Hand Holding Quotes Novels & Stories

Mas nilahad nito ang kamay sa kanya na ikinangunot ng noo niya. "What?" "Hold to me," sabi nito. Lalong nagdugtong ang kilay niya. "No thanks, kaya kong maglakad ng walang ka-holding hands," sabi niya. Natigilan ito. "I am asking you to hold to me so you won't lose. Don't assume such thing." Ano bang ina-assume niya? At mukha ba siyang bata na mawawala kung walang gabay ng nakakatanda? Na kailangan pa niyang humawak rito?

Ang kanyang tanong ay tila umalingawngaw sa gitna ng katahimikan. "I was just worried you might stumble again, like before. Holding your hand might help you feel more secure and less afraid. But if you don't like it, I'm happy to let go—” His words declared his readiness to let go, but the hesitation in his tone clearly suggested otherwise.

Napatingin ako sa kaniya. “I never imagined myself holding other people’s hand like this.” Itinaas niya ang mga kamay naming magkaugnay sa pagkakahawak at muling ibinaba. “I never dreamed of it because for me… hindi na kailangan. I don’t need anyone to hold them. Not until I saw your hands.” Hindi pa siya nakuntento, kinuha pa niya ang isa kong kamay at pinagsalikop ang malaya naming mga kamay. “So I asked myself, what would it feels like to hold these hands?” Tinitigan niya ako. “Taking a woman’s hand isn’t just because you want to. You hold her hand because you mean it. You mean it that after you take it, you will never let go of it.”

It was clear, it's really, Alex. May larawan na magka-holding hands, halik sa pisngi, yakapan, masayang nagtatawanan at marami pang iba. Sa nakikita ko, parang matagal na ang mga itong magkakilala at malapit na malapit sa isa't isa.

Umiwas ako ng tingin at kaagad akong humiwalay sa yakap n'ya at kaagad s'yang hinawakan sa kamay n'ya inalog-alog ko iyon at kaagad ko namang naagaw ang atensyon n'ya. "Lucas" i worriedly said while looking at his eyes. Hinigpitan ko ang hawak sa kamay n'ya at kaagad s'yang hinila palayo ro'n. "Now i know that it feels great when there is someone that willing to hold your hand when you badly need it" wala sa sariling n'ya habang naglalakad kami tumigil ako sa paglalakad at humarap sa kan'ya.

Patient. “Let’s go,” he murmured. But as they walked away, his fingers brushed hers—slow, intentional, asking if she’d let him hold her hand again. She didn’t pull away. This time, she intertwined her fingers with his. “Just… don’t make it a big deal,” she whispered. Rohan’s quiet laugh warmed the cold air. “No promises.”

I even reach his hands and hold it. "Just breath." Dagdag ko pa rito. Mabuti na lang at kumalma na ito saka ngumiti.

nakangiti niyang sagot. Napatango na lang ako. "May sasabihin ka pa?" tanong ko ulit. Ayaw ko mang maging magaspang pero hindi ko talaga matanto kung ano ang sadya niya sa akin. Inagaw naman niya 'yong mga dala kong gamit at hinila na ako. Para namang tinambol ang pagpintig ng puso ko dahil sa biglaan niyang paghawak sa kamay ko. Sinubukan kong kumawala sa hawak niya pero laking gulat ko nang bigla niyang padaanin ang mga daliri niya sa bawat pagitan din ng mga daliri ko. Kung kanina ay hawak lang, ngayon ay holding hands na! Pesti! Para akong naistatwa sa ginawa niya at pakiramdam ko ay tagaktak ang pawis ko kahit malakas naman ang simoy ng hangin. Pansin ko ring umiinit ang magkabila kong

I'm the beautiful daughter of this building where he stepped on, he need me even he won't admit it. "You go first," sagot n'ya sa akin. I raised my hand in front of him and gave him a sweet smile of mine. "Hold my hand first," sabi ko kay Lever. Tinignan n'ya ang kamay ko. Kumunot ang noo ko ng tinapat n'ya ang hawak n'yanv mga papel sa akin. "Hold these," seryoso n'yang sabi sa akin. Tinignan ko sa mata si Lever na seryoso ang tingin sa akin. Tinaasan ko s'ya ng kilay dahil inuutusan n'ya pa ako.

“Mabura pa lipstick mo.” “And? Pwede mo naman ulit ako lagyan ah? Takot ka ba na halikan ako? Akala ko naman kasi na engaged na tayo and we can do couple-y stuff, you know. Kung ano ginagawa ng mga taong engaged na, like kiss. Sus, naghoholding hands nga tayo.” “W-well, holding hands is different. S-saka hindi naman… talaga… tayo.” maingat ko pang pag-sabi na baka masamain niya pa ‘yun.