Filipino Spoken Poetry Novels & Stories

sabi niya. “And if you want to say you’re okay, you can say ‘Okay lang ako.’” “O-kay lang a-ko,” ulit ko. Parang bata akong natututo ulit magsalita. “This is fun!” sabi ko. “Filipino language very warm.” “Yes,” sagot niya. “Because Filipinos are warm.” Tumango ako habang nakatingin sa paligid. May staff na dumaan at ngumiti sa akin.

So, unfair. Nagpalakpakan naman ang lahat na nandidito at kasama na ako doon. Nakaka-proud na maging kambal ng daot na ito. "Marci, ano ang panghalip?" Napuno ng tawanan sa loob bagay na ikinangiwi ko. So pinoy! Pinagtatawanan ang sariling wika. Don't they know that the Filipino subject is not as easy as they used to think it is?

ngiting nagsasabing ako iyon. "Tama iyan, sir. Hindi pa naman huli ang lahat para yakapin ang sariling atin. Dahil sa pamamagitan niyan ay parang niyayakap mo na rin ang sarili mo. Ikaw at ang wika natin ay iisa. Wika natin ang magpapakilala sa iyo na ikaw ay isang Pilipino. Isa ito sa pagkakakilanlan natin bilang isang Pilipino." Nakikinig lang ako sa kanilang dalawa. Napapahanga ako ni Mang Driel. Para akong nakikinig sa Filipino teacher ko. Nang tumapak ako sa bangkang ito, ni minsan ay hindi ko naisip na mapag-uusapan ito. "Tama ho. Magsisikap pa ho ako lalo na laging gamitin ang wikang atin."

“This is also your country, Sasha. You are a Filipina, like me. Hindi ba’t marapat lamang na malaman mo ang isang parte ng pagkatao mo?” “Por favor!” [Please!] Sarkastikong pinaikot ko ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. Hinding-hindi ko matatanggap ang kasinungalingang sinasabi niya sa akin. “Hindi pa ba sapat na kaya kong magsalita ng language na ito, Mommy? Para lang masabi mong Filipina rin ako? Anyway, I’m going na dahil ayaw kong ma-late ako at ayaw kong makipagtalo pa lalo sa iyo.”

Nakangiting aniya sabay bigay sa akin ng isang palumpon ng pulang rosas na nakita kong itinago niya sa kaniyang likuran bago ibinigay sa akin. Sa isang iglap, naramdaman ko na umaapoy ang aking mga pisngi at paniguradong namumula ito. Nakasisiguro din ako na malapad akong nakangiti ngayon na parang isang tanga. Huminga ako ng malalim at tumingin saglit sa kawalan para pakalmahin ang sarili, pagkatapos ay pigil hininga kong tinanggap ang dala niyang bulaklak at nagpasalamat. "Bakit ba ang galing mong salita ng Filipino? Unang beses mo pa lang naman pumunta rito?" Biglaang tanong ko sa Ginoo sa kalagitnaan ng paglalakad naming dalawa papalabas ng Hardin.

Iyon nga lang late bloomer ako. Nagtatalak na naman si Mama sa salitang gusto niya. D'yan lang naman siya magaling, at pakiramdam niya, kapag nagsasalita siya ng kakaibang lengwahe ay nawawala na ang pagiging Filipino niya. Hay naku…kahit pa baliktarin natin ang mundo, ay walang magbabago… mukha pa rin siyang Filipinang hilaw!

Thorne stepped up, holding the mic close, and spoke, not sang. "Kung bawat gabi ay sigaw, Bakit ang umaga ay ganito pa rin? Bakit ang katahimikan, parang parusa?" Spoken word. Slam poetry. Walang background noise. Just his voice and the static in the crowd's chest. It wasn't just a performance, parang therapy session. Sobrang bigat.

sabi ko rito papalapit sa kaldero. "Pano naman ang magiging ipon mo n'yan?" tanong nito sa aking halata sa tono ng pananalita n'ya hindi pa din sa suportado sa aking naging desisyon. "Ayos naman po ang aking ipon, isa Nang magtatrabaho pa din ho ako sa Manila kahit sa maliit na karinderya sa umaga at sa fastfood chain naman sa gabi" sagot ko ditong nakangiti, pinapanatag ang kanyang kalooban dahil alam kong hindi s'ya panatag na makikipagsagupaan ako sa buhay Manila habang nag-aaral.

Bahagya siyang tumawa rito bago ibinalik ang tingin sa dagat. How she wish her mind could be as peaceful as the sea. Kapit lang Rhi. You'll get through this. Bumuntong hininga siya. Sana nga malampasan nila ito para maging payapa na rin ang isip niya. ○○○○ 'Welcome to Isla De Paraiso' 'Yan ang nakalagay sa signage na nakita ni Rhiane pagkapasok ng van nila sa resort na tutuluyan nila sa one week na orphanage.

Mabuti na lang at wala siyang babaeng kasama rito, dahil baka hindi ko siya makausap nang maayos. Natahimik naman siya sandali bago siya nagsalita, “Man! It was great to be in jail for six months!” Then, he laughed. “After that, I came here and I never went back to the Philippines. That country stole my freedom!”