Flinch の小説・ストーリー

Malakas at maluting ito kaya naman kaagad namaga ang mukha nito. Nang biglang, tumahimik ang buong ward. Takot at galit ang lahat pero walang may lakas ng loob na gumalaw. Umungol si Florian dahil sa sakit habang takot na nakatingin kay Dax. “Ikaw… Ikaw...”

utos ko sa gitna ng pagpapalitan ng bala ng dalawang grupo. Mabilis akong naglakad habang mahigpit ang hawak sa baril. After a while I saw Flen appraching and he didn't noticed me because he's busy firing. Mas lalong kumulo ang dugo ko kaya agaran ko siyang binaril at natamaan siya sa balikat. Napalingon siya at akin at kaagad na nanlaki ang mga mata niya nang makita ako. I looked at him coldly.

Hindi 'ko alam ang dahilan kung bakit ganoon sila kung makatitig na para bang si Frelan ay isang hari na dapat na respetuhin, na dapat katakutan at higit sa lahat ay ang labis na paghanga. I looked up at Frelan but I can't find any emotions from his face instead it was plain serious and cold. His eyes was dark and scary. It's shivering the inside of me, the kind of aura that we should be afraid. Now I know why people looked at him like he was the scariest man alive just by seeing his emotionless face. I thought he would be affected by the people who keeps on staring at him but I'm wrong.

His voice roared. I flinched at his voice. Napayuko ako at humakbang ng isang beses palayo sa kaniya. I couldn't look straight into his eyes. He got pale when he saw my reaction. His jaw clenched but his eyes softened as he looked at me. Kumalma siya.

Swerte ko pa dahil may bonus na pamuscle, kay sarap sa mata ang pag f-flex ng mga muscles nya sa braso. Buti na lang inutusan ako ni tiyang! May miryenda na ako at mukhang mas masarap pa sa leche flan. Napahagikgik ako ng lihim at kinagat ang labi para pigilan ang ngiti. Kumurap kurap ako ng maramdaman kong tila may pumasok na anong bagay sa kanang mata ko. Kinusot kusot ko ng kamay para mawala. Pero humapdi lang ang mata ko. Nakaramdam na ako ng panic.

hamon ko pero mahina lang siyang nagmura bago tumalikod. Tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina ko kaya napasapo ako sa noo ko bago ako nanghihinang pumunta sa swivel chair ko saka nanghihinang umupo. Hinabol ko ang paghinga ko habang pilit na kinokontrol ang puso ko na tila nagwawala sa bilis ng tibok nito. My whole body is shaking. My throat is aching because of too much shouting earlier.

Muntik na siya mapatalon sa tuwa ng makitang lumabas ito. Naupo ang binata sa bangko. Nakita niya na inilapag nito ang tasa na sa tingin niya ay kape sa maliit na mesa na naroon, may dala rin itong laptop. Ilang beses siyang lumunok ng dumako ang kaniyang mata sa namumutok na muscles nito sa mga braso na kitang kita dahil nakasando lang ito. Iniwas niya ang tingin ng sumulyap ito sa kaniya. Pulang pula ang mukha niya. Nakita kaya nito na pinagnanasaan niya ang katawan nito?

“They should be.” Hinaplos ni Adrian ang pisngi niya, pababa sa panga, hanggang sa leeg. Hindi mapusok. Hindi nagmamay-ari. Parang sinusukat lang ang tibay. “You didn’t flinch,” dagdag niya. “I won’t anymore.” Sa sagot na iyon, may kung anong nagbago sa mukha ni Adrian. Hindi ngiti—kundi pag-apruba. Parang may piraso ng plano na tuluyang nag-click.

Sa kalagitnaan ng pagbabangayan ay napatingin ako kay Zillan na tahimik lang sa gilid at walang ganang pinapanood ang nangyayari. Napaawang ang bibig ko nang bigla siyang tumingin sa akin dahilan para magtagpo ang mga mata namin. Pinagdikit niya ang labi at hindi natinag. His relentless eyes remained on me for seconds and I could hardly stand it. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at halos mapahawak sa dibdib dahil sa kaba. This is my first time meeting his eyes and obviously, I don't like it

Nanginig ako at napahagulgol. "N-No! Please." Sigaw ko at tinakbo ang pagitan namin ni Flix pero nang malapit na ako ay agad na napahinto ako nang tinutukan ng baril ng isang lalaki ang sintido ni Flix kaya bumagsak ako ulit at napaluhod sa takot na baka pumutok iyon.