Family Support Quotes Novels & Stories

Ang mga mata nito ay may bahid ng luha ngunit ang gaan ay andoon pa din. “If you think na ‘yan ang makakabuti sayo then…. we are here to support you. We will never leave your side..” The sincerity in her eyes warms my heart. “T-thank you, L-lola. Thank you for not leaving..me.” I said slowly. “That is the true definition of family, right? Sticking with each other through thick and thin. " Ngiti niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniyang mga matang nangungusap. Muli siyang ngumiti sa akin.

Iyon ang motto nila ni Arjo sa buhay—ang tulungan ang pamilya nila. "Anak, magkaka-asawa ka na. Hindi mo kami maaaring problemahin nalang palagi." Bumuntong-hininga siya. "Ilang beses ko bang sasabihin na hindi kayo problema sa akin? Sa amin ni Arjo. Pamilya tayo kaya dapat lang na magtulungan tayo." Aniya pa rito. Hindi niya tuloy alam kung ano ang uunahin.

You have taught and challenged us to think critically, to be practical, to question, and to strive not just for excellence in every endeavor but the values and relationship to build. To our parents and families, thank you for your unwavering support and encouragement. Your sacrifices, tears, and sweat have not gone unnoticed, and your belief in us has been our guiding light to move forward. You've cheered us on at every step, believing us, and trusting us that we won't fail you all. Celebrating our successes and comforting us through our setbacks even at your weakest time and days. We won't be standing here without your endless support and love. To my beloved mother and father who's not arou

“Huwag mong hayaan na ang takot at sakit ang magtakda ng daan mo. Kaya mong baguhin ang lahat ng ito. Hindi man kami makapagbigay ng mga sagot, ngunit laging nandito kami para sa iyo.” Naramdaman ni John ang isang malalim na kaginhawahan mula sa mga salita ng kanyang pamilya. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari bukas, ngunit alam niyang sa bawat hakbang, hindi siya nag-iisa. Ang kanilang suporta, ang kanilang pag-unawa, ay nagbigay sa kanya ng lakas na magpatuloy.

sabi ni Michael. 'Gusto mo bang samahan kita?' 'Oo. Kung tutuusin, ikaw ay anak ng mayor at dapat mong suportahan ang iyong pamilya sa kanilang pagsisikap," sabi ni Michael. "Ang parehong pamilya na hindi sumuporta sa aming magkapatid?" Galit na tanong ni Rasheedah. "It was your father who sponsored you through school and university. How else do you define support?"tanong ni Michael.

Dumeretso agad ako sa kuwarto ko. Nakakalungkot isipin na wala akong mapagsasabihan ng problema ko. Wala akong pamilya na nasa tabi ko para pagbuhusan ng sama ng loob. Even my big sister who was always by my side to support me and cheer me up. I don’t know kung paano ko ito sasabihin sa pamilya ko. Oh, God, please help me…

Wala siyang iniwasan ng tingin o nilaktawan. "Sa lahat ng mga kapamilya kong buo ang tiwala at suporta sa akin, ang aking Mom at Dad na kahit hindi payag ay napilitan na lang din. Mom, Dad, alam niyo pong sobrang thankful po ako sa lahat ng mga ginawa at sakripisyo niyo sa akin. Kay Dad na kahit hindi ko totoong ama, mahal na mahal ko po kayo." Mahabang pahayag niya na hindi napigilang maging emosyonal ng mga sandaling iyon.

Kahit sa sarili kong pamilya, hindi ko sigurado kung matatanggap nila ako kapag nalaman nila. Paano pa kaya ang isang batang mabubuhay nang walang kasiguraduhan? “That doesn’t mean I’ll agree.” Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. “You need support. Your family needs support.” seryosong saad niya at naglakad papalapit sa akin. “And that child…” huminto siya saglit bago tumingin ng diretso sa mga mata ko.

Sa harap ng maraming tao, ngumiti si Aerol at nagpasalamat sa lahat ng sumuporta sa kanya. "Salamat po sa lahat ng tumulong at nagtiwala sa akin," sabi ni Aerol sa kanyang speech, habang hawak ang kanyang diploma. "Hindi ko po makakayang makarating dito kung wala ang gabay at suporta ng aking pamilya, lalo na po ng aking Dad. At syempre, hindi ko po malilimutan si Mama. Lahat ng ito, para sa kanya."

Naiwan kami ni Itay sa pasilyo at doon ay madamdaming nag usap. “Itay, ano ka po ba? Kahit kailan ay hindi kayo naging pabigat sa akin. Nagpapa salamat po ako sa suporta na ibinibigay nyo sa akin na pamilya ko. Alam nyo po ba na sa tuwing pinang hihinaan ako ng loob doon sa Maynila ay iisipin ko lamang kayo? Kayo po ang nagbibigay lakas sa akin para lumaban sa lugar kung saan hindi naman ako sanay. Natutunan ko ang mamuhay doon dala dala ang suporta at lakas ng loob na pabaon nyo po sa akin at napaka-laking bagay nun! Kaya wag na wag nyo po iisipin na wala kayong naitutulong sa akin. Bibihira ang isang ama na katulad nyo... Yung hindi kami iiwan kahit na salat tayo sa karangyaan. Mahal na ma