Novel & Cerita First Love Never Dies

"Obsessed sayo.. may e.d sa dulo. past tense yan kung hindi mo maalala. Matagal na yan. Marami na akong nakilalang babae na mas higit sayo." "Ako pa rin ang first love mo. First love never dies! saka.." "Wag kang maniwala dyan. Walang ganun. Tandaan mo, ikaw ang nang iwan at nanakit sa akin. Tapos ngayon ikaw pa ang malakas ang loob para magdialog ng ganyan? bakit? si Cleopatra ka ba? Hindi ka dyamante na mahirap hanapin Ellie! Para sa akin isa ka lang bato sa daan.. na kahit sino pwedeng pumulot."

Mahabang litanya ni kuya. Si Danika naman nagme-make face lang sa kanya. "First love never dies pa rin!" pakikipagtalo pa ng best friend ko. Pinandilatan ng mga mata ni kuya si Danika, pero binelatan lang ito ng huli. Natatawa talaga ako sa kanila.

“Dahil sayo magiging kabit pa ang taong mahal ko.” Muntik ko ng makalimutan. First love niya ang taong pinag-uusapan dito. First love niya ang dahilan kung bakit malamig ang pakikitungo niya sa akin. First love niya, ang taong hindi niya kayang saktan kahit iniwan siya noon at niloko. It’s our fourth anniversary as a married couple but he chose to spend his time with Samantha Bernardo, his first love.

“Siguro nga hindi tayo ang para sa isa’t isa, Daylon. Pinagtagpo lang tayo, pero hindi tayo para sa isa’t isa… Tanggap ko na at naiintindihan ko. Gusto kong maging masaya ka at sana gano’n ka din sa akin. You are my first love kaya hindi kita makakalimutan agad, pero huwag ka mag-alala pinapakawalan na kita. Hindi man ikaw ang lalaking para sa akin at least pinagtagpo tayo ng tadhana. Nakilala pa rin kita.” “Huling usap at kita na natin ito, Daylon. Ito na ang huling paalam ko sa’yo.” Dahan-dahan nilapat ni Allianna ang kaniyang labi sa labi ni Daylon habang tumutulo ang mga luha nito. “Good bye, my first love.” Sometimes the heart needs more time to accept what the mind already knows. Letti

Kanina pa nanginginig ang tuhod ko sa kaba, takot, at pagkalito sa mga nangyayari. Reception na nang kasal namin ni Roscoe, pero hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko na siya si Roscoe Fernando. My first love. My first boyfriend.

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

" I will take your hand and stand by your side in the good and the bad. I will dedicate myself in making you happy. You are the person I want to spend forever with. I will always love you.” “Trevor, I didn't know that we are to be wed today! I am lucky because you found me. You showed me how it is to be loved and cherished. You are not my first love but you will certainly be my last love. I promise to love and cherish you for the rest of my life, to stand by your side always, through the highs and the lows that life brings, and to always be loyal to you. I love you!” sabi ko habang umiiyak.

mahina kong sambit at patihayang nahiga sa kama. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata kasabay ng pag-agos ng aking luha. Shit...first love never dies ba talaga? Bakit ganoon? Bakit palagi ko pa rin siyang naiisip? HIndi maari ito. Hindi pwde! Ayos na ako eh! Nakalimutan ko na siya kaya dapat lang na huwag ko na siyang isipin.

Hindi naman ito ang first time na ginawa niya 'to, pero nagmumukha akong teenager na kinikilig habang hinihintay ang paglapit niya sa 'kin. "Don't think too much, my love. I always have a faith in you and don't you dare forget about that." nakangiting saad niya sa 'kin habang nakatayo siya sa aking harapan. Hindi ko napigilan ang sarili ko at masigla siyang hinalikan sa pisngi at pagkatapos ay niyakap siya ng mahigpit.

Tawag ko sa kanya nang magkaroon ako kaunting lakas upang magsalita at magpaliwanag ngunit naglakad lang ito paalis kaya agad akong sumunod kahit hirap ako sa paglalakad dahil sa laki at bigat ng wedding gown ko. "Huwag na huwag mo akong kakausapin! Simula pa lang 'nung una alam kong may gusto ko sa boyfriend ko eh! Kunwari ka pa naman na ayaw mo akong umalis ng bansa pero hindi ko alam na sa loob-loobin mo pala ay sayang-saya ka sa pag-alis ko upang magkaroon ka ng pagkakataon upang landiin si Erroze! Ang lakas-lakas ng loob mong lumandi at sa boyfriend ko pa talaga!" Panunumbat nito sa akin.