Panicking Novels & Stories

Pakiramdam ko rin ay parang nablangko ang utak ko at wala nang kahit na anong maayos na rumehistro sa isip ko. Hindi ko alam kung stable ba si Papa. Hindi ko alam kung conscious ba siya. Hindi ko alam kung gaano kalala. At habang pababa ako ng building at papunta sa pick-up point, doon ko naramdaman ang totoong panic. Biglang bumigat ang paghinga ko. Nanlamig ang mga palad ko. Hindi ako madalas mataranta, pero iba ito.

Panggugulat ko kasabay ng panlalaki ng mata ko nang makita kung sino ang naroon at kung ano ang nangyayari. Si FIL! Naipit sa monkey bar! "Damn," rinig kong singhap niya at mas ginaaw-galaw ang paa niya. Napatayo ako nang tuwid nang ma-realize kung ano ang nagyayari sa kaniya. Parang bigla akong nag-switch into panic mode dahil namalayan ko na lang ang sarili ko na tumatakbo palapit sa kaniya at hinihila ang magkabilang paa niya.

Nagsimula siyang lumuha at dama ko ang kanyang kaba, Nakakatawa na ako na dumadanas ng panic attack ang magsasabi sa kanya ng, "Emily calm down. Umupo ka muna rito…" Binigyan ko siya ng tubig para siya pakalmahin ngunit hindi talaga siya mapakali sa isipin na nalaman namin ang kanyang sikreto. Ang siraulong si Jakob, dinagdagan lang ang panic ng assistant ko. "So, totoo nga na si Bronn ang tatay ng anak mong babae! That's fantastic!"

Napakagat-labi si Elle dahil sa takot na baka magpakawala na naman ng isang nakagigimbal na pahayag ang matandang doktor na magpapatunay ng kanyang pagsilang sa harap ni Brandon. Nananatili pa rin ang kamay ng matanda sa pulso ni Elle, kaya naman napatingin ito sa kanya nang may pagtataka matapos maramdaman ang biglaang paggulo ng emosyon ng babae at ang mabilis na pagtibok ng puso nito. Sa larangan ng tradisyonal na gamutan, tinatawag itong labis na pagkabahala o panic disorder dahil sa takot.

Isusuko ko na ba ang aking petchay? Ito ang nag pa-panic na tanong ni Milli sakaniyang isipan habang ingat na ingat na wag gumalaw. Nakatitig lamang siya sa kisame habang nag mumuni-muni. Ilang minuto na siyang ganito kaya naman pagod narin siyang umisip ng paraan. Wala rin naman kasing pumapasok sakaniyang isipan dahil may kilig siyang nararamdaman na hindi dapat niya dapat na maramdaman.

Ilang beses niya pang sinubukang tawagin ang pangalan ng babae, ngunit nanatiling nakapikit ang mata na tila ay natutulog pa siya. “Huwag kang mag-panic. Paano ka pa makakapag-isip nang maayos kung nagpa-panic ka? You need to calm down now. Makinig ka sa akin. Call an ambulance immediately, and then send me your and Miss Naomi’s addresses. Maliwanag ba?”

Hindi ko pa rin makita ni-buhok ni Toby na lumutang. Now I am feeling extremely anxious. I felt shortness of breath because of a panic attack that began to take over my core. "K-Kuya!" I raised my hands and wave para mapansin ako ng mga tao sa pampang but unfortunately, mukhang masyado kaming malayo para mapansin.

Sinapo ko ang noo't napasinghap. My hands quiver. Dahan-dahan, nararamdaman ko ang pamamanhid ng mga daliri ko. Umakyat iyon sa mga braso ko. Bigla, tila ako sinasakal. Sinapo ko ang leeg, habol ang hininga. The room started to spin. Itinukod ko ang kaliwang palad sa counter para hindi ako matumba. "H-help me, A-anya." "Not happening. Sorry, Bree." She said coldly. Panic started to grip my throat.

Kalix POV Panay na ako iyak ko habang nakahiga ako kanina. Nakatulog na lang ako sa kakaiyak. Bumalik lahat ng panic attack, stress, anxiety ko dahil nangyari na naman ang kinakatakutan kong mangyari.

“Pustahan, hindi mo agad sinabi kasi ayaw mong mag-panic kami, ‘di ba?” Napangiwi si Blair, napahinga nang malalim. “Kasama na rin siguro ‘yon,” sagot niya, pilit na may ngiti kahit alam niyang mabubuking pa rin siya ng mga ‘to. “Newsflash, nagpa-panic pa rin kami,” sagot ni Sutton, malamig at diretso. “ Safe ka ba