Forehead Bandage 소설 & 이야기

Nakita ko ang pag-igting ng balikat niya at ang pamumula ng tela sa may braso ng kanyang polo. Dugo. At hindi ‘yun dugo ng kalaban. Dala ang isang bowl ng maligamgam na tubig, antiseptic, at ang paborito kong pink na bandage (na nakuha ko sa emergency kit ni Martha), dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng opisina niya.

Nang narinig niya akong hilahin ang chair, dun pa lang siya tumingin. “Good morning, my love,” bati niya, at biglang gumanda ang mukha niya dahil sa ngiti. Medyo may bakas pa rin ng pasa ang paligid ng mata niya pero pahilom na — nagiging yellowish-green na ang kulay. Mas maliit na rin ang bandage sa ulo niya. “Magandang umaga,” sagot ko bago ko dahan-dahang hinalikan ang labi niya. “How did you sleep?”

Ininom nito ang paracetamol bago muling humiga. Maingat niyang pinaikutan ng bandage sa magkabilang kamay ng dalaga matapos iyong lagyan ng gamot. Baliw na nga siguro s’ya para gamutin ang mga sugat na siya mismo ang may gawa dito. Mariin s’yang pumikit. Kung hindi niya iyon gagawin, talagang mababaliw s’ya.

Bagamat nasaktan, hindi siya gumawa ng ingay at tinitigan lamang ang kanyang daliri ng ilang segundo. Nakaupo si Shelly sa tabi niya, at nang makita niya ang dugo, agad niyang kinuha ang hipon mula sa kamay nito. "Huwag kang kikilos, lalagyan kita ng band-aid!" Agad na kinuha ni Shelly ang disinfectant, antiseptic powder, at isang band-aid mula sa kanyang backpack. Lahat sila ay na-shock at hindi alam ang sasabihin.

Nung una ay ayaw ko pa dahil nga sa ego ko na ayaw magpatalo sa kan'ya ngunit kalaunan ay nakumbinsi ko rin ang sarili na kailangan ko na nga talaga ng tulong. "And done, this bandage will help reduce swelling. Luckily, you did not suffer from any serious injury, it was just swollen." The doctor said after he put the bandage around my arm. "Thanks for your assistance, doc," pagpapasalamat ko. The doctor excused himself before leaving the room.

Hindiniya maiwasang mapaigik. “Mababaw o hindi alam kong nasasaktan ka!” anito habang pinupunasan nang basing tela ang braso at dibdib niya. Nagulat rin siya sa pagtaas ng boses nito dahil dahilan para manlaki ang mga mata niya. She bit her lips. Binuksan ni Lawson ang first aid kit at kumuha ito ng betadine, cotton, band aid at tsaka ointment.

Sambit niya at nagsimula nang lumapit sa akin para linisin ang sugat ko. Pagkatapos niyang linisin ang sugat ko ay nilagyan niya ito malaking bandage para hindi bumuka ang sugat ko at para matigil na rin ang paglabas nito ng dugo lalo na't medyo maraming dugo na ang nawala sa akin kanina.

Kinuha niya ulit ang taco at tumira ng isa pang bola. Lumapit ako sa kinauupuan ni Dad at tahimik na tumabi sa kanya. Muli kong itinuon ang mga mata kay Gab at sandaling pinagmasdan ang kanyang noo. “What’s that on your forehead? Did something happen?” usisa ko kay Gabriel. There was a plaster on his forehead, which was unusual for someone who always looked so well-groomed.

May mabigat na bagay na nakadiin sa mukha ko. Panic surged through me as I gasped for air, struggling against the weight on my chest. Sa isang matalim na paghinga, pilit akong umupo kahit sumasakit ang katawan ko. Masikip ang dibdib ko, na parang nakabalot sa hindi mabilang na layers ng bendahe. Ang nanginginig kong mga kamay ay sumampa sa itaas, at nang mahawakan ko ang mukha ko ay halos nanigas ako. Bandages. My entire face was covered, leaving only my eyes and nose exposed.

Sumulpot sa kanyang alaala ang mga eksenang katulad nito. Noon, na-corner siya sa banyo ni Ingrid, ginamit nito ang isang duct tape bilang pambalot sa kanyang mga mata, buhok, bibig, at ilong. Sinakal siya at tinanggal ang kakayahang humingi ng tulong. Bumagsak siya sa kadiliman, naghihintay ng kamatayan. Si Coleen ang gumamit ng gunting para putulin ang tape sa kanyang mukha.