Freedom Novels & Stories

puna ni Katie nang sabay silang magtanghalian. Sumubo muna si Fatima nang isang kutsara ng kanin na may ulam na menudo, saka uminom ng sterilize bago magsalita. “Ano ka ba naman, syempre ay palagi akong pagod, at gutom. At saka ini-enjoy ko lang naman ang buhay ko. This is my first time to have my freedom.” Napatango si Katie. “Kung sabagay, pero kasama ba sa pag-enjoy mo ng freedom mo ang pagtaba mo? At kung minsan ay mahihiluhin ka pa ‘di ba?”

Naiwan naman akong magisa sa sala, nanghihina at nawawalan ng pag asa. The hope of being free and independent is really gone. Habangbuhay na akong nakatali sa ganitong uri ng pamumuhay, buhay na kontrolado, walang kalayaan at walang pagdedesisyon para sa sarili. I can't do anything but to accept this life. ✿✿ F******k Account: Flaire Morxeiah F******k Page: FlairehixxieWP I*******m: @flairemrxh

“Rex, I want freedom. Hindi ko na makilala at mahanap ang sarili ko. Ang daming nangyayari. Ang dami kong naririnig na mali laban sa akin— sa atin. At pakiramdam ko ang sama-sama kong tao dahil kahit hindi kita kilala, sumusunod lang ako sa'yo… sa gusto mo, sa utos mo, sa lahat. Worst, may nasasaktan na tayong dalawa—” “You have no right to tell me that—” “Iyan! Isa ‘yan sa pino-point ko. I no longer have the freedom to talk. I lost my freedom in everything because you buy me—” “Stop this nonsense—” “Lahat naman sa'yo, nonsense!” Bumuga ako nang hangin. “Ikaw lang ang laging tama, laging nasa tama

"Kung ikaw ang papipiliin, anong nais mo? Malaya ngunit hindi mapayapa o mapayapa ngunit hindi malaya?" Natawa siya at tiningnan ako. "Tila may mali sa ikalawa, Mon. Ang kapayapaang nakikita ng mga mata ay mapanlinlang kung hindi malaya ang isang mamamayan. Ibig sabihin ng walang kalayaan, pinatatahimik nila ang mamamayan kaya nagmimistulang payapa ang bayan. Kapag malaya naman ay nawawala ang kapayapaan dahil lahat ay nais masunod, nais mapakinggan. Kung ikaw ang papipiliin, nais mo bang magsalita sa panahong pinatatahimik tayo?"

Ang tuluyang makamit ang kalayaan, akala ko kapag hindi na ako pinagbabawalan o hinahayaan ako malaya ako. Pero simula ng makalaya ako sa pagmamahal ni Theo, kailanman ay hindi ko naramdamang malaya ako. Sapagkat alam kong sa iisang tao ko lang mararanasan ang totoong kalayaan, kay Theodore Cade Alejandro lang. At papakasalan na ako ng human freedom ko! “Thank you so much babe, I will give you all the best.”

“Sabi niya, mas mahalaga raw sa kanya ang kalayaan. Kahit mas maliit ang kinikita niya rito, ayaw niyang pasailalim sa kontrol ng kahit sino. Mas panatag daw ang loob niya sa ganoong pamumuhay.” Dahan-dahang tumango si Mayumi. May punto ang lalaki. Sa mundong ito, walang bagay na maaaring tawaging ganap na katatagan. Sa bawat bagay na nakakamit ng tao, may kapalit na pagkawala. Kapag pinili mo ang seguridad, maaaring mawala ang kalayaan. Kapag pinili mo ang yaman, may ibang bagay namang kailangang isuko.

Ani nito na pagdating sa bandang huli ay pabulong ang pagbanggit niya ng salitang freedom. “Mahal ko si Hanz at hindi ko na kaya ang manood na lang kung paano niyang pinagtitiisan na pakisamahan ka para lang mabawi ang kalayaan na ninakaw mo sa kanya.” Matigas nitong sabi na ngayon ay nanlilisik na sa galit ang kanyang mga mata. Halos hindi na ako humihinga dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko. Napaka-bigat ng dibdib ko na para bang anumang oras ay sasabog na ito.

Wala akong problema doon. It's just that kahit na sa akin na ang lahat-lahat, I just can't stop my self from wanting more and that thing is my freedom. I'm maybe wealthy rich but I have no freedom. Iyon ang natatanging bagay na wala sa akin.

Kinuha ko ito at tumingin sakanya dahilan ng pagkalito. "Sayo yan,spend all the money if you want,it's all yours!May cafeteria kami dito,salon,convenient store,lahat ng gusto mo andito except freedom.If you want your freedom then you have to survive.Hold a knife,that's all you need right now.pag nakasurvive ka at nakagraduate ka dito ng college,we'll give you that freedom that you want."ani nito dahilan ng pag buntong hininga ko.tumalikod ako at naglakad palabas sa silid.

Parang kahapon lang ay magkaibang mundo pa sila, puno ng tanong, duda, at distansya—ngayon, heto sila, magkasama sa iisang kama, sa iisang tahimik na sandali kung saan ang mundo ay tila huminto para lamang sa kanila. His family already knwo about them, hindi na rin sila magtatago at matatakot na may makakita sa kanila. This freedom is what she wanted all along. The kind that wasn’t just about being seen or accepted—it was about being able to breathe beside him, to touch and hold him without fear or shame. The freedom that made her feel happy, safe, and truly home. It was the kind of freedom that c