Goodbye Sad Death Quotes Novels & Stories

We both stare each other like no one is around us. And I.... I swallowed my pride... You're the one that I love... And I'm saying goodbye..... Something broke my heart when I shouted the word goodbye and hearing it from him makes me wanna cry hard out and I can feel the tears are starting to pool on my eyes. Say something I'm giving up on you... And I'm sorry that I couldn't get to you... Anywhere I would have followed you.... ooohhhh... Say something I'm giving up on you.... Say something I'm giving up on you...

“No need to be, matagal narin naman iyon. I’m just being weird, still sad about my old man’s death.” “No, it’s not weird. Normal lang na malungkot ka, lalo na at isang mahal sa buhay ang nawala,” I could totally understand him. Ako man na hindi nakasama ang aking mga magulang ay labis ang lunkot ng malaman kong wala na sila. “My father, was killed.” Hindi ko mahanap ang tamang mga salitang maari kong sabihin sa kaniya. Ano ba ang dapat sabihin sa mga pagkakataong ito?

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

Utos nito sabay pinagsusuntok niya ako ng ilang beses, ngunit walang luha ang pumatak kahit sinusubukan ko at wala rin akong maramdamang sakit. "Shit! Di nawala mga emosyon mo. Ang nawala sa iyo ay isa sa mga pakiramdam mo." Saad naman ni Death na pinagtaka ko. "Anong ibig mong sabihin?" Takang tanong ko sa kanya. "Nawala ang pandama mo ng sakit. Bale kahit anong dakit ay hindi mo na ngayon mararamdaman." Sagot naman ni Death na nagpanganga sa akin.

"Did we do something wrong again, boss? Sinusunod na po namin ang lahat ng mga inuutos nila sa amin. Ano pa po ba ang gusto niyo? Halos wala na kaming tulog. Pinagdadamutan pa nila kami ng pagkain. Balak niyo ba kaming patayin?!” Umiling si Miss Quinn. "Death is an easy route for escape, Vida. Hindi matutuwa ang kaibigan ko kung mamamatay kayo agad." Kumunot agad ang noo ni Vida. “Kaibigan?"

"No! Kailangan mong kayanin Rain! Nakalimutan mo na ba agad ang sinabi ko? Wala akong binibigyan ng permiso kahit isa sa inyo na mamatay. Hindi ka pwedeng mamata-" "I-i'm sorry west, P-please t-take care of y-yourself. D-don't forget that even though I am d-dead I'll always be there to watch and p-protect you. I-i'm sorry if I need to f-follow Z-zack. I-i love you e-everyone. G-goodbye..." Suminghap si Rain ng hangin sa huling pagkakataon. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito bago iyon unti-unting magsara.

Tumayo siya tsaka tumingala upang pigilan ang nag-babadyang pag-tulo ng luha “You become one of my best friend Zack. One of the best person I ever had in my life. One of the person I care the most, Even in your last breath I didn't get a chance to say these words. But I want you to know that I love you Zack. Maybe not as a man but as someone important to me, sometime that I considered as one of my family. Wherever you are, I hope that you are happy. Because I will try my best to live a happy life even though it's not that easy.” Malungkot siyang ngumiti “I'm so thankful that I met you, Goodbye Zack. I will definitely miss you.” Mahina niyang sambit at sa huling pagkakataon ay sinulyapan niya

“Bakit kaya hindi na lang maging parang isang bituin ang mga taong pinapahalagahan ko? Bakit parang hindi mga bituin na hindi umaalis?” “Sadly, we're just humans. And humans can’t live forever. Everything has a limit and even our life is. It’s scary how you don’t know when and how you’re going to die.” Napangiti ako ng mapait dahil sa sinabi niyang iyon. “Gusto ko ‘yung payapa. ‘Yung walang sakit.” “Who wouldn’t want a painless death? All of us do.” Tumango ako. “Ikaw Nico? Kailan mo masasabi na handa ka nang mamatay?”

Pagkaraan ng ilang suntok ay malakas na sinipa nito ang punching bag kaya bumigay ang sinasabitan nito sa itaas, diretsong tumalsik iyon sa treadmill kaya nasira iyon. Hinubad nito ang suot nitong gloves at hinagis kung saan. Masama siya nitong tiningnan. "Don't ever mention death like it was nothing. Ako lang ang may karapatang magbanggit ng kanilang kamatayan. Lucas died because of..." Huminto rin ito kaagad at suminghap, napagtantong hindi dapat nito sinabi iyon. "I'm sorry."

Nakatingin siya sa screen na may lungkot sa mga mata, at pilit na ngumiti nang mapait. “Alam ko... gusto n’yo akong mamatay. Don’t worry, I will. Today is the last time na kakausapin ko kayo. Isipin n’yo na lang na kaharap n’yo ngayon ay isang taong mamamatay na. Bigyan n’yo ako ng pagkakataon, kasi sabi nga nila... people who are about to die are telling the truth, right?” Pagkasabi niya niyon, dumaloy ang dalawang butil ng luha sa pisngi niya, na lalo pang nagbigay sa kanya ng nakakaawang itsura.