Freedom Novels & Stories

“Justice… it’s not enough. But it’s something.” Pagbalik namin sa mansion, tahimik ang fireplace. Ang puntod ni Freya ay binagayan ng bagong katahimikan—hindi galing sa kapayapaan kundi sa katotohanan na may nagbayad ng isang bahagi ng utang ng buhay.

Ayaw ko na mawalan ulit. "Reign gusto ko sana lumipat ng lugar, gusto kong umalis rito. May naipon na rin naman ako kahit konti. Sapat na iyon para makapundar ako kahit maliit na tindahan at sapat na iyon para makaluwas ako ng probinsya. Doon mas tahimik at doon makakasimula ako ng panibagong buhay na walang iniisip na kung ano. I just want freedom, and alam ko madami kanang naitulong sa akin pero Reign siguro kailangan ko rin matutong tumayo sa sarili kong mga paa." Sandaling katahimikan ang namayani sa pagitan namin dalawa. Hindi naman iyon nagtagal dahil nagsalita ito bilang pagbasak sa katahimikan.

na ba sa amin, is that what you mean, Pa? “Yes.” “Liberated ako, Papa. And I love my freedom so much! Alam mo naman na sa panahong ito ay pinagtatawanan na ang mga lumalampas sa kanilang teens na birhen pa. And it’s not a big deal to lose your virginity during your young years. Ang mahalaga sa panahon ngayon ay ang huwag kang magpabuntis. Sa dami ng paraan para hindi mabuntis, masasabing tanga na lang ang mga babaing nabubuntis ng hindi kasal.”

“Luis is not someone you should touch. Alam mong hindi ordinaryo ang pagkatao niya. I’m letting you relax for a few days, pero kung itutuloy mo pa rin ang kalokohan mo, I’ll tell Grandpa.” Napairap lalo si Hanna, nainis sa tono ng kapatid. “Kuya naman! Is it wrong to like someone? Is it wrong that I just want to be close to him?” pinisil niya ang labi niya, frustrated. “It’s my right to pursue freedom! Hindi pwedeng kontrolin ni Grandpa ang gusto ko, at lalo na ikaw.” Tumaas ang kilay ni Hershey. “Freedom? Hanna, do you even know what you’re saying? You don’t understand the weight of your actions. Hindi lahat ng gusto mo ay dapa

“You just control everything.” Silence. Heavy. Dangerous. But I didn’t stop. Because for the first time—I didn’t want to. “You watch me,” I continued. “You tell me where to go, what to do—” “For your safety.” “That’s not safe.” My chest rose and fell faster. “That’s control.” Julian’s gaze sharpened. “And what’s the difference?” “Freedom.” The word came out before I could stop it. And the moment it did— I knew. I crossed a line.

Hindi dahil nakakulong sila — kundi dahil doon nila natagpuan ang tunay na kalayaan. Kalayaang magmahal nang walang pag-aalinlangan. Kalayaang tanggapin nang buong-buo. Kalayaang maging tapat sa sarili at sa isa’t isa, kahit noong una ay puro pagpapanggap lang ang nakasulat sa papel.

Malalim pa akong bumuntong hininga. "Imagine, kahit kayo ang boss namin, si Mommy pa rin ang sinusunod ng ilan sa mga worker dito para pagbawalan ako sa gusto ko. Lahat ng galaw ko may naka-update kay Mommy. Saan ang freedom ko dito, grandpa? Mas mabuti na sigurong sa ibang bansa na lang ako magtrabaho, at least doon I'm just an employee than here. No freedom at all, nasasakal na po ako. Kapag may anomalya, of course, isisi sa akin. As if napakainutil kong tao. I'm heartbroken," hindi ko na mapigilan ang pagbasag ng boses ko at nagsimula na ring tumulo ang luha ko sa aking pisngi.

Nawa'y sa kabilang buhay makamtan nila ang kasiyahan at kalayaan ng walang hanggan. Upang alisin ang mga tanikala ng pagkakulong, dapat mong mahanap ang kalayaan sa iyong puso. Ngayon sa aking pamamahala dito sa region nine may kalayaan kang gawin ang tama. Kasama ng paglibing sa bangkay ng inyong mahal Sa buhay, ibaon nyo na rin sa limot ang mga masalimuot na kaganapan para makalaya ang inyong mga puso sa mga pasakit at pighati na inyong naramdaman. Isapuso ninyo na nakamit na nila ang hustisya.

tumaas ang tono ng pananalita ni Michael kasabay ng pagguhit ng kirot sa guwapong mukha. He doesn’t need anyone! He can manage himself without asking for fucking help! Damn it! Makakalakad din siyang muli at makakalaya sa silyang di-gulong. Soon, he'll be free from this mess and he will make sure to kill the bastard who was responsible for this shit. For god's sake! Kahit hirap na hirap ay sinikap ni Michael na makapagbihis para makapasok sa opisina.

“Minsan lang talaga, parang ang hirap tanggapin na kailangan nating isakripisyo ang ating kalayaan sa ngayon para sa kalayaang pangako ng hinaharap. Gusto ko na sanang makalabas nang walang kasama, bumili ng pagkain sa palengke nang hindi lumingon sa likod sa bawat hakbang, o dalhin si Cael sa pampublikong parke nang walang kaba sa dibdib. Parang nakakulong tayo sa sarili nating kaligtasan.” Inabot niya ang aking mga kamay at pinisil ito nang mahigpit, ang kanyang mga palad ay mainit at puno ng lakas na tila ibinibigay niya sa akin. “Tingnan mo ang paligid natin, Sophia. Hindi ito pagkakakulong—ito ay proteksyon. Ang tunay na pagkakakulong ay ang panahong kasama mo pa siya, kung saan wala ka