Naku, palaging nakakatuwa sa akin kung paano nag-iiba-iba ang mga pamahiin tuwing kasal — lalo na yung mga sinasabing nakakaakit ng swerte para sa pagkakaroon ng anak. Sa pamilya namin, paborito nilang sabihin ang tungkol sa paghahagis ng bigas: hindi lang para sa pagpapakain ng mga ibon, sinasabing simbolo ito ng pagkamayabong at maraming magiging supling. Madalas ding may kasamang barya o ’arras’—isang lumang tradisyon na nagsasaad ng kasaganaan; naniniwala ang iba na kapag maraming barya ang naipon sa simula, dadami rin ang biyaya, kasama na ang anak.
May mga lugar din na may pamahiin tungkol sa paglalabas ng kalapati o pagpapakain ng kuliglig bilang tanda ng kapayapaan at pag-usbong ng pamilya. Sa simbahan, maraming magulang ang humihingi ng basbas at nagdarasal sa mga santo para sa pagpapala ng supling; sa totoo lang, napakalakas ng epekto ng pananampalataya at pamilya sa kung paano tayo umaasa.
Personal, sinasabayan ko ang mga tradisyon ng kontemporaryong pag-iingat: bukod sa pagdarasal at pagtrato sa kasal bilang simula ng bagong pamilya, inaalagaan na rin namin ang kalusugan at planado ang mga susunod na hakbang. Para sa akin, mas maganda kapag pinagsasama ang sentimental na pamahiin at praktikal na paghahanda — mas kumpleto ang pakiramdam ng pag-asa at seguridad para sa magiging anak.