First Year Mga Nobela at Kwento

halos mautal ako nang tanungin iyon kasi wala akong nakita na babaeng dumidikit sa kaniya noon. Baka e gawa-gawa lang niya ito. Pero bakit naman siya magsisinungaling samin? “1st year at matagal na niya itong mahal.” Sabi niya. 1st year? Kung ganoon, bata pa samin? “Pero bakit ang sweet niyo?” tanong ni Normi.

Page 6 Eclair's P.O.V Araw ng Sabado. Siyempre may pasok kahit Saturday. Akala ko nga kapag nag first year ka sa kolehiyo, petiks ka lang, eh. Hindi pala. Walang pahi-pahinga kapag na sa Hojas University ka. Walang awa mga titser dito, tipong iitim talaga mga eyebags mo sa kapupuyat mo sa modules at homework mo.

Isang beses palang naman eh, besides, hindi nagfo-focus ang campus sa attendance. At isa pa, hindi naman na literal na first day ng pasukan ngayon. Pinilit kasi ako ni Lolo Sevastian na pumasok kahit na ilang weeks nalang ang natitira para sa school year na ito. Pero syempre, first time nila ako makikita. Sinong baliw na estudyante ang mag-eenroll kung kailan patapos na ang school year? Malamang ako.

“Pasensiya ka na ha. Okey lang naman kung mauna ka na. Kaya ko namang maglakad papuntang school.” “So, ganoon na lang ‘yon?” “Oo ano ka ba? Kung hindi mo na ako mahintay e di huwag mo na lang akong hintayin.” “Sige. Hindi na lang muna kina hihintayin. Nakakapagod kasing maghintay lalo parang wala naman na talaga akong mahintay.” “Kaya sinabi ko noon sa’yo pa, first year tayo na hindi mo na ako hintayin pa. Ikaw lang itong mapilit e.”

Napanguso ako habang gulong-gulo sa kung ano ang uunahin sa mga assignments ko. Geez! Being a college student is really hard. I am now a 1st year in college, taking business administration. Two years have passed and so many things that happened in the last two years. Blake and I are getting stronger. Akalain mo 'yon, sa loob ng dalawang taon kami pa rin.

Mukhang malaking importansya sa kanila ang mga first year. "And in addition to that, we made a slight changes with the curriculum of the academy. The new rule is, there will be a one time courtesy in each student to change course." Saad nito. Bigla naman nagkaroon ng ingay ang buong klase. Pati ako ay napasinghap din! Akalain mo, may one time courtesy pang nalalaman ito! So pwede pa la akong makalipat? Yehey!

Natawa naman ako nang maalala ko 'yon, loka-loka talaga 'yon. Sumakay ako sa isang taxi at sinabing sa UST ang punta ko. Medyo ma-traffic na sa daan dahil sa mga sasakyan dito, ngunit hindi ako nag mamadali dahil maaga pa naman at malapitan lang naman dito ang university na 'yon. Alas otso ang first period ko, at kinakabahan ako dahil sa hindi malaman na rason. First time ko kaseng pumasok sa ganitong klaseng paaralan, parang hindi naman nababagay sa 'kin 'to? Isang dukha akong sanay sa putikan, 'di ko kayang sabayan ang mga taong ganito. Na unang kita mo pa lang ay sumisigaw na ng marangya ang kanilang datingan.

ang sambit ni Seren. Oo nga 'no? Pero ang pinagtatakahan ko talaga ay si Gray? Bakit hanggang ngayon ay First year college pa rin siya? Kung sabagay, parang patapon na buhay ni Gray noong nakilala ko siya. Muntikan na nga akong mabalian ng buto noong unang beses na pagkikita namin eh? "Kung nagtataka ka kung bakit first year college pa rin si Gray, huwag ka na lang magtaka. Kasi notorious na bulakbol yang si Gray," ang sabi ni Seren.

Unang araw ko pa lang sa classroom na ito kaya kailangan kong makisama sa mga bago kong kaklase. Nakakamiss tuloy sila Hezekiah at ang mga kaibigan niya. Paano ba siya makikisalamuha sa mga bago niyang kaklase? Siguro kung una pa lang, ay sila na ang mga kaklase ko, pero hindi. Simula noong unang pagkapasok ko sa paaralan na ito, ay mabilis naman akong nagkaroon ng kaibigan, pero bakit ngayon ang hirap na? Nahihirapan na akong makipag-usap sa ibang tao, pero bakit?

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?