For The Nth Time Novels & Stories

Mayroon na lamang akong mahigit isang minuto upang mapatigil ang pagsabog nito. I tried recalling all the codes that would help the machine to restart and reprogram but then I failed again. I combed my hair out of frustration. Tinignan ko ulit ang oras at halos mangatog na ang aking tuhod ng makita koi to. There's only ten seconds left! Sinubukan ko ulit itype ang code na naisip ko ngunit bigo pa rin. Ten I heaved a sigh as I stared at the machine nang magcountdown ito.

Pero pwede naman niyang sagutin ang tawag ko kung wala siyang load diba? Muli kong dinial ang number niya pero namilog ang mata ko ng unang ring nito ay pinatay agad. Sinubukan ko ulit at ganun ang nangyari. Pinapatay. Sa pangatlong beses at pang-apat ay ganun parin pero sa panlima ay cannot be reach na. Naiiyak na naiinis ako ngayon. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Ang sarap itapon itong cellphone ko dahil sa inis na nararamdaman pero sayang.

I need the answer to the questions that is stacking in my mind. Nang walang sumagot ay muli ko iyon tinawagan ngunit katulad kanina ay walang sumagot. Hindi rin iyon nagri-ring. This is the third time that Noah put his phone into completely shutdown. Dati-rati ay pinapatay niya ang cellphone niya tuwing galit siya. I mean, hindi ko naman dapat bigyan ng meaning ang lahat pero sadyang bumabagabag sa akin ang sinasabi ni Lucas.

"Anong ikinagagalit mo? Di ba sabi mo kanina, walang mas marangal sa ating dalawa?" "Wala akong oras na katulad mo para maghanap ng formula ng isang napakakomplikadong lason." Tinitigan siya ni Nathaniel gamit ang isang nakatatakot na ngiti. "Kapag hindi nainom ang lunas na iyan sa loob ng tatlong oras, kahit muling mabuhay ang pinakamagaling na doktor sa mundo, useless na ang lahat."

Have a nice day! Napangiti ako sa sunod-sunod niyang mensahe. For three years ay hindi pa rin pala siya nagpapalit ng number. Iyong naka-phonebook pa rin sa akin ang gamit niya. Nagtipa ako ng reply para sa kanya. Me: -Gising na ako dahil sayo. -Good morning! Hindi mawala ang ngiti sa aking labi pagkatapos kong ma-send ang huli. Ano kaya ang ginagawa niya? Ang aga niyang nagising. Excited.

Nalulunod ako sa halik nito hindi ako makahinga dahil hindi niya ako binibigyan ng dahilan para huminga. Hanggang natagpuan ko na lang ang sarili ko na tumugon sa bawat halik nito. Limang Minuto? Anim na minuto? O Sampung minuto? Hindi ko alam kung gaano katagal nang bumitaw ito nanghihina ako na hinahabol ang hininga ko. “Now do that again, hindi lang ‘yan matatanggap mo..” hinawakan nito ang baba ko at pinatingala.

I hope you are happy with your natal day and have many more to come! For instant update hit the goal of 200+ votes and comments!

Nakatayo ako ngayon sa gilid ng kama niya, hawak ang kamay niyang malamig at walang reaksyon. "Randall… it’s me again," mahina kong sabi. "Hindi ko alam kung naririnig mo ako. Pero sana… sana naririnig mo ’ko." Naupo ako sa upuan. "Gusto kong mag-sorry ulit. Alam kong paulit-ulit na. Pero wala na akong ibang kayang gawin kung hindi humingi ng tawad. Hindi mo alam kung gaano ako napupunit sa loob sa tuwing naiisip kong baka hindi na kita makausap."

Hindi tulad noong magkatabi kaming nakaupo sa buhangin. Hindi tulad noong pakiramdam ko ay kaya ko siyang abutin. Ngayon? Parang napakalayo niya. Later That Day Hindi ako sumuko. Muli akong tumawag. At muli. At muli. At muli. Apat na beses. Limang beses. Anim. Pero pareho lang ang sagot. Unavailable. Busy. Not accepting calls. Parang may malaking pader na nakaharang sa pagitan namin.

Ibig sabihin, doon lang din. Hindi siya ilalabas agad. May pagkakataon pa. “Thirteen million.” Mas mabagal na ang pagtaas. Dalawa na lang ang natitirang aktibo. North Bloc at Black Aurora. “Fourteen.” “Fifteen.” Tumigil. Mahabang katahimikan. “Fifteen million going once.” Hindi ako makahinga. “Going twice.” Sa huling segundo— Isang pindot.