Novel & Cerita Georgie Cooper Wife

Agad namang pumunta sa stage ang pari. "Let's not take it any longer, give an applause to señor Fernand Ferrero for his short message!" Nagpalakpakan ang mga tao at umakyat sa stage ang matanda. "Good morning to each and everyone. I know all of you asking what happened why the bride change from Janice to Lilybeth. Janice was died in a car accident. We are truely sorry for this changes but I am happy that this wedding is still continue as I promised to all of you. So, let's give an applause to the groom, my grandson, Tyler Ferrero and his bride Lilybeth Lebanon!"

Medyo malayo pa rin kumpara ng nasa City sila. "Siya nga pala husby may tumawag kanina sayong babae. Sino siya? Sino si Luanne??" sunod sunod na tanong ni Maria at hindi na rin nakapag pigil pa na magtanong sa kan'yang asawa. "Ahmmm! New business partner ng LGC wifey. Bakit mo naman naitanong? Siya ba ang tumawag?! balik na tanong ni Andre dito. Medyo kinakabahan na rin siya ng oras na 'yon.

ang naiiyak na tanong ni Julia "Hindi Julia! Kailanman ay hindi kita minahal at hinding-hindi kita mamahalin" Iyan ang mga salitang patuloy na dumudurog sa puso niya habang nakikitang paalis ang Asawa niya Kasama ang babae nito. Dati ay maayos ang kanilang pagsasama kaya hindi niya inakala na magkakaganito. Iniwan siya ng kanyang Asawa kaya tinagurian siyang The CEO'S Abandoned Wife.

Lahat naman sila ay naguguluhan sa nangyayari, sino nga ba naman ang hindi ay biglaan ang lahat. “No,” pabitin naman niyang sagot kaya mas lalo silang naguguluhan. Bakas iyun sa mga mukha nila. “She’s my wife.” Saka niya itinaas ang kamay niya, nakasuot naman sa kaniya ang wedding ring naming dalawa na ngayon niya lang isinuot ganun na rin ako. Nagsinghapan naman sila dahil sa narinig. Napalingon ako kay Angel na nakanganga pa ngayon at tila nahihirapan na iproseso sa utak ang lahat. “Alam kong naguguluhan din kayong lahat but please take care of my wife. I’m watching you.” siniko ko na lang siya dahil sa pabiro niyang pagbabanta.

she said ng sagotin niya ang tawag ko "𝐍𝐨𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐢 𝐣𝐮𝐬𝐭 𝐦𝐢𝐬𝐬 𝐦𝐲 𝐬𝐨𝐨𝐧 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐰𝐢𝐟𝐞"i said bago sumandal sa likod ng upoan ko

Walang anak si Moma Dianne, pati pamilya ay wala na rin, siya lang ang pinagkakatiwalaan nito at ang sekretarya nitong si Eunice. Siya ang naging isang ina-inahan niya na at sobrang naging mabait sa kanya. At kahit nga naka-recover na ito sa heart attack ay siya pa rin ang pinagkatiwalaan ng matanda, nag-resign lang siya sa trabaho niya nang maikasal siya sa kanyang asawang si Cregan.

"It's not my birthday." "I know." "Our anniversary isn't until next month." "I know." "Then why—" "Do I need a reason to spoil my wife?" He winked. "Open it." With shaky hands, she lifted the lid. Inside rested a breathtaking diamond bracelet. Custom-made. The initials G & E delicately engraved on the inside. Forever. She couldn't breathe. "It's beautiful." "You like it?" "I..." Her voice cracked. "I love it." Grant smiled like a little boy receiving approval.

Napakaganda ng asawa ko. Bagay na bagay sa kaniya ang suot niyang wedding gown. Kasing kinang niya ang pagkinang ng kaniyang damit. Dahan dahan siyang naglalakad papalapit sa akin. “Im proud of you Son! This is it.” patakip takip si Daddy sa aking balikat habang nagpupunas ako ng luha sa aking mga mata. Nang makarating si Chloe sa aking harapan , makikita ang malalaking ngiti na rumehistro sa aking mukha.

“Ako, si Georgina Harris, tinatanggap ko ang y – ikaw, Aleksei Mikhailov…oh Diyos…na maging m – ang aking asawa…” Iyon lang. Ang pagtawag sa akin ni Georgina na kanyang asawa ay nagpapadala ng ginhawa sa akin, inaalis ang aking paningin, ang bawat bakas ng kontrol. Dahil kailangan kong mapalapit sa kanya hangga't maaari, ibinagsak ko ang aking bigat sa kanyang nanginginig na katawan, idiniin siya sa sopa at patuloy na hinahaplos ang kanyang maselang clit habang pinupump, pinupump, pinupump ko ang aking binhi sa kanyang basang-basang puke. “Tapusin mo ang mga panata, munting anghel,” ungol ko. “Tanggapin mo si Daddy bilang iyong asawa.”

She was the ideal wife a man was looking for. At sa isiping iyon ay biglang nanikip ang dibd!b ko. Because while she was perfect in so many ways, my heart still belonged elsewhere. It belonged to Valerie. She was the one I had loved, the one I had lost, and the one I could never replace. Georgina could be everything a man might dream of, but no one could ever be Valerie. I sighed as I leaned against my seat in frustration. After this date, dito ko malalaman kung may feelings ba talaga ako kay Georgina o wala.