Family Support Quotes Novels & Stories

Hindi na kami madalas lumalabas, at hindi na rin kami madalas na nagkakausap. Pareho kasi kami ni Quen na pressured sa pamilya. Kahit supportive sa kanya si tita, hindi pa rin maiwasan na ma-pressured siya sa pamilya niya. Sino ba naman kasing hindi matatakot sa future? Sino ba naman kasi ang hindi kakabahan na baka maling path pala iyong tine-take mo. Masyado kaming na-i-stress sa pamilya, kaya nung sabihin niya sa'kin na nabawasan ang lungkot niya noon nang dumating si coach sa buhay niya, natuwa ako.

“Kinalimutan mo pa rin kami, Cedrick.” “Hindi totoo ‘yan.” “Kahit ‘yong mga kamag-anak ni nanay sa NCCP walang maibigay man lang na tulong. Kahit ‘yong pamilya ng tatay mo, ‘yong totoong tatay mo, hindi man lang magbigay ng tuloy. Mayaman ‘yon ate mo sa isang tatay mo ‘di ba? Alam mo naman na siguro ang tungkol sa isa pang pamilya ng totoong tatay mo.”

“Salamat na nagpunta ka kahit sinabi kong huwag. Hindi ko inakala na malaking tulong sa akin ang presensiya mo. Just you being here makes me calmer.” “Masaya ako na may naitutulong ako sa iyo kahit moral support lang,” sagot ko. “Huwag mo masyadong pasanin ang lahat ng problema ng pamilya niyo. Pwede ka naman humingi ng suporta mula sa mga pinsan mo. Bakit kailangang akuin mo lahat ng responsibilidad?” Huminga ng malalim si Cain at tumingin na naman sa katapat naming pader. Mahabang sandali ang lumipas bago siya nagsalita ulit. “Hindi ako tunay na anak ni papa.”

Si Eleanora, nakatayo sa tabi niya, ay idinagdag, "At tandaan, nandito kami para sa iyo, anuman ang mangyari." Nakakaaliw ang kanilang mga salita, kahit na hindi ako lubos na naniniwala sa kanila. Sanay akong humawak ng mga bagay nang mag-isa, at ang sitwasyong ito ay hindi naiiba.. Ngunit ang pagkakaroon ng suporta ng aking pamilya, kahit na ito ay maingat, ay isang bagay na aking pinahahalagahan.

"Swerte ni Ben at naging anak ka niya, maganda na mabait pa. Wag ka nang malungkot hindi namin kayo papabayaan ng tatay mo. Magtutulungan tayo hanggang sa gumaling ang tatay mo. Hayaan mo na lang ang nanay at kapatid mo, hindi natin sila mapipilit kung ayaw nilang alagaan ang tatay mo." "Salamat po sa inyo, Manang Fe." taos puso kong pasalamat sa kanya. "Hindi ko po talaga alam ang gagawin kung wala kayo ngayon. Nalilito na po ako kung anong uunahin ko." Humihikbi kong sabi. "Ngayon kasi kailangan ni tatay ang suporta ng pamilya pero mukhang kami lang ang magdadamayan nito." "Pamilya mo na kami, Marie. Hindi ka namin iiwan, hindi namin papabayaan ang tatay mo kaya wag ka nang umiyak. Malalag

“Anak, abutin mo ang pangarap mo. Pero tandaan mo, anuman ang mangyari—uuwi at uuwi ka pa rin sa pamilya.” Muli kong naramdaman na walang katumbas ang pagmamahal at suporta ng isang buong pamilya. At sa araw na ito, tuluyan nang binuksan ng mga magulang ko ang pintuan patungo sa mundo na matagal ko nang pinapangarap.

Tumugon si Jeremiah, “Matapos ang lahat, isa pa rin ang pamilya Acker sa top three families of the world. Kung makukuha mo ang suporta nila, siguradong marami kang makukuhang benepisyo sa hinaharap.” Walang emosyong tumugon si Charlie. “Kalimutan na natin ang bagay na iyan. Wala akong balak na kilalanin sila, at kahit gawin ko ito balang araw, hindi ko hahayaang maging bahagi sila ng mga gagawin ko sa hinaharap. Sa harap ng interes, hindi masyadong mahalaga ang pamilya. Mas mabuti kung umasa na lang ako sa sarili ko.”

"My Father would always write my name in any entry he would see, joining such as martial arts, archery, basketball team, and many more. Minsan naiinis na ako dahil palagi akong tinatamad 'pag ganoon, pero sa huli ay nagugustuhan ko rin. And he would be my number 1 supporter, I would hear his voice and my Mom. They're the best I can say that." Napangiti naman ako dahil sa masayang buhay na mayroon siya kahit na siya lang mag-isa. Kahit maliit na pamilya lang sila ay masaya at kontento sila sa mayroon sila. How his parents were very supportive towards him, I know that for sure. This man will forever be their baby and will be forever be treasured.

Naramdaman niyang kumikirot ang luha sa sulok ng kanyang mata. "Grandpa, salamat sa pagtitiwala at pagsuporta sa akin sa lahat ng taong iyon. Ikaw ang natatanging taong mabait sa akin sa pamilyang ito. Tatandaan ko ito habang buhay."

Hindi ko mapigilang maging emosyonal ngayon. "Ano ka ba, walang anuman. Pera lang iyan. Mahal ka namin. Mahal ka na din ng pamilyang Antonio..." May pahaging pa siya sa bandang dulo. "Hindi lang dito..." Tinaas ko ang kamay kong may hawak na sobre. "...kundi pati na din sa suporta niyo." Naiyak na naman ako. Ang dapat na nandito ngayon, sila ang wala. How unlucky am I to be in this kind of family. Mabuti na lang at mabait si Tatay. Paano pa kaya kung hindi?