Hardships Mga Nobela at Kwento

Halos itapon na ng gagang iyon ang sarili para lamang makaahon sa hirap. ‘That b*tch! She really knew how to make me pissed off. I would really make sure to make her taste the bitter life of poverty. Paluluhurin at pagagapangin ko siya kasama ang kaniyang walang kuwentang pamilya sa putikan. Sisiguraduhin kong walang tutulong sa kanila sa mga panahon na kailangang-kailangan nila ang tulong. Gusto kong dumanas sila ng hirap at sakit dahil deserve nila iyon.’

May isdang balot na sa dahon ng saging na nakalatag sa ibabaw ng improvised stone grill. Mapakla ang tawang pinakawalan niya. "I think you're right. I'm also insecure...probably--I mean, who call themselves a man when they can't even start a fire without a match? Couldn't identify a single edible plant. Couldn't build a shelter."

Kasi kapag sinaktan ka, hindi niya sadya. Pero hindi pala lahat ng sorry, sincere. Hindi lahat ng “ikaw lang” totoo. At hindi lahat ng pag-ibig, makatarungan. Sampung buwan kaming magkasama ni RJ. Buwan-buwan akong nagiging bulag, pipi, at bingi para lang hindi ako maiwan. Mahal ko siya. Pero sa huli, hindi pala ako sapat para tumigil siya sa pagiging gago.

bawat buwan. Nang magtagal, sampung libong dolyar bawat buwan. Alam mo ba kung gaano kahirap mag-ipon ng perang iyon? Apat na trabaho ang kailangang gawin ko araw-araw! Noong tag-araw, nagtatrabaho ako bilang skinner at gumagawa ng kahit anong trabaho sa kani-kaniyang kanyon. Upang kumita ng mas maraming pera, nagsimula akong mag-ipon sa madaling araw kada araw! Nagtatrabaho ako mula hatinggabi hanggang alas-singko ng hapon ng sumunod na araw! Pagdating ko sa bahay, hindi pa ako kumakain, diretso na akong matutulog. Matutulog ako hanggang hatinggabi, saka na ulit ako mag-iipon. Isang tag-init, sa loob ng mahigit pitumput pitong araw, kumikita ako ng isang libong dolyar kada araw! Yan ang hi

napasinghap pa ko ng bigla syang gumalaw sa harapan ko. magkadikit na ngayon ang katawan namin kaya ramdam na ramdam ko ang tumutusok na matigas na bagay sa bandang pusunan ko halos umakyat dugo ko sa mukha ko ng mapagtanto ko kung ano iyon. he's thing is hard.verry hard ..

Anong papasukan ng sanay sa kaginhawaan at bigla na lang naghirap sa isang kisap-mata? Noon ko naisip na sobrang hirap pala ng mga pinagdaanan mong kahirapan. Nagdadasal ako na sana hindi tayo magkatulad ngayon ng pinagdadaanan. Alam kong mag-isa ka nang nabubuhay. Walang masabing pamilya. At yung nangyayari sa akin ay ayaw kong nangyayari rin sa’yo. Ako na lang ang maghirap ng ganito, huwag lang ikaw. Umaasa ako na sana matuklasan mo ang halaga ng iniwan ko sa iyong bracelet. Na sana naibenta mo sa tamang halaga at magamit mo sa iyong pag-aaral at pangkain s apang-araw araw. Sinigurado ko lang kasi na kung hindi ako makababalik ay patuloy kitang masuporthan tungo sa iyong pangarap. Gusto ko

Hinding-hindi. Lumaki ako na puro pagsubok at kapighatian ang sinasalubong sa araw-araw. Puro suliranin, hirap, at kalungkutan ang aking kinamulatan. Pero lahat ng iyon ay pilit kong pinaglabanan, sapagkat alam ko na iyon ay nag-iwan ng katatagan at karunungan sa aking pagkatao— na aking pinakikinabangan ngayon.

At ayoko madisappoint ang parents niya pag hindi ko napabayaan ko ang anak nila. Mayamaya pa ay bumaba na ako dahil kakain na kami, nandito kasi ang parents ko ngayon kaya kailangan na sabay kaming kumain lahat. Minsan kasi ay wala sila dahil na din sa business namin pero naiitindihan ko naman 'yon kasi hindi naman sila nagkukulang sa akin. "Akala ko kasama mo si Krisa." saad ni Mommy ng makaupo ako.

He was once used his wife’s parents company dahil akala niya ay mapapakinabangan niya kaya pumayag ito sa kasal, hindi papayag si Kier sa isang bagay na hindi niya mapapakinabangan. “May mga atraso pa kayo sa akin?” He sharply said. Hindi pa niya tapos bugbugin ang mga ito. Tumatakas na nga ang mga ito papuntang ibang bansa. “I’m so fucking stress with my life!” Kier rants at inis na pinasadahan ang buhok. “Karma mo nga kasi iyan. Karma mo sa mga na-scam mo.” Ulit na naman ni Jase pinapamukha niya dito ang mga ginagawa nito.

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"