Novel & Cerita First Year

ang sambit ni Seren. Oo nga 'no? Pero ang pinagtatakahan ko talaga ay si Gray? Bakit hanggang ngayon ay First year college pa rin siya? Kung sabagay, parang patapon na buhay ni Gray noong nakilala ko siya. Muntikan na nga akong mabalian ng buto noong unang beses na pagkikita namin eh? "Kung nagtataka ka kung bakit first year college pa rin si Gray, huwag ka na lang magtaka. Kasi notorious na bulakbol yang si Gray," ang sabi ni Seren.

Unang araw ko pa lang sa classroom na ito kaya kailangan kong makisama sa mga bago kong kaklase. Nakakamiss tuloy sila Hezekiah at ang mga kaibigan niya. Paano ba siya makikisalamuha sa mga bago niyang kaklase? Siguro kung una pa lang, ay sila na ang mga kaklase ko, pero hindi. Simula noong unang pagkapasok ko sa paaralan na ito, ay mabilis naman akong nagkaroon ng kaibigan, pero bakit ngayon ang hirap na? Nahihirapan na akong makipag-usap sa ibang tao, pero bakit?

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?

buntong-hiningang tanong ni Diane habang nakatingala sa bughaw na langit. Sumagot si Celestine, “Malay mo naman. First year pa lang tayo. May tatlong taon pa bago grumaduate. Huwag ka munang mag-isip nang ganyan.” “Oh? Malapit nang matapos ang first year ko,” reklamo ni Diane. “Pagdating ng fourth year, puro internship na. Ibig sabihin, dalawang taon lang talaga ang tunay kong panahon sa school. Kaya dapat sulitin.”

Ch 04 Jeselle Unang tunog pa lamang ng alarm gising na ako. Hindi kasi ako makatulog kaya unang ring pa lang ng phone ko dilat agad ang mata ko at bumangon agad ako. Woah Jeselle Martinez, kalma ka lang. Natatawa na tudyo ko sa sarili ko. First day of college ang pupuntahan mo hindi kung saan lang. Muli kong tudyo sa sarili ko. Hindi ba pwedeng masaya lang at excited ako dahil college na ako.

“Mang Ernest?” Tumahip ang dibdib niya. Hindi siya maaaring magkamali. Ito ang pinagdalhan sa kanya ni Luke noon. Dito ang unang date nila, ang unang halik niya. Pumasok sa pinaka-atrium ng compound. Naka-display ang lahat ng mga gawa ni Luke sa mga unang taong nagsimula pa lang ito. Noon pa man kakikitaan na ng husay ang mga kamay at mata nito.

Sumunod ako sa kaniya at normal na natapos ang klase, mas humihirap ngayong first year dahil maraming adjustments ang need namin. May part time job pa pala ako, tumayo ako at nagmamadaling ipinasok ang mga ginamit ko sa bag ko pero bago pa man makaalis ay natuod ako sa kinatatayuan ng may humawak sa kamay ko, nalingon ko si Laze na inaayos ang gamit niya gamit lamang ang isang kamay. Sinubukan ko naman alisin ang pagkakahawak niya pero hindi siya nagpatinag. "Laze," mahinang sambit ko sa pangalan niya.

Papunta ako ngayon sa Balintawak para pumasok sa trabaho ko. Simula ng atakihin si Tatay sa puso ay hindi ko na siya hinayaang pang magtrabaho, dahil doon ay napilitan na rin akong huminto sa pag-aaral. Nasa first year college na ako noon ng huli akong tumungtong sa paaralan.

Naramdaman kong pinagmamasdan niya ang bawat galaw ng dalaga, parang binabasa kung nagsasabi ito ng totoo. “...at gusto ko pong makaipon para bumalik sa pag-aaral,” dugtong ni Kaye, bahagyang nakayuko habang pinipisil ang sariling mga kamay. “First-year college lang po ang natapos ko, at sayang naman kung hindi ko maipagpapatuloy. Pero sa ngayon, mas mahalaga po sa akin ang makahanap ng trabaho at makasama sa isang pamilyang makakatanggap sa akin.”

Ang salita ng babae ang taka naman akong tumitig sakanya. Mariin ko siyang pinag mamasdan at kinikilatis subalit, hindi ko siya kilala. Hindi naman nag lalayo ang tangkad at katawan naming dalawa at base pa lang sa kasuotan nito, halata ngang isa rin siya sa mga estudyante na dumalo sa kasiyahan ng gabing iyon. Hindi naman ako magaling tumanda ng pangalan at kahit na rin mga mukha ng mga estudyante sa University pero masasabi ko talaga, hindi naman siya ka year namin. Siguro first or second year ito.