First Year Novels & Stories

They’re twins huh. “I’m really sorry, and I think you and your dress looks fine. I’ll go now.” “Fresher?” Tanong nung kasama niya, hindi ko siya sinagot at tinalikuran na lang sila. “Iba na talaga ang mga first year ngayon, buti na lang alumni na tayo.” Dinig ko pang sabi nila bago sila tuluyang maglaho. That was so irritating, paano na lang ‘pag nasira itong dress ko. This dress depends on my life line.

Sa totoo lang, walang namamagitan sa 'ming dalawa pero masaya ako dahil nakasama kong kumain ang lalaking matagal ko nang gusto. Simula first year college ay siya na ang natipuhan ko sa buong campus. Bukod kase sa maitsura ito ay mabait din. Lagi siyang nakangiti at sa tuwing magtatama ang mata namin ay mas lalong lumalawak 'yon.

Ngunit kung gaano kabait ang pamilya Altacara, kabaliktaran naman ang mundong aking ginagalawan sa eskuwelahan. Unang araw ko bilang isang first-year college student sa kursong Business Administration at isang transfe . Dala ang simpleng bag, naglalakad ako papunta sa aking locker nang maramdaman ko ang mga mapanghusgang tingin ng ilang estudyante. Tulad ng dati, nakasuot ako ng makapal na salamin at wig upang maitago ko ang aking pagkilanlan hanggang biglang may sumigaw sa akin sabay bato ng kamatis.

Dahil uso ang wealth— sabihin na nating ganoon nga— dito sa school ay mas inuuna nila ang yabang nila at hindi ang mga utak. Noong first year ako rito ay normal ang buhay ko, kung ano ako mula elementary ay ganoon na ako. High school palang naman ay boyish na ako kung tukuyin ng karamihan. Noong high school ko rin naman kasi nalaman ang fashion sense ko, ang aesthetic ko sa buhay. Kaya nang pumasok ako rito ay literal na “be yourself” ako. Tapos nagsimula ang lahat nang may isang lalakeng tumukso sa akin, iyon ang una kong record ng pakikipag-bugbugan dito sa school. I can’t even remember his name dahil wala siyang kwenta sa akin, at after that fight nag-drop

S na raw kasi nag-aaral ang nobyo kaya susunod ito, tinapos lang daw kasi nito ang 1st year college at ngayon mag-2nd year na ito ay doon na rin magpapatuloy, magkaiba lang ng kurso sa nobyo. Kaya naman, kasabay ng pagkikita nila ni Elaine siyang pagkabuhay ng pag-asa niyang makausap si Brent, nagbakasakali na may t’yansa pa na matuloy ang naunsami nilang pagmamahalan. Nagbalik lang ang wisyo ng isip niya nang nang mag-ring muli ang telepono niya.

Kaagad naman na tumango siya sa akin at nagsalita, "Oo. Parehas lang ang edad nating dalawa. Twenty years old rin ako. No joke, okay? Yeah, you're right na dapat hindi na first year tayo sa edad na twenty years old ngunit nandito pa rin tayo, Pauline. Alam ko na hindi ka makapaniwala sa sinasabi ko sa 'yo ngunit 'yon ang totoo, eh. Magka-edad lang tayong dalawa." I shook my head and said, "Kung magka-edad nga talaga tayo ay gusto ko marinig sa 'yo kung bakit first year ka pa lang ngayon. Bakit sa edad na twenty years old ay first year college ka pa lang kagaya ko? Ako kasi ay huminto ako ng ilang

Siguro nga ganito ang pakiramdam kapag hindi ka familiar sa nangyayari sa buhay mo o kaya first time itong mangyari. Matagal na kaming magkakilala ni James kase nga halos mag iisang taon na siyang manligaw sakin. Third year college palang ako e nanliligaw na siya pero bibihira lang kaming magkasama kase iwas talaga ako. Alam niyo na, hindi dahil sa ayaw ko na may mangyari samin kundi nahihiya talaga akong kasama siya dahil first time ko na may nanliligaw sakin atsaka gusto ko rin sana munang iprioritize ang pag-aaral ko. Kapag intrams o kaya foundation sa school namin eh hindi rin kami nagkakasama kahit na Valentine's ball o kaya may battle of the band, hindi rin kase may kanya-kanya kaming

Extra III "MAGANDANG umaga ho!" bati ni Aniela sa maghahatid sa kanya sa school. Labingdalawang taong gulang na siya at nasa first year highschool na. Napakalaki ng ipinagbago niya nang magsimulang magdalaga.

Napaisip ako agad. Ganito pala sa College? Essay ang first day? Well, depende siguro, kanina kasi puro introductions sa mga subjects and scope. “Hand written yan ha, wag tamad.” Sabi nya pa samin, kaya tinignan ko sya. Hindi sya mukhang matagal na nag tuturo, pero mukhang sanay na sanay sya sa harap ng mag estudyante.

Hindi ko naman siya masisisi. Simula nang mag-enroll ako noong first year, ganito na ang eksena namin. Kahit ang professor noon sa major subject. Madalas ay pinakikiusapan ko siyang ipaglilinis ko ang bahay o ipaglalaba para lamang ilakad niya ako for discount without scholarship.