Haiku Examples Tagalog Kalikasan Novels & Stories

Bagay na siyang pinagpapasalamat ko, dahil kahit papano naibsan ang init na naramdaman namin habang naglalakbay sa tirik na tirik na araw. "Ang Ikaapat na bundok— Kung saan tayo naririto ay siyang tirahan naman nang diyosa ng kalikasan." kaya pala alaga ang buong paligid— Wala kang madadaanan na patay na halaman o maging mga puno. Malinis rin ang buong paligid. Sagana rin sa maraming prutas ang buong paligid, at kahit saang parte o sulok ka ng bundok tumingin puro buhay ang nakikita kong mga puno at hitik pa sa bunga.

ETHAN SIERRA I was sitting under a coconut palm tree, flipping through the pages of my book while the waves crashed against the shore. The birds were humming, and the wind made the trees sway, their leaves rustling softly. It was calm, peaceful—one of those moments where everything felt right, or I thought so. “Ayoko pa kasing umuwi, Mama! Ayoko!” Sigaw ng batang babae at mabilis na tumatakbo palayo sa tinatawag niyang mama.

Pinuno ko ng maalat na hangin ang aking baga. This is paradise. The place just looks so calm and serene. The sky was so clear that the sea looked bluer than it was yesterday. Masarap sa pakiramdam kapag ganito ang lugar na nakapaligid sayo. The calm sound of the waves that are hitting the shore makes the mind and the heart relaxed.

Napaka-aliwalas ng paligid. "Mga palay yan. Jan nila inaani ang mga ginagawa nilang bigas," paliwanag sa akin ni Calyx nang mapansing napanganga ako sa ganda ng mga palay. "Wow!" I once again, exclaimed! Walapang mga butil iyon, parang mga damo pa lamang pero naroon na ang kagandahan nilang taglay. This place can be called, a paradise.

"Taliwas na ako." Tumango siya sa akin kaya pinaandar ko na. Tuloy lang ako sa pagmamaneho dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hanggang mahinto ako sa tahimik na lugar, bihira lang ang mga bahay. Bumaba ako sa aking motor at naglibot-libot. May nakita akong ilog doon, agad ko itong pinuntahan. Napakalinis ng tubig at may mga water lily din. Umupo ako sa damuhan. Kapag may nahahawakan akong bato ay binabato ko sa ilog. Tanging pag-agos lang ng tubig ang aking maririnig. Ang sarap pala sa pakiramdam kapag wala kang iniisip.

Kapag umihip ang malamlam na hangin, unti-unting nalalaglag ang mga talulot, tila ba may sarili silang ritmo—paikot-ikot habang bumababa, parang mga alikabok ng alaala, o parang niyebeng gawa sa liwanag at damdamin. Sa Mt. Kulis sa Tanay, Rizal, tunay na kahanga-hanga ang tanawin. Mula sa kinaroroonan ni Alyssa, tanaw ang mga burol na animo’y mga alon ng berde—iba’t ibang anyo at taas, tila walang katapusan. Sa malayo, tanaw rin ang mga ulap na humahalik sa tuktok ng mga bundok. Ang mga damuhan ay sumasayaw sa bawat dampi ng hangin, at ang mga bulaklak na ligaw ay nagsasalo sa iisang sayaw ng kalikasan.

The chandelier shook violently. At sa pinto, isang matalim, malamig, at walang-emosyong mukha ang lumitaw… but with eyes burning like wildfire... --- SAMANTALA, sa kabilang banda... The stars glittered faintly over a quiet hillside in Tagaytay, overlooking a narrow river trail. Dahan-dahang huminto ang isang mobility cart sa tuktok ng burol. Pumikit si Talia, not expecting anything grand, pero nang imulat niya ang mata, napasinghap siya.

Kabanata 27 Halik Pigil ko ang hininga habang hatak-hatak niya. Ang malamig na ihip ng hangin ay mas lalo lamang lumalala. Mainit ang kanyang palad pero lamig ang dalang hatid sa pusong nangungulila. Oo, galit ako, pero nagagalit lang naman ako dahil kahit hindi ko gusto ang paninibugho, hindi ko mapigilan ito!

Dahil kasi sa pagmamadali ay hindi na ako gaanong nakapag-isip dahil binalot ng kaba at takot ang puso ko sa kung anong posibilidad na mangyari kay mama lalo na at malapit lang kami sa ilog. Ang mga bato sa ilog ay tila naglalaro sa tubig, hubad ngunit puno ng buhay. May kakaibang kalmadong dulot ang kanilang pagkakahulma, na tila ba hinabi ng kamay ng isang magiting na alagad ng sining. Hindi nakakagulat na ito ay isang paboritong destinasyon. Ang ilog na ito ay isang oasis ng katahimikan, isang pook na nagbibigay ng kasiyahan at pagpapahinga sa mga taong dumanas na ng kaguluhan ng mga araw.

AKIA Nanatili akong nakaluhod sa lupa matagal na panahon matapos mawala ang tunog ng kanyang mga yabag. Ang aking mga tuhod ay nanlamig at nabasa ng damo, at kahit na mataas na ang araw at nagbibigay ng mainit na liwanag sa bawat bulaklak at dahon, pakiramdam ko ay nakabalot ako sa dilim. Hinawakan ko nang mahigpit ang tangkay ng sampaguita hanggang sa matusok ako ng mga tinik — maliit at masakit, ngunit halos hindi ko na naramdaman kumpara sa bigat sa aking dibdib.