Tell Me A Filipino Joke の小説・ストーリー

huminga sya ng malalim bago kinuha ang chopsticks nya. "I'm fine, it's just that I'm....." Hindi nya matapos ang sasabihin. "Hey, I'mma kill you if you don't spill the tea." Pagbabanta nito sa kanya. "I'm assigned at tje Philippines." Pagtatapos nya sa gustong sabihin. "Eh?" Nag-angat ito ng paningin sa kanya. "I'mma kill you if you're joking." seryosong sabi nito sa kanya. "I'm not." Ipinakita nya dito ang papel na natanggap nya.

Ganoon ba ako kapangit sa paningin nila para hindi man lang sila mahiya sa akin? “Hindi ‘to libre, ah! Tigwa-one thousand kada shot!” may diin kong sabi na ikinagulat nilang lahat. Akala niyo ha! "Ate, sure ka? Hindi ba ‘yan joke?" sabat nung isa, tinaasan pa ako ng kilay. Tinaasan ko rin ng kilay. “Wala ng libre sa mundo, ’no! Buti nga papayagan ko kayong makipag-picture sa asawa ko!"

Narinig kong natawa si Jia na para bang ang funny funny ng sinabi ko kahit na seryoso ako. "Mapple, baby, Aciel is a one of the youngest CEO and a bachelor here in Philippines pati na rin sa buong Asia. Sa tingin mo kapag nag offer siya ng kasal sa ibang babae ay tatanggihan siya? I bet not. Ikaw lang ang kilala ko na namroblema dahil in-offer-an ng kasal ng nag-iisang Aciel Lu."

"I really can't believe you took my joke seriously. You look pathetic." "And who's fault is that? You made me believed na hindi ko natapos ang pagsubok ko at hindi ko pa talaga alam kung ano ba ang pagsubok na yun. Tapos pagtatawanan mo ako? Are you nuts?" Iritadong sagot ko rito. I am wondering kung nagkaroon kaya ako ng kapatid na singkulit nito ay baka mamatay ako sa kunsumisyon.

Which is a wrong move. “May problema ba Maliyah?” My Papa asked worriedly, umiling ako at pilit na ngumiti sa kanya. “Wa–wala po Papa, soya lang po ako” pagbibiro ko sa kanya, para lang maitago ko ang nararamdaman ko. Kumunot ang noo ni Papa nag tataka siguro sa joke na hindi niya maintindihan. Hindi ko na mapigilan tumawa dahil lukot na ang mukha ni Papa.

Hawak-hawak nila ang kamay ng isa't isa. Lumunok muna ng kanyang laway si Rizza bago sumagot sa best friend niya. "Uuwi naman ako dito sa atin kahit ano'ng mangyari, 'no? Hindi naman ako titira doon. Hindi ko naman bahay 'yon, 'di ba? Dito pa rin ako uuwi kahit ano'ng mangyari, bessie. Dito sa lugar na 'to nababagay ang isang kagaya ko. Hindi sa lugar niya. Hindi naman ako mayaman kagaya niya, eh." Kira shook her head quickly.

May lahi ni jollibee? "I forgot to ask your name! What an idiot I am!" He said while laughing. Huh?! What an idiot I am? Parang mali yung pagkaka-construct nung sentence or hindi ko lang nagets kaya nahanap ako ng pagkakamali?

Pumasok ako sa loob at agad akong sinalubong ng halimuyak ng sariwang mga bulaklak doon. “Bonjour! Welcome to my shop,” bati ng isang ginang habang nakangiti. Teka, parang pinay siya. “Bonjour,” sagot ko, pero hindi ko napigilan ang sumunod kong tanong. “Filipino po kayo, ma’am?” Tila nagliwanag ang mukha niya. “Oo! Kamusta ka, hijo? Filipino ka rin pala.” “Opo. Mishon nga po pala. Ikinagagalak ko po kayong makilala.”

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

"Uh, I mean… di ba dapat two? For two-lips." That's a joke, I hope he get that. It's a joke motherfudging. "Two? For tulips?" Hindi niya nagets, seriously? That is a common joke. Dapat alam niya iyon, duh! Napapairap tuloy ako dahil sa inis na nararamdaman ko. Minsan lang akong magbiro kaya dapat ma-gets niya. "Yeah, I know. Kaya nga isa lang ang tulip… so, you can try my lips."