Poem Written By Filipino Author นิยาย & เรื่องราว

Tumago si Rafael. "Cheers, pare!" Nakangising wika ng kaibigan. Author's note: Sorry now lang naka update super busy po. Sana may may rate naman diyan. At may mag follow sa akin for my up coming stories updated po kayo. Thanks po. God bless you all. 😘

Hindi man ako kasing galing ng mga sikat at kilalang manunulat dito sa Pilipinas, masaya pa rin ako na ibahagi ang mga gawa ko, mabasa man nila ito o hindi. An aspiring writer should never give up. You aspire, right? Excellent writers nowadays also became a newbie. The world is round. Have hope. Walang_Forever67 Nagsusulat ako upang mailabas ang aking mga saloobin. Gusto kong matakasan ang reyalidad kahit sa pagsusulat lang. Pati siguro sa kagustuham ko na ring magsulat. Nakakatuwa at nakaka inspire na magsulat ang mga librong nabasa ko na. I just really love It, I guess.

sa isip-isip niya. Nawalan na siya ng gana habang iniisip lahat ng sinayang niya. She is sad about the things she wishes that she herself had stopped to happen. Unti-unti siyang naglakad palapit sa pintuan ng malawak na silid. Kung hindi rin pala darating ang taong ipinunta niya rito ay mas mabuting umalis na lang siya. "And for the second time that TAP randomly chooses aspiring writers who will be an author in this prestigious company, well if only proven worthy, we are glad to announce this year's chosen person, Yamirah Francisco!"

Napakadami ng nagbago. At inaamin ko lahat ng iyon ay nangyari mula noong umalis ako ng Pilipinas. Hindi man madali sa umpisa, pero nakayanan ko naman. At masasabi kong proud ako sa aking sarili, dahil nagawa kong lampasan ang mga araw at gabi na akala ko ay hindi ko na kakayanin pang magpatuloy. Naging mas matatag na ako ngayon. Naging mas malakas kaysa noon. Wala ng kinakatakutan. Hindi na rin takot na sumugal at magmahal muli, because I can finally say that I moved on.

Hindi ko maramdamang buhay ako. "Hindi niyo po ako kailangang bantayan. Nakaya ko po nang mag-isa noon sa Salvacion at San Adolfo. Tiyak na kakayanin ko lalo ngayon," sabi ko sa Tito ni Liwan kaya bahagya lang siyang napangiti bago tinawag ang isang kasambahay na may uniform na white. She's a Filipina. Hanggang balikat ko ang tangkad niya, kayumanggi, balingkinitan ang katawan, bilugan ang mga mata at nakapusod ang buhok niya na sobrang itim.

Hello po! This is Author Yenoh Smile and I would like to express my gratitude to all of you! 🥰🥰 By the way, thank you po sa lahat ng get well niyo at prayers. Na-miss ko po kayong lahat nang sobra at sorry kung di ko kayo mareply-an isa-sa sa comment. Know that I am always thankful to all of you po 🥰🥰 Thank you so much po sa matiyagang paghihintay ng update sa kwento ni Thaddeus at Illana. Sorry po at natagalan 🥺🥺

Sa madaling salita, mula ako sa mayamang angkan. But to be honest, sa edad na dalawampot lima'y hindi pa ako nakarating sa ibang lugar, maliban sa probinsya namin at sa ibang bansa. Pero ang libutin ang buong Pilipinas, ni sa panaginip ay hindi ko pa nagawa. Kaya ngayong narito ako sa Manila, dinaig ko pa ang mulalang pusa na nakawala sa lungga!

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Nilingon namin ang iba pa at medyo malayo na rin sila sa amin kaya’t ngtatakbo kami para maabutan ang iba pa. “Shayes, it was created on behalf of someone. It was for a girl and was written around 1920s. Matandang lalaki ang nagsulat nito. A bearded man. Pamilyar ang lalaki. Parang nakita ko na siya dati, hindi ko sigurado. He’s writing the letter in jail. Umiiyak siya habang sinusulat ‘yan. I also saw a hall. Parang katulad ng Judging Hall,” paliwanag niya. Napahinto ako. Kagaya ng judging hall? “Imposible ‘yon.”

Kilala ko si Tiyo dahil madalas siyang isalaysay nina Ina at Ama samin ni Annie. "Si Andres Bonifacio ay isang Pilipinong makabayan at rebolusyonaryo na binansagan na "Ama ng Kagitingan" siya ang nagtatag lumaon naging Supremo ng Kilusang Katipunan na naglayong makamtan ang kasarinlan ng Pilipinas mula sa Espanya at nagpasimula ng Himagsikang Pilipino.." saglit akong tumigil at nakita kong lahat sila ay nasa akin ang atensyon. Kaya muli akong nagpatuloy "..kinikilala rin siya ng ilang mga dalubhasa sa kanya bilang unang Pangulo ng Pilipinas, subalit hindi siya opisyal na kinilala." pagtatapos ko at nagbigay galang pa sa kanilang lahat dahil yumuko ako at tsaka ngumiti sakanilang lahat.