Haiku Examples Tagalog Kalikasan Mga Nobela at Kwento

NAEVIA’S POV Halos dalawang araw lang akong nawala pero parang dinaanan na kaagad ng bagyo ang buong bahay ng aking biyenan. Tambak ang hugasin sa lababo na sa pakiwari ko ay isang buong araw na ginamit. Sama-sama na ang mga plato, baso at kaldero na nanggigitata at namumuo na ang sebo. Naghalo-halo na rin ang amoy ng panghi at balahibo ng aso ni Lea sa sahig at para bang hindi man lang nadaanan ng walis ang sahig dahil sa kapag ng alikabok. Umaalingasaw na rin ang amoy ng cr na para bang hindi man lang nabubuhusan.

Nakakakilabot. Gayunpaman, kahit na ang kalikasan ay umaangkin ng buhay, ang kalikasan ay nagbibigay din ng buhay. Sa mga sinag ng ginintuang sikat ng araw na umaabot sa mga lupa ng kagubatan, nakikita ko ang mga kabute na tumutubo, mga bagong puno na tumutubo. Ang katahimikan sa himpapawid, ang mapayapang katahimikan na dumarating lamang pagkatapos ng bagyo, ay binasag ng huni ng mga ibon at mga insekto at ng mga huni ng mga palaka sa di kalayuan.

sabi ni Luna. "Napakaganda, ang kalikasan ay napakabait sa tao at gayundin ang kabaligtaran. Ang mga kaugalian at tradisyon na nananatili pa ring matatag ay nagpaparamdam sa atin na napakaswerte nating mabuhay sa gitna nila. Lahat ay nabubuhay nang payapa at magkatabi, nagtutulungan at nag-aalagaan. Mabuti man ang tao, kalikasan, at hayop ay nakakapamuhay nang maayos. Alam ng mga tao na ang kalikasan ang nagpapayaman at nagpapaunlad sa kanila, kaya't inaalagaan nila ito nang mabuti. Hindi makakakita si Kai ng kahit isang taong nangahas na sumira ng mga halaman nang walang pakundangan, kahit na isang hibla ng damo."

Akala ko'y habangbuhay tayo Akala ko'y hanggang dulo Kay haba pa ng kalsada Dito na ba tayo bababa Kung ganito na nga ba'ng usapan Kung dito na ang hangganan Dapat sigurong iwasan Ang mga minsang kamustahan Mga nakasanayan Dapat ng kalimutan Upang di tayo magkasakitan Hanggang dito na lang Hanggang dito na lang Ikaw ba ang nagbago o ako o tayo Baka tayo Hanggang dito na lang Hanggang dito na lang Kung tunay ang paalam Wag ka ng magparamdam Dahil humihirap lang Hanggang dito na lang Akala ko'y habangbuhay ang awit Akala ko'y hanggang langit Kay haba pa ng kantahan Dito na ba tayo tatantan Kung ganito na nga ang tadhana

Kinuha ko ang earphone ko sa aking bag at agad na nilagay sa tenga para makinig ng music. Habang nakikinig ako ng music sa aking tenga ay biglang nag iba ang kanta, kung kanta nga ba itong matatawag o tula. "Tagu-taguan maliwanag ang buwan, pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko ay papatayin ko." paulit ulit ito

Maya-maya pa ay bahagyang napangiti ang binata sa sarili bagay na ikinailing nito bago wala sa sariling napasulyap sa labas ng kanyang bintana. Ang gabing malalim at ang malamig na simoy ng hangin habang patuloy na isinasayaw ang bawat sanga at berdeng dahon ng mga matatayog at matataas na mga puno at magagandang mga halaman ang unang bumungad sa kanya. Nakakahalinang pakinggan ang huni ng mga ibong malayang nagliliparan sa malawak na kalangitan. Nakakagaan sa pakiramdam na pagmasdan ang mga mumunting liwanag na binibigay ng mga kuliglig sa iba't-ibang parte ng kalawakan. Ang maliwanag na kalangitang nagbibigay ningning sa kadiliman na pumapalibot sa kabuoan ng mundo ay nagbibigay pag-asa sa

Parang mas malala pa ngayon kaysa noon "Thank you" bulong ko at hinarap naman siya "Anything for my baby" aniya at hinalikan ako sa labi Kalaunan ay naghanda na kami sa paglilibot dahil gusto kong makita ang paligid lalo na at mahangin sa labas at presko "Careful" aniya ng makarating kami sa dalampasigan, nakasilong kami sa mga pine tree habang pinagmamasdan ang kalmadong dagat

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

tanong ni Carol. "Yeah. Nagustuhan mo ba?" ganting tanong ni Hara. "Ano ka ba naman Hara, tanga lang ang hindi makaka-appreciate ng lugar na ito. This is like a paradise. Ang gaganda ng mga orchids sa itaas ng puno. Ang daming halamang namumulaklak!" Nilapitan ni Carol ang mga bulaklak at masaya niyang inaamoy ang bawat isa.

“What are you thinking about?” “Wala,” mahinang sagot niya rito at humugot ng malalim na hininga. “Ang ganda lang pagmasdan ng dagat. Even with waves crashing against the shore, it’s still pretty. Ang ganda pa rin kahit maingay ito. This is the only noise that knows how to calm a messy and chaotic mind. What a wonderful creation.”