Forgotten One Novels & Stories

Hindi naka sagot ka agad ang kura, ngunit tumungo. "Kataka-taka po yata, padre," ni hindi itinago ng Alperes ang himig ng pangungutya sa kanya ng tinig. "Nawalan lang ng kaunting reverencia ay kaagad ninyong pinagising ang aking sarhento nang maagang-maaga para hanapin ang inyong nawawalang salapi. Ngayon nawawala ang dalawa ninyong sakristan pero hindi yata kayo nababahala." Tinapos ng alperes ang sinabi sa isang malutong na halakhak.

Minsan sa isang taon, tssss. Hindi ko na lang siya inisip pa, idadagdag ko pa ba siya sa problema ko. Itinuon ko na lamang ang atensyon ko sa mga gawain ko, marami pa akong kailangang tapusin at yun ang dapat kong unahin. Napapatingin na lang ako minsan sa pintuan ng department namin dahil kanina pa siya umalis pero hindi pa rin siya bumabalik. Saan nanaman kaya nagpunta yung lalaking yun?

"Wala po, sir." Bahagyang tumaas ang isang sulok ng labi niya na para bang natatawa sa pagpipigil ko. Pagkatapos ay ibinalik niya ang kutsara sa mesa at tumalikod. Ngunit bago siya tuluyang makaalis ay muli siyang huminto. "One mistake." Napalingon ako sa kanya. "Just one mistake and you're out." Pagkatapos sabihin iyon ay tuluyan na siyang naglakad palabas ng kusina.

saad nito. Natigilan siya at namanhid ang kanyang likod. Alam niya kung ano ang tinutukoy nito. Sa tagal na nagtrabaho ito sa kanila ay aware ito sa nangyari sa kanya noong edad thirteen siya. Sa taong iyon ay nakalimutan niya ang ibang mga detalye at kahit anong tanong ang tumatakbo sa utak niya ay hindi niya mabigyan ng sagot. Hanggang ngayon ay hindi pa niya naalala ang ibang mga pangyayari lalo na ang mukha ng taong iyon. Iyon pa nga ang rason kung bakit nakakalimutan agad niya ang pangalan ng mga taong nakakasalamuha niya. Dahil alam niyang wala silang koneksyon sa buhay niya.

At sa kabila ng kanyang pagkahilo ay naramdaman niya ang mahinang paghaplos ng isang kamay sa kanyang buhok. “Aylarca seni unuttuğumu düşündüm. Ama seni unutmaya çalıştıkça, seni daha çok hatırlıyorum,” he said and sighed. “Ama çok sevdiğim ilk insanı nasıl unutacağım?” [translation: I've spent so many months thinking I forgot all about you. But the more I manifest to forget you, the more I remember you. But how am I going to forget the very first person I dearly love?]

agad nya ito tiningnan at nakita nyang nagmessage pala ang kanyang nakababatang kapatid na si Clifford “Ate! just got home. Ngayon ang birthday ni ate Amanda diba? bakit wala kapa? Sabi ni Mom, nag layas ka na naman… grabe, when will you stop ba? Balik ka na, ha! Yung luto ng yaya dito hindi ako sanay. Mas gusto ko pa yung luto mo. Bukas morning, yung sinangag mo ha tandaan mo yan” Habang binabasa ni Maxine, biglang bumalot sa kanya ang bigat sa dibdib. Halos mapaiyak siya sa halong guilt at saya. Kahit na may amnesia siya, ramdam niya ang pagmamahal ni Clifford at tila gumaan ang kanyang nararamdaman.

Ba't niya naman naisip 'yon? "Kakambal ni Althea ang gulo. One plus one sila. Buy one take one." dagdag niya na mukhang nabasa niya na naman laman ng utak ko. Him mentioning Althea's name, naalala ko na naman 'yong box sa loob ng closet niya. I really want to ask him about it pero pa'no niya naman ako masasagot when he lost his memories?

kambal… gusto kong dugtungan pero kusang huminto ang mga salita ko nang may sinabi pa siya. “Now I know…There is a strange feeling when we are so together. I forgot the man I loved before, and the same with my heart. Nairita ako sa kanya kasi masyado siyang pakielamero pero siya lang pinagkakatiwalaan ko… si Jared lang,” kumalma naman siya pagkatapos niyang sabihin ang mga ito. Tumango-tango naman ako bilang sagot sa kanya. “I don’t know… why I forget him. I just wanted to look for the clues of what had happened to me. And why does he also forget me?” dagdag pa niya na hindi ko rin alam ang mga isasagot sa kanya.

" Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten." Hindi niya maipaliwanag kung bakit hindi na niya mapigilan ang pagbagsak ng mga luha niya. "Your mind is a very messy place right now and very unstable. There is actually a great chance you'll forget we have this conversation, young lady, but please try to remember this: once yo

Ang tanging babaeng minahal ko at ang anak na bunga ng aming pag-iibigan ay tuluyan na akong iniwan. Napaluhod ako sa semento ng runway. Ang ulan ay nagsimulang pumatak, tila nakikidalamhati sa aking pagkatalo. Sa loob ng limang taon, nakalimutan ko sila dahil sa amnesia. Ngayong naaalala ko na ang lahat, sila naman ang nakalimot kung paano ako pagkatiwalaan. "Sir, kailangan na nating umalis," hawak ni Marcus sa balikat ko.