Nakita ko na ang mga kwento sa mga serye sa TV ay parang isang paglalakbay na hinahati sa maraming yugto, at dito talaga tumatama ang salitang ‘nanaman’ o ‘na naman’. Sa isang season, kadalasang makikita natin ang mga tema, karakter, at sitwasyon na paulit-ulit na nagiging sentro ng kwento. Sinasalamin nito ang mga tunay na karanasan sa buhay na parang sinasabi na may mga sitwasyon talaga na tila hindi natatapos, kaya naman natural lang na magtanong, ‘nanaman na ba ito?’ Ibig sabihin, madalas lang nating nakikita ang isang bagay, maaaring dahil sa mga problema ng tauhan o sa kanilang ugali. Halimbawa, isipin mo ang mga partikular na kwento sa ‘Friends’ kung saan ang Queen of Drama na si Ross ay palaging nasa pangalawang pagkakataon sa kanyang mga relasyon. Mas masaya ito dahil inaasahan mo na iyon na ang susunod na mangyayari, espesyal na kung ano na ang nakaraan niya.
Sa kabilang dako, kapag gumagamit tayo ng ‘na naman’ sa isang serye, mas nakabase ito sa pagkasawa o pagkabored sa ganitong mga pangyayari na laging inuulit. Kung titingnan mo ang mga kwento gaya ng sa ‘Grey’s Anatomy’, makakakita ka doon ng mga drama sa loob ng hospital na kahit na gaano kalalim ang love story, e talagang hindi maiwasan ang madalas na pagkamatay ng mga tauhan, na talagang nauubos ang mga manonood sa kanilang puso. Sa kasong ito, nandiyan ang ‘na naman’ na may ungkayang tema na nagiging labis na sanhi ng stress para sa kanilang viewers.
Sa pangkalahatan, napaka-dynamic talaga ng mga serye sa TV, lalo na pagdating sa pagbibigay-diin sa ganitong mga phrases. Nakakapagsalita tayong mga tagahanga at nanonood kahit wala sa konteksto para sanayin ang ating mga sarili sa mga nangyayari, para malaman kung talaga bang wala ng bago, o kung may iba pang pwedeng mangyari. Para sa akin, parang napakasaya na mabuhay sa mundo ng mga kwento, kahit pa ‘nanaman’ o ‘na naman’, dahil talaga itong nagbibigay ng saya sa puso at ibinubukas ang pinto sa ating mga imahinasyon.