. Wag ka nang malungkot hindi namin kayo papabayaan ng tatay mo. Magtutulungan tayo hanggang sa gumaling ang tatay mo. Hayaan mo na lang ang nanay at kapatid mo, hindi natin sila mapipilit kung ayaw nilang alagaan ang tatay mo." "Salamat po sa inyo, Manang Fe." taos puso kong pasalamat sa kanya. "Hindi ko po talaga alam ang gagawin kung wala kayo ngayon. Nalilito na po ako kung anong uunahin ko." Humihikbi kong sabi. "Ngayon kasi kailangan ni tatay ang suporta ng pamilya pero mukhang kami lang ang magdadamayan nito." "Pamilya mo na kami, Marie. Hindi ka namin iiwan, hindi namin papabayaan ang tatay mo kaya wag ka nang umiyak. Malalag

Naramdaman niyang kumikirot ang luha sa sulok ng kanyang mata. "Grandpa, salamat sa pagtitiwala at pagsuporta sa akin sa lahat ng taong iyon. Ikaw ang natatanging taong mabait sa akin sa pamilyang ito. Tatandaan ko ito habang buhay."

Hindi ko mapigilang maging emosyonal ngayon. "Ano ka ba, walang anuman. Pera lang iyan. Mahal ka namin. Mahal ka na din ng pamilyang Antonio..." May pahaging pa siya sa bandang dulo. "Hindi lang dito..." Tinaas ko ang kamay kong may hawak na sobre. "...kundi pati na din sa suporta niyo." Naiyak na naman ako. Ang dapat na nandito ngayon, sila ang wala. How unlucky am I to be in this kind of family. Mabuti na lang at mabait si Tatay. Paano pa kaya kung hindi?

Naiinis na sabi ni Laura, “Thomas, parang tiwala ka sa sarili mong lakas? Mangyaring maging malinaw na ang ngayon ay iba sa nakaraan. Wala kang suporta ng pamilya Gomez, ngunit natanggap namin ang buong tulong ng pamilya Gomez. Ang lakas ng kapwa mo at ako ay sumailalim sa isang nakayayanig na pagbabago. Mamamatay ka nang malungkot kung titingnan mo ang mga bagay gamit ang lumang mga mata." Walang pakialam na sinabi ni Thomas, “Sa tingin mo ba magagawa mo ang lahat ng gusto mo sa suporta ng Gomez Family? Hindi mo ba alam na nahulog ka sa bibig ng tigre? Ang pamilya Gomez ay hindi talaga mapagkakatiwalaan."

sabi ni Sari, "kahit saan ka man pumunta, kahit gaano ka man kalayo, palaging andito ang iyong pamilya, handang suportahan ka sa lahat ng iyong pangarap." "Alam ko po, Mommy," sabi ni Theo, ngumiti nang malawak. "At iyon ang pinaka-mahalagang natutunan ko mula sa inyong dalawa, na ang tunay na pamilya, hindi basta lumalayo, kahit anong distansya o panahon ang naghihiwalay."

Nagkatinginan kami ni Ranz at sabay na ngumisi bago pulakpak, "Around of applause please." His eyebrows waggled, "Yabang." sabi ko rito, he chuckled. "Hindi sa pang hihimasok mga iho, pero tama kayong lahat. Kaya wag niyong pigilan ang mga kaibigan niyo sa kasiyahan nila, supportahan niyo sa maaabot ng makakaya niyo. Dapat kayong magkakaibigan ay andyan para sa isa't isa, dapat kayong mag damayan. Kung sakaling ayaw ng mga magulang ng dalawa niyong kaibigan ang ganung klaseng relasyon at least alam nilang tanggap niyo kung ano sila." makahulugan nitong sabi, tumango kaming tatlo sa sinabi nito. "Andito na tayo,"