Ghost Face Mask Novels & Stories

Ang dami pa namang kwarto na naka-ready sa kanilang hotel. “It’s okay, tahan na, pinapatawad na kita.” NAKABALING sa bintana ng kotse ang paningin ni Lara at nakasuot na rin siya ng face mask na dinala ni Liam. Tahimik naman si Liam ni hindi siya nito kinakausap habang binabagtas ang ma-traffic na daan. Wala silang imikan nang pumasok sila sa mansion. Binati naman ni Lara ang mga Legaspi.

May katangkaran ito at nakasuot ng maskara. Iisa lang naman ang kilalang mafia na nagsusuot ng maskara sa kadahilanang nais nitong itago ang kaniyang mukha at iyon ay walang iba kundi ang mafia boss na si Nicholas Constantine. Tanyag man ang kaniyang pangalan ngunit nanatiling misteryo sa lahat kung ano ba ang tunay na mukha nito. Kaya kahit pagala-gala man ito nang walang suot na maskara, walang nakakaalam sa tunay niyang pagkatao.

Mukhang nasunog ang mukha nito mula sa kaniyang kaliwang mata patungo sa kaniyang noo hanggang sa kaniyang kanang pisngi. Totoo ngang pangit ang mukha nito... ngunit ang tangkad niya na siguro ay abot sa 6 footers. Ang suot niyang fit na white v-neck ay nakahulma ang maskulado niyang katawan. Marahil ay alaga ito sa gym. Ang labi niya ay makapal na parang sunog din at ang kalahati niya lang na pisngi ang makinis. Hindi ko ma-imagine na ito ang makakasama ko sa buhay. Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang sa aking dibdib. Parang kinikilatis niya ang pagkatao ko.

Natigil ang paghuli ko nang tumunog ang cellphone ng taong katabi ko. “Hello. Yes. Nasa akin na,” ani nito saka masamang tumingin sa akin. Tinanggal niya agad ang suot niyang facemask at lumitaw roon ang gwapo niyang mukha. Binawi agad nito ang mga tingin sa akin at seryoso itong tumingin sa harapan habang kinakausap ang taong nasa telepono. “Yes. Secure the place and even those cars na papunta roon. Diretso na tayo roon,” matapang niyang sagot sa kausap sa telepono.

Halos nakatakip ang buong mukha nito marahil sa takot na baka may makakilala sa kaniya. Hindi nagtagal ay tuluyan na itong tumigil sa harapan niya. Nagpalingon-lingon ito sa paligid at nang masigurong walnag nakatingin ay bigla na lang nitong ibinaba ang suot nitong face mask. “Asan na ang pera? Dala mo ba?” tanong nito kaagad sa kaniya.

sigaw ko at tinakpan ang mata ko, “Aga aga naman, may scheduling ang pag sugod dito, mamayang alas kuwatro pa ng hapon, aga mo naman!” “ANG KAPAL TALAGA NG MUKHA MO! TAMA NGA ANG MGA NAPAG TANUNGAN KO, MUKHA KA NGAN-“ “Maganda? Oo naman, ikaw pangit ka, bakit ka nandito, sino ka ba?” sabi ko at tinaasan sya ng kilay tsaka sumandal sa hamba ng pinto ko, magsasalita na sana sya nang mapansin ko ang suot nya, “Hep! Wait lang, dyan ka lang ha!”

Ang babaeng ito buking na pilit pang tumatanggi. "Baliw ka! Tanggalin mo ang piring ko sa aking mata. At saan n'yo ba ako dinala?" Inis na sagot sa akin kaya naman inalis ko ang kanyang piring sa mata pero hindi ang posas nya sa kamay. Pagkatapos kung alisin ang piring nya ay yong prosthetic face mask naman ang inaalis ko.

Tinatakpan ko na nga lang ang bibig ko para h'wag masyadong mag-ingay dahil baka may magising kami,madaling araw na. "Ang uncomfortable naman nito,"d***g niya matapos kong ilagay sa mukha niya ang mask. "Masanay ka na para ma-maintain mo 'yang clear skin 'tsaka looks mo." "Talaga bang gabi-gabi mo ginagawa 'to?" "Oo,hindi ba halata sa skin ko?"Nagpabebe pa 'ko sa harap niya para ipakita ang mukha ko.

Nagtanggal ito ng face mask. Literal akong napanganga nang makilala ko kung sino iyon!