Famous Filipino Poetry นิยาย & เรื่องราว

suhestiyon ni Lilac ngunit napailing ako. “I heard about Siargao Island and it’s the best island in the world since then it has become the most popular in the Philippines. Bora is somehow good naman but just think the other side of it. Parang over-used na siya ng mga photshoots, right? Mas maganda kapag bago sa mga mata ng mga tao. Isa pa, there are so many epic things to do in Siargao, they have white sand beaches, world-class surf-breaks, unique cave pools, palm tree rope swings at marami pang iba. Lahat ay puwede nating gawin at mas marami tayong magagawang photshoot as well.”

“I’m not an enemy. M-Mrs. F-Fernando, a-ako po si Grysa Montecrisanto, f-from The Philippine Gazette. I’m also working at the MMB Network as a reporter.” Ang The Philippine Gazette ay itinuturing na isa sa pinakatanyag na pahayagan sa Pilipinas. Sa pagkakaalam niya, marami nang nakuhang mga parangal ang nasabing pahayagan dahil sa maganda nitong performance at kakaibang istilo ng pagpapahayag ng mga balita.

Hindi naman puwedeng mag-best friends. "Ang ganda-ganda nitong beach resort!" tuwang-tuwa na wika ni Isabel habang nakatanaw siya sa dagat. Lumapit sa kanya si Callix at nagsalita, "Maganda talaga dito, Isabel. Kaya nga dito ko gusto na palaging pumupunta, eh. Tahimik ang lugar. Malayo sa ingay ng siyudad at maganda ang tanawin lalo na ang dagat."

ang sagot ko dito. Sa totoo lang, napag-ukulan ko rin ito ng pansin noong una ko siyang makilala. Meztizo ito at napaka-gwapo. Malaki din ang pangangatawan nito. Aakalain mong walang itinago. Kaya’t noong malaman ko ang totoo nauwi sa pagiging magkaibigan at magkatrabaho ang lahat. At iilang tao lang ang nakakaalam ng sekreto nito, at isa na ako dun. “By the way, you have to go back to the Philippines—”

Isa ito sa pinaka sikat na island na binibisita sa Siargao. Habang palapit ng palapit kami sa isla mas lalo naming na a-appreciate ang kagandahan nito. Lalo na ang puting buhangin ng isla. “Kanina ko pa nakakain ang buhok mo Kley.” Reklamo ni Miko na nasa likod ko. “Ay sorry…hala naiwan ko pala sa cottage ang pang tali ko.” Sabi ko kaya inipon ko nalang ang buhok tsaka hinawakan lang ito.

Kilala ko si Tiyo dahil madalas siyang isalaysay nina Ina at Ama samin ni Annie. "Si Andres Bonifacio ay isang Pilipinong makabayan at rebolusyonaryo na binansagan na "Ama ng Kagitingan" siya ang nagtatag lumaon naging Supremo ng Kilusang Katipunan na naglayong makamtan ang kasarinlan ng Pilipinas mula sa Espanya at nagpasimula ng Himagsikang Pilipino.." saglit akong tumigil at nakita kong lahat sila ay nasa akin ang atensyon. Kaya muli akong nagpatuloy "..kinikilala rin siya ng ilang mga dalubhasa sa kanya bilang unang Pangulo ng Pilipinas, subalit hindi siya opisyal na kinilala." pagtatapos ko at nagbigay galang pa sa kanilang lahat dahil yumuko ako at tsaka ngumiti sakanilang lahat.

“Gift?” Naghintay ako na may kunin siya kung saan pero nanatili siya sa kaniyang pwesto. “Edna Jimenez is your idol, right? The famous Filipino painter?” he suddenly asked. Edna Jimenez is an award-winning and famous Filipina painter today. Noon pa man ay idolo ko na ito. Naalala ko pa noon na kapag may art exhibit siya sa Manila ay palagi akong dumadalo. I’ve met her once but never got the chance to talk with her.

tanong ko sa kanya. Wala na ngang "po" at "opo" na maririnig sa mga labi ko dahil hindi naman na puwede pa at saka hindi rin bagay. Mas mainam na may tawagan talaga kaming dalawa bilang magkasintahan. And also I refrained myself from calling him "Kuya Josh" because he doesn't want it too.

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.

hindi pa rin nagbabago ang tono ni Celeste at iyon ang muling nagpangiti kay Salvador. “Yeah? Ano naman iyon at bakit hindi mo pa sabihin?” tanong-sagot niya. Parang nakikita niya si Celeste na nakangiti nang mga sandaling iyon. Kaya hindi na siya nasorpresa sa kasiyahang kalakip ng tinig nito nang muling magsalita para sagutin ang tanong niya. "Grandpa! I’m coming back to the Philippines!" she exclaimed, her joy radiating even through the distance.