Baka maliit lang ang eksena pero hindi ko malilimutan ang linyang iyon habang sabay-sabay kaming kumakain gamit ang kamay: 'Huwag magmadali, bawat kagat may kasamang alaala.'
Nung sinabi iyon ng tiyahin namin—kasama ang nakangiting buntot ng anak niya—biglang tumigil ang ingay at napuno ang mesa ng katahimikan na puno ng paggalang. Para sa akin, hindi lang basta payo yun tungkol sa pagkain; paalala ito na huwag minamadali ang mga sandali kasama ang mahal sa buhay. Ang simpleng utos na lumunok ng dahan-dahan ay nagmistulang panalangin.
Tuwing bumabalik sa isip ko ang eksenang yun, naaamoy ko ulit ang aroma ng ulam at nadarama ang init ng palad na humahawak sa pagkain. Madalas kong sinasabi yun sa mga kaibigan kapag nagkakasama kami—parang lihim na panuntunan ng aming mesa na nag-uugnay sa amin nang mas personal kaysa sa kahit anong salad fork o kutsara.