Filipino Funny Quotes Novels & Stories

Alden sa akin na half Filipino at half Japanese na tulad ko. “Tiring but happy," nakangiti kong sagot sa kaniya. “Iyan ang gusto ko sa'yo eh, positive vibes palagi. kahit kailan 'di pa kita nakitang nakasimangot well unless na lang kung may umaaligid sa'yo para manligaw."

casual na sagot ko sa kanya habang sinusundan ko ng tingin ang bawat galaw niya. Napatigil si Phil aa paghuhubad ng kanyang long sleeve at hinarap ako habang nakakunot ang noo. "You mean, cartoon movie?" "No. English mo—" Hindi ko naituloy ang sasabihi ko nang pagharap ko sa screen ng tv ay isa palang cartoon movie ang channel na napindot ko kanina at hindi English movie channel. Alanganing napangiti ako. "English naman iyan kahit cartoons. Saka pampaantok ko lang naman kaya iyan ang pinanuod ko," palusot ko sa kanya. Ewan kung pinaniwalaan ba niya ang sinabi ko o hindi ngunit hindi na siya nag-usisa pa.

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

Am I? Unti-unti ngumiti ako para mawala ang awkwardness na naramdaman ko sa sinabi niya. Pero... pero bakit parang iba ang dating nang pagkasabi niya talaga? Shit! At bakit parang gusto kong kiligin? "You, sir, ha?" sabi ko nang makabawi ako. "You naughty..." "I just said common Filipino words... May mali ba do'n?" tanong niya na natawa ako sa accent niya though he's fluent in Filipino language. "Why are you laughing?"

"I just knew that you're from the Philippines." "Yeah," tumatangong sabi ko. I wasn't really expecting na may dugong pilipino siya dahil hindi halata sa itsura niya lalo na sa pananalita niya. He looks like a full blooded American. "Life is really cruel, right?" he asked me after drinking his beer. "But let me share this quote with you." Umayos siya ng upo bago tumingin sa akin. "No matter what people say, you're the most precious person in your life."

sarkastikong sagot ni Sophia, nakangiti pero may halong inis. "Julian, lasing ka. And honestly, medyo cute—but also pathetic. Kailangan mong maintindihan: hindi ka na ang mundo ko." "At isa pa, mas mayaman na ako sa’yo ngayon. So kung may nanghuhumaling para makabalik sa akin dahil sa pera, hindi ako 'yun. Ikaw ‘yun."

Hindi ito kumakain ng ilang araw at parating umiiyak. "Even though I've been taking you away for a long time from here in the Philippines, you still have a Filipino heart. Very soft." sagot naman ng matanda. Nang marinig ni Jayson ang huling sinabi ay naibulong niya sa sarili "Ito ay dahil balak kong hanapin ang mga magulang ko na nagiwan sa akin noon" "Ima kidzuita, ai ga nakereba okane nante nani no yaku ni mo tatanai ( I just realize, money is nothing without love)

I rolled my eyes. “What’s funny?” nainis kong tanong nang hindi pa rin siya tumigil sa kakangiti at tawa na parang nagpapatawa ba ako. “I am trying my best to learn how to pronounce Filipino words correctly and yet you are keep on making me your source of happiness. Are you entertained now?” “But you are…" he said and pinched my nose. "You are my source of happiness, CJ.” I felt the warmth of his words with that. I smiled contentedly. Sana lagi kaming masaya lang.

Sana hindi nalang ako tumulong! "And oh well, congratulations! Hindi ko aakalaing ganoon ka kabilis. So you're really not that typical Filipina Natalie I knew pala." Dagdag na salaysay nito na ngayo'y nakahalukipkip na sa harapan ko. Shit! Ang dating ng sinabi nito sa akin ay isang nakakabastos na pang iinsulto kaya parang kumulo lahat ng dugo ko sa katawan.

“Hindi ko naman hinahangad na ipagmalaki mo ako, ayoko lang na itanggi mo ako sa harap ng maraming tao, - UTOT!” Her laughter burst out, filling the café. I just stared, captivated. Every laugh, every sparkle in her eyes,it was contagious. “Here’s another!” she giggled. “Pambihirang buhay to oh, araw-araw na lang itlog, itlog, itlog… Do you know who said that?” Her eyes gleamed with mischief. “Who?” I asked, amused. She laughed harder. “hahaha.. Sabi ng BRIEF!”