Nth Time Romane & Geschichten

tanong ni Nate. "No, dear. Once is enough!" Kumindat pa siya. Bumihis si Greta at agad siyang binayaran ni Nate. Napatitig siya sa wall clock. It is almost 3 in the morning. Hindi niya namalayan ang oras dahil sa kanilang mainit na p********k ni Nate. Nagpaalam siya kay Nate na gusto pa ng isa pang round. Bakas sa mukha ng lalaki na hindi ito nasiyahan sa pagdecline niya ng offer nito na isa pang round.

At least, hindi ako madadapa mamaya kung kailangan kong umihi. NAGISING ako sa malalakas na katok at nang tingnan ko ang oras sa telepono ko ay alas-diyes na ng umaga. I slept that long? Shit. Ngayon ang punta ko sa foreign affairs para mag-renew ng passport. Inihanda ko na ang sarili ko sa paghihintay kahit alas-onse y media pa ang appointment ko. Dumaan ako kina Matet kahapon para kunin ang mga dokumentong kailangan ko sa pagre-renew.

Napakagat ako sa pang-ibaba kong labi at akmang ibaba na ang tawag ngunit muli siyang nagsalita. "I'll inform Sébastien about the manggo. It's past ten o'clock now, so you should go to bed. " He said before hanging up the phone. Wala sa sariling nabitawan ko ang phone ko habang ang kamay ay nasa ere pa rin. Hindi ata mag-sink sa utak ko ang nangyari. Nasapo ko ang noo ko, bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa kung kailan maayos na ako? Talaga bang sinusubukan ako ng tadhana?

Tinignan ko siya siyang muli. "I love you." Iyon ang nabasa kong namutawi ng labi niya. "I love you too" sagot ko. Wala mang tinig na lumabas ngunit alam kong naintindihan niya iyon sa galaw ng aking labi. At nagsensyas ako ng FIRE nang eksaktong tumapat ang orasan ko sa 15 seconds count. Bratatatatat! Bratatatatatat! Boomm! Bang!

Tiningnan ang phone. 6:30 AM. October 12. Fifth anniversary nila. Dapat masaya siya, diba? Dapat excited? Kasi five years, grabe, ang tagal na no'n. Ibig sabihin, seryoso sila. Ibig sabihin, may future sila. Pero bakit... bakit parang may kulang?

“What was that? Tsk!” Nakaramdam ako ng pananakip ng dibdib kaya binuhay ko ang lampshade at nagsalin ng tubig sa aking baso. Nang mainom ko iyon ay isinandal ko ang aking likod sa headboard na aking kama. Muli kong inalala ang napanaginipan ko kanina. That dream again. Hindi ko alam kung bakit ko na lang iyong napapanaginipan. Nakakapagtaka lang kasi nandoon si Twelixs. Do I like her kaya hanggang panaginip ay naaabot na n’ya? “Aish! This driving me crazy!” mahinang ani ko bago inis na ginulo ang buhok. Kinuha ko ang phone na nasa ilalim ng unan ko para tingnan ang oras. “12:12 am…”

Tahimik ang lahat. Hindi iyong uri ng katahimikan na payapa kundi iyong klase na bawat paghinga ay may bigat, at bawat tunog ng pag-click ng mouse ay parang may kahulugan. “NERA is confirmed,” lapit sa akin ni Gary habang hawak ang tablet niya. “They’re arriving in thirty minutes.” Tumango ako. “Good. Enough time.” Enough time to brace ourselves.

Ibig sabihin, doon lang din. Hindi siya ilalabas agad. May pagkakataon pa. “Thirteen million.” Mas mabagal na ang pagtaas. Dalawa na lang ang natitirang aktibo. North Bloc at Black Aurora. “Fourteen.” “Fifteen.” Tumigil. Mahabang katahimikan. “Fifteen million going once.” Hindi ako makahinga. “Going twice.” Sa huling segundo— Isang pindot.

At talagang sasabihin ni Noah na: “Meron akong plano kasama ang mga kliyente this weekend. O kaya naman ay “lalabas ako kasama si Ryan at ang mga kaibigan namin this weekend.” Lahat ng pagsusubok niya para makuha ang opinion ni Noah at tinatanong “Okay lang ba?” ay na-meet ang mga salitang “Titignan natin next time.” At ang “tignan natin next time” na iyon ay tumagal ng five years…