Freedom Is Absolute Novels & Stories

“Ikaw ang pinuno ng ating negosyo at ng ating tahanan bilang ina. Ako naman ang iyong katuwang, ama, at asawa. Wala nang labis na pagtatrabaho, wala nang pagkaubos ng lakas. Ang bawat oras ay may tamang gamit.” Tumango ako bilang pagsang-ayon, dahil alam kong iyon ang tunay na kahulugan ng ating kalayaan—ang mabuhay nang hindi pinipilit ng pangangailangan o ng takot, kundi pinamumunuan ng pagmamahal. DAMIEN HARRINGTON POV

"How do you say so?" "Being free is being a human. That's who we are. We are free because we are humans. We have the freedom to do anything wether it is a good or a bad decision. We also have the freedom to reflect to our decisions. Sana maisip mong mali ang ikulong ako dito" "Hindi naman kita kinukulong. Malaya ka naman nakakalabas ng kuwarto mo." "You have taken me against my will. You brought me here against my will. You keep me here against my will. You did everything you did to me against my will!"

"G-ganther..." "Freedom. Choose to leave this place than waving a war because of nonsense reasons. Stupidity if you didn't listen to me. Be stupid and let them treat you like a dog with a leash. I'm giving you your piece to move freely. When I say freedom isn't not just leaving this place and running away but letting yourself decide on what you want. This game is played by all and all the players should have the right to choose. " Tumalikod na ako pero ng may maalala ako bigla ulit akong humarap.

mahina kong sagot, halos pabulong. He nodded, satisfied. “Good. Lunch will be served here. After that, we have business to attend to.” Napakunot ang noo ko—anong business? Ngunit hindi ko na naitanong. He sat down on the sofa, crossing his legs, and regarded me. “Come here,” he ordered. “Sit.” Lumapit ako, naupo sa tabi niya, pilit pinapakalma ang sarili. He looked at me, his gaze unreadable. “You need to understand the difference between freedom and privilege. Here, you have privileges because I allow it. You are not free. Don’t ever mistake one for the other.”

“Rex, I want freedom. Hindi ko na makilala at mahanap ang sarili ko. Ang daming nangyayari. Ang dami kong naririnig na mali laban sa akin— sa atin. At pakiramdam ko ang sama-sama kong tao dahil kahit hindi kita kilala, sumusunod lang ako sa'yo… sa gusto mo, sa utos mo, sa lahat. Worst, may nasasaktan na tayong dalawa—” “You have no right to tell me that—” “Iyan! Isa ‘yan sa pino-point ko. I no longer have the freedom to talk. I lost my freedom in everything because you buy me—” “Stop this nonsense—” “Lahat naman sa'yo, nonsense!” Bumuga ako nang hangin. “Ikaw lang ang laging tama, laging nasa tama. Ikaw lang ang dapat pakinggan. Ikaw lang—”

mahina kong saad. “No.” Umiling siya. “I’m saying you’re cornered.” Napapikit ako nang mariin kasi tama siya. “You think this is freedom?” dagdag niya. “Struggling alone? Raising a child while destroying yourself slowly?” Hindi ako nakapagsalita. “Freedom without stability is just another form of suffering, Isabella.” Seryoso niya iyong sinabi habang diretso ang tingin sa mga mata ko.

Sinamantala na nga nila ang pinagdadaanan ko noon tapos damay pa rin ako hanggang ngayon? "You love your freedom, right?" Naguguluhan man sa mga tanong niya ay tumango pa rin ako. I value my freedom so much pero kinailangan kong isuko para mailigtas ang mas maraming tao. At hindi naman ako nagsisisi sa nangyari dahil kahit papa'no, may kalayaan pa naman akong gawin ang mga bagay na gusto ko. "You love your freedom and I don't want to take what you love from you."

At sa mundong puno ng ingay at kasinungalingan— may dalawang taong piniling manatili sa isang simpleng prinsipyo: Ang katotohanan ay maaaring masakit. Ngunit ito rin ang tanging paraan para tunay na makalaya.

Ang dami kasing batas sa mundong ito gayong pwede naman maging malaya ang mga tao at gawin ang mga gusto nila. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi gawing batas ng mga nasa pwesto na magkaroon ng ilang araw na kalayaan ang mga tao. Nang sa ganoon ay pwede nilang patayin ang mga taong nagkasala sa kanila. Well, imposible iyon, alam ko. Marami kasi ang feeling banal sa mundong ito.

Ani nito na pagdating sa bandang huli ay pabulong ang pagbanggit niya ng salitang freedom. “Mahal ko si Hanz at hindi ko na kaya ang manood na lang kung paano niyang pinagtitiisan na pakisamahan ka para lang mabawi ang kalayaan na ninakaw mo sa kanya.” Matigas nitong sabi na ngayon ay nanlilisik na sa galit ang kanyang mga mata. Halos hindi na ako humihinga dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko. Napaka-bigat ng dibdib ko na para bang anumang oras ay sasabog na ito.