Absolute Freedom Novels & Stories

“Hindi ko naman siya iniipit. May kalayaan pa rin naman siyang tumanggi kapag ayaw niya sa ideya na magpapakasal kami.” “Sana lang ay wag niyang tanggapin iyon kung labag naman sa loob niya. Indeed that we have freedom to choose between things, but once your ‘what if’s’ pop out of your head, magbabago at magbabago ang mga desisyon mo at prinsipyo mo sa buhay.”

Wala akong problema doon. It's just that kahit na sa akin na ang lahat-lahat, I just can't stop my self from wanting more and that thing is my freedom. I'm maybe wealthy rich but I have no freedom. Iyon ang natatanging bagay na wala sa akin.

Saunders’s household is really something. Nang sandaling iyon ay walang mapaglagyan ang saya ni Edith. Ang kalayaan na matahal niya ng hinahangad ay sa wakas kanya ng nakamtan, bagamat alam niyang pansamantalang kalayaan lamang iyon kahit papaano ay nakahinga at walang pananakit siyang mararamdaman. “Even this is just temporary, freedom is still a freedom, so I should still be grateful,” saad niya sa kanyang sarili. “Isn’t it?”

Nagawa itong baguhin ng pagmamahal. Pumalatak si Alexandria sa narinig. "Abnoy talaga 'yang ama mo, ano? Para sa business, isasakripisyo 'yung freedom mo para makapamili ng babaeng mamahalin." Umiling-iling pa siya rito na bakas ang disgusto sa mukha.

Sa ibaba, ang siyudad ay kumikislap, parang nang aakit. May tumayo sa likod ko. “Thinking of jumping,” tanong niya. “Thinking of freedom,” sagot ko. Tumabi siya sa akin, hindi kami nagkatinginan. “Freedom is a luxury,” sabi niya. “And luxury has owners.” Tumingin siya sa akin. “You’ll learn to live like this.” Hindi ako sumagot. Sa sandaling iyon, malinaw na malinaw sa akin ang katotohanan.

Hindi dahil nakakulong sila — kundi dahil doon nila natagpuan ang tunay na kalayaan. Kalayaang magmahal nang walang pag-aalinlangan. Kalayaang tanggapin nang buong-buo. Kalayaang maging tapat sa sarili at sa isa’t isa, kahit noong una ay puro pagpapanggap lang ang nakasulat sa papel.

"Bakit, palagi ko ba kasing hiningi sa'yo na talikuran mo ang career mo at ang mga bagay na tindi ng hilig mo bago pa man mairaos ang baby, para lang manatili ka sa bahay at mag-antay na manganak maghapon?" "Zoe, children are important, but being able to live freely is even more important." Tinitigan niya ito nang walang kurap, diniinan ang bawat salita nang may tindi ng emosyon. "It's not that I understand or tolerate you, but that this is your freedom in itself." Freedom— Biglang dinalot ng tindi ng luha ang mga mata ni Zoe. Tama naman. Mula noong bata pa siya, wala na siyang ibang hinangad kundi ang maging malaya mula sa tindi ng kontrol ng mundong kaniyang kinagisnan.

Kung sa inyo ay ayos lang, sa akin hindi! All of them don't even know I am a sucker for freedom! At ang pagkakatali ko kay Amancio ang tuluyang magkakait sa akin no'n! Paano ko na magagawa ang mga bagay na nakasanayan ko kung engaged na ako sa kaniya? How can I be free if he's always there to lock me up? Halata namang possessive ang g*gong 'yon? Paano ako maging malaya kung palagi niya akong igagapos sa katawan niya?! T*ngina lang!

At sa mundong puno ng ingay at kasinungalingan— may dalawang taong piniling manatili sa isang simpleng prinsipyo: Ang katotohanan ay maaaring masakit. Ngunit ito rin ang tanging paraan para tunay na makalaya.

mahina kong sagot, halos pabulong. He nodded, satisfied. “Good. Lunch will be served here. After that, we have business to attend to.” Napakunot ang noo ko—anong business? Ngunit hindi ko na naitanong. He sat down on the sofa, crossing his legs, and regarded me. “Come here,” he ordered. “Sit.” Lumapit ako, naupo sa tabi niya, pilit pinapakalma ang sarili. He looked at me, his gaze unreadable. “You need to understand the difference between freedom and privilege. Here, you have privileges because I allow it. You are not free. Don’t ever mistake one for the other.”