Novel & Cerita Haiku Examples Tagalog Kalikasan

Chapter 23: Ang Bagay na Hindi Ko Dapat Maramdaman Marikit Reyes Maaga pa lang ay maingay na ang hacienda. Mula sa kusina ay naririnig ko ang kalansing ng mga plato at kutsara. Sa labas naman, sunod-sunod ang yabag ng mga manggagawa habang naghahanda para sa araw na iyon. Mainit na agad ang araw kahit hindi pa mataas sa langit. Sa pagitan ng mga puno, sumisingaw ang amoy ng bagong dilig na lupa, habang ang mga dahon ay kumikintab sa ilalim ng liwanag.

Feasted Bakit kaya ganito? Bakit sa tuwing gusto kong maging kalmado, may dumarating namang bagyo? At bakit kapag may bagyo... siya rin ang nandito? Sabi nila, kapag malakas daw ang ulan, may pinapaalala ang tadhana. Na may mga bagay na hindi mo kayang takasan. Na may mga taong kahit ayaw mong makita... biglang nasa harapan mo na lang. At hindi mo alam kung blessing ba 'yon, o warning.

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

Sumasabay sa maaliwalas na panahon at asul na kalangitan na napapalamutian ng mga ibong lumilipad sa dapyo ng magaang sikat ng araw. Bigla ay parang nabalik ako sa lugar kung saan nagtatayugan ang mga puno at ang tanging ingay na maririnig ay ang mabining lagaslas ng tubig mula sa talon papunta sa ilog. Ang huni ng mga ibon ay walang kasintamis pati na rin ang sagitsit ng mga insekto at maliliit na hayop sa paligid. That place is a paradise. It's where I became the happiest even when I'm alone. It's also the place where I've witnessed the event that had changed my life forever.

Tanong ko, naguguluhan. Mabilis naman itong umiling saka mabilis na tumabi sa akin at niyakap ako. "I love you" bulong nito habang nakayakap. . . . . It's giving ✨kita tayo patago vibes✨ hahaha

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

CHAPTER THREE NANGGALING sa isang mahirap na pamilya si Dhalia Uson, isang tagpi-tagping bahay lamang ang pinagtiya-tiyagaan nilang pagbahayan. Anim silang magkapatid, pangatlo siya. Malapit pa sila sa ilog kung saan nilulutangan ng mga b****a at kapag umuulan ay nangangalingasaw ang mabahong amoy na may kasama pang dumi ng tao.

Chapter 166 Pagdating namin sa sikat na cave sa Hawaii, napanganga si Kiera sa ganda ng tanawin. Ang entrance ng kuweba ay napapalibutan ng mga luntiang halaman, at ang banayad na lagaslas ng tubig mula sa lagoon sa loob ay tila isang awit na nagbibigay ng kakaibang kapayapaan. Ang sikat ng araw na tumatama sa tubig ay lumikha ng mala-kristal na reflection na tila sumasayaw sa dingding ng kuweba.

Tulad ng sikat ng araw sa hapon ay lulubog At sa pagsapit ng umaga Isang panibagong buhay na puno ng pag-asa” Mapait na ngiti ang lumitaw sa aking mga labi, ipinikit ko ang aking mga mata at hinayaang nakalubog ang katawan sa malamig na tubig. Sa mga panahon na puso ko ay nagluluksa katuwang sa paghilom ng sugatan kong puso ang magandang kalikasan. Nanatiling nakapikit ang aking mga mata habang nakalutang ang aking katawan sa tubig.

Hawakan mo ang aking kamay Sabay tayong maglalakbay Sa mundong tawa'y walang humpay Sa mundong ako'y naghihintay~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno ng saya Sa mundo na walang sakit at hapdi Sa mundo na puwede kang umiyak~ Ohhh~ dalaga Sasama ka ba sa mundo na puno saya Sa pag ibig na tapat, sasamahan kita Sa mundo na malaya ka~